in Goede Handen"!

Ik verkeer momenteel in een leesmodus. Dat wil zeggen alles wat los en vast zit bevindt zich direct in goede handen. En over goede handen gesproken, ooit was er die serie boeken ten aanzien van verpleegkunde dat onder diezelfde noemer mij een weg wees in de zorg. Waar die boeken gebleven zijn is tot dit moment een raadsel. Alhoewel ik het donkerbruine vermoeden heb dat zij alsnog een weg naar elders hebben gevonden. Boeken met voor toen een gedegen uitwerking, waarbij de nietsvermoedende leerling verpleegkundige gedurende zijn of haar opleiding in meer of mindere mate mee te maken kreeg. En hoewel de werken meer gericht waren op de A ontbrak ook een boek voor de B niet. Want is het niet zo dat momenteel aanwijzingsborden worden gebruikt om van A naar Beter te gaan”! Ik bedoel maar, ook die zorg in Nederland heeft een vlucht genomen. Maar daar gaat het vandaag niet om. Neen, het gaat over de uitdrukking omtrent mensen die wat afstand hebben tot de arbeidsmarkt. Goed dat ook deze mensen een traject aangeboden krijgen waardoor zij in staat zijn om ’tools’ te verwerven opdat zij op termijn in staat zijn om hun eigen inkomsten te kunnen genereren. Maar het heeft er alle schijn van dat gelijktijdig een appel wordt gedaan naar die mensen die daar absoluut geen moeite mee hebben. Gelijk ook het fenomeen van Brownies en Downies her en der de kop opsteekt. Maar wat te denken van die mensen die totaal niet in staat zijn om op de een of andere manier in een beschermde omgeving hun talenten naar voren te brengen” Mensen die hun sociale leven steeds meer zien afbrokkelen, waarbij vrijwilligerswerk een brug te ver schijnt te zijn en niet alleen verpieteren maar ook nog eens verkommeren” Mensen zoals jij en ik die alleen van de ene tegenslag in de volgende terecht zijn gekomen. Mensen ook die niet assertief genoeg zijn om voor zichzelf op te kunnen komen. En zolang deze mensen onzichtbaar blijven, zal er ook geen haan naar kraaien. Dat lees ik in de krant tussen de regels door, maar dat verhaal haalt het niet bij de ongein die zich elders in de wereld voordoet. Ik ken die mensen niet en dat vind ik niet alleen jammer, maar dat geeft mij ook weleens een wat ongemakkelijk gevoel. Nu weet ik wel dat ik het leed van de wereld absoluut niet op mijn schouders dien te gaan dragen, maar als eerder vermeld, dat verhaal van die zorgboeken onder de titel Goede Handen geeft dan toch te denken. En wanneer verzekeringsmaatschappijen het credo gebruiken om te gaan ‘ontzorgen’, wanneer de premies gaan stijgen en de zorg van de een voor de ander in ijltempo naar beneden gaat, waar blijven dan die veronderstelde Goede Handen”! Of zijn dat slechts de handen van dat grote leger van Mantelzorgers”!