omkering

Terug in de tijd. Noem het een vorm van retrograde herinnering. Of wat dacht JU van een d”ja vu. ‘Teach your children well”‘
Alsof iets van tijd aan mijn strijkstok blijft kleven als ik de snaren beroer. Is het dan de melancholie die mijn ogen doen knipperen” Gaat er meer schuil in dat ene schouderophalen” Dat enige gezegde” Die verlate knipoog” Dat schalkse lachje”
Want ik dacht even aan een ommekeer. Een verandering in de compositie van mijn zijn. Mijn huidig zijn. Weer zoveel tijd later. En nog steeds die opmerking die ergens in mijn achterhoofd bonkt.

‘Je lijkt wel haast te hebben!’ ‘Je weet toch hoe kwetsbaar leven is”!’

Een achterband die zachtjes leegloopt. Een beschadiging door wat langdurig heen en weer bewegen. Op de verkeerde plaats. In de buurt van het ventiel. Een plakkertje erop. Het versnelde leeglopen. Nog maar weer eens wat solutie snuiven. Goed voor te stellen dat er snuivers zijn en dat de roes voor andere dimensies kan gaan zorgen.
Het ontvluchten van de realiteit. Een gedachtesprong. Alsof een hinde vlucht voor de jager. Het wildtijdperk wat nog even op zich laat wachten. De poelier die straks een haas laat adellijken. Jagende wolkensluiers voor een volle maan.
En het leven wat de tijd neemt om zo, ongemerkt, de dagen te vereeuwigen. Althans in mijn beleven.
Laat ik woorden voor zich spreken! Of dien ik iets van een verantwoording te gaan overleggen. Ik overleg. Veelal, vaak nog, met mezelf.
Mis ik nu al die anderen” Die meningen” JA, hoewel ten hele. Alsof helen hier een rol in speelt. Straks krijg ik nog meelij. Met mezelf” Nou als dat dan mag, dan moet het maar. Ik laat een traan en kruip weg.” In mijn verwarmde hol duik ik diep onder het dekbed. Ik lees en verdwijn in de zinnen van een ander. Nog even. Een andere keuze. Ik slaap!

Of droom ik weg” Ja, ik droom weg in de nacht. En in mijn droom snel ik weg. Op weg naar een berg. Over een bergweg. Met uitzicht op… Ja, waarop eigenlijk. Op de Zugspitze, de hoogste berg van Duitsland. En wat zie ik” Na de hittegolf van de afgelopen maand zie ik SNEEUW! 35 centimeter! Vijfendertig centimeter! Keleire, da’s nogal wat. En met het weer van vandaag wat nu alreeds gisteren is ga je bijna verlangen naar de winter. Dan weet je tenminste waar je aan toe bent. Kun je je er op kleden. Met sneeuwboots aan. En ijzers om het glijden wat te gaan vertragen. Meer overeind te blijven. Droom ik wel”
Of is dit de realiteit” Verandering van het klimaat en zacht hollend een nieuwe ijstijd tegemoet” Maar ook dat zal deze tijd voorlopig nog wel uitdienen. Mogelijk dat na 2075 daar het een en ander meer over te vermelden zou zijn. Misschien dat dan ook de laatste restjes van de bezuinigingen van CDA/VVD en het gedogen door de PVV zijn opgeruimd… Mogelijk dat dan de herfst in maart plaatsvindt en dat er sprake is van een koele, onstuimige zomer in november/december. En als ik dan wakker word, heb ik een ander uitzicht. Welk”
Hooguit uitzicht op”
morgen!
En dat gedicht” Wat dacht Ju van het volgende:

het koesteren

van de herinnering

verdween

met mij

toen

ik verdween

koesterde men

mij

Tjuus!