oud zeer

Zaterdag 1-2-1992

Nu het een half jaar aan de gang is moet toch de conclusie zijn, het gaat slechter, steeds slechter. Je lijf takelt af en je voelt het niet alleen door de medicijnen maar alle functies worden minder. Eten is minder lekker, ogen worden 3 x zo groot. Maar gelukkig de pijn die Kees en ik samen hebben meegemaakt, het niet kunnen zitten van de pijn, het ophelpen om ’s nachts naar de W.C. te gaan, het janken, het hebben van andere pijnstillers, dat is nu gelukkig over.
En dan de verhuizing. Ik vind het fijn dat jullie het me allemaal vertellen maar laat me daarover geen beslissingen nemen, doe het samen en in overleg. Het hoofd is soms veel te duf. Sta nu zelf voor de heel zware beslissing, toch chemotherapie en het verlengen maar ook het toch kunnen veraangenamen of het domweg over me laten komen met nog meer pijnstillers en het blijven doorliggen. Verpleeghuis”

Wil nog zo graag een poosje goed bij jullie blijven, nog wat genieten ofschoon het heel beperkt kan zijn. Zullen we samen proberen er het beste van te maken. Maandag verder.
Je bent zo gauw moe en soms zo gespannen. Nou dat was zondag en maandagochtend zo. Steeds maar knopen ontwarren, voors en tegens overwegend. Dood en doodmoe. Toen kwamen Vleer, Kees, van Heukelom van Overhorn (“)” zuster en later Marjolijn. Vleer zei dat hij het besluit genomen had en ik vertelde dat ik ook zo ver was met m’n besluit. Gelukkig hadden we er het weekend samen over gepraat met z’n allen. Morgen eerst bestralen en dan ’s middags met de kuur beginnen.
Zal eerst slechter gaan, meer misselijkheid maar dat hoort na enige tijd over te gaan. Kuur duurt 14 dagen, dan naar huis en daarna voor 2e kuur. De andere afspraken blijven gelden.

Toen het besloten grote opluchting werd weer helemaal mens. Was later nog gezellig met z’n 3tjes. Ga nu alles maar over me laten komen, hoop dat het lukken zal. Voel me steeds dat je afzakt, misschien later weer wat beter. Hoop doet leven.

Schreef mijn moeder ooit. In negentientwee”nnegentig. Liet haar geest toen dwalen. Maar gaf later aan dat zij mijn geest niet kon volgen. Toen ik haar de bundel ‘Ik ben voor niemand iemand meer’, uiteindelijk, deed toekomen. Snapte daar geen moer van en gaf dat ook aan mij te verstaan. Terwijl ze zich er op voor liet staan bepaaldelijk een erudiete vrouw te zijn. Maakte deel uit van de Gemeenteraad. Namens de PVDA, hetgeen mijn vader deed besluiten om op de CPN te gaan stemmen. Was lid en later voorzitter van de Vrouwen Advies Commissie. Had invloed op de hoogte van de stopcontacten in nog te bouwen huizen. Want mannen hadden daar heel andere idee”n over.

Toch heb ik toen nagelaten haar de vraag te stellen hoe gelukkig zij in haar eerste huwelijk was. Met mijn vader, als enigst kind altijd onder de hoede van zijn moeder te hebben verkeerd. En vertelde mij ooit het verhaal omtrent zijn jaloezie toen ik geboren was. Mijn moeder gaf mij de borst en mijn vader kon het eigenlijk niet hebben dat ik aan ‘zijn borsten’ zoog. De hare waren van HEM! Mijn vader die, op een ander moment, zijn moeder verloor door een gasvergiftiging in de bedstee. En ik me realiseerde dat hij vanaf dat moment wees was. Ik dit ook opmerkte en hij mij zwijgend in de ogen keek. Zoals hij mij ook in de ogen keek op zijn sterfbed. Ooit…
Actueel gaan worden door de Helderse Taai. Van Bakker Bays, de Echte Bakker. Ingredi”nten: Roggebloem, glucose, fructose, rijsmiddel E450, E 500, zetmeel anijs. Wezenstraat 15, Den Helder. Taai van opa ooit. Taai, die nog weinig aan kwaliteit heeft ingeboet. Althans, voor zover de tijd daar mogelijk een rol in zou kunnen spelen. Of de omstandigheid. Of stomweg mijn herinnering. Aan toen. En mijn schoonmoeder. Corry. Die zomaar doorgaat. Alsof er niets aan de hand is. Of misschien niet stilstaat bij alles wat is geweest. Vandaar dit stuk, deze bijdrage. Omdat ik wat in dat kamertje aan het rommelen ben. Met de snelheid van een slak. Stukken door mijn hande laat gaan. En dan die beslissing neem: weg!

Of nog even niet…

COR(d)AAT

Je denkt weleens

stel dat

het mij zou

overkomen:

HET overkomt je

en je ondergaat

een ware

gedaantewisseling

in jezelf

moet je

de zin van zijn

de zin van leven

anders

gaan bekijken;

hoe sterk op jezelf

aangewezen

hoe sterk je op de

ander

terugvalt

de kracht

te putten uit

jezelf de

anderen jouw

spiegel voor houdend;

zijn wij niet allen

elkaars lot

gevallen.