Zo'n zondag.

Alles is eindig. De open deur nog wijder open. Alle begin kent immers een eind, en waar het eind niet altijd voorspelbaar is, kan het eind voor een nieuw begin garant gaan staan. Een open doekje dat zich niet leent voor het bloeden, applaus dat verstomt, een zin die niet uitgesproken wordt, een verhaal dat zich leent om de eigen plaatjes te kleuren, een verhaal over goed en kwaad, over eindig en oneindig, over hier te lang en daar te breed, een cabaretier die zijn vriendin constant aan het lachen krijgt en houdt, een grap die dood bloedt, een openluchttheater dat zich leent voor mensen die muziek maken, de zon die zijn of haar uiterste best doet om het geheel van een aangename temperatuur te voorzien, een vader en een zoon die elkaar net alleen aanvoelen maar ook elkaar aanvullen, de een met gitaar, de ander met zijn verhaal en wat later de zoon met gitaar en stem, mensen die zich laten verleiden om kennis te nemen van de man of vrouw die het woord tot hen richt om naderhand het applaus in ontvangst te kunnen nemen. De rode rozen die als dank worden uitgedeeld, het amfitheater dat zich niet constant leent om zonder microfoon het aanwezige publiek op woorden te trakteren, het drankje dat wordt aangeboden en de hoeden die langskomen waar de petten ontbreken, het met de pet rondgaan als een schim uit het verleden. Vermaak waar de een zich volledig aan weet over te geven waar de ander zich enigszins zit te verbijten maar wat er wel voor zorg draagt dat er sprake is van een enigszins onderhoudend vermaak. Hoewel vermaak van de nodige vraagtekens kan worden voorzien, het is dat een ander niet ingrijpt maar soms moet je de acteur dan wel cabaretier tegen zichzelf in bescherming gaan nemen, voor het tenenkrommend werk wordt. Edoch, in de rgel is het juist de oefening die de kunst baart en blijft het per definitie zo dat niet geschoten altijd voor missers zorg draagt. En voor wat betreft die missers… zij waren er wel en toch zorgden ze ook voor een bepaalde manier van vermaak. Want hoe vaak tref je een cabaretier die voor zijn publiek de broek laat zakken om zich vervolgens in een pak te hijsen… en juist dat gegeven bracht mij terug in het verleden toen ik voor de klas in Haarlem… maar dat is een totaal ander verhaal met een nogal dramatische afloop waar ik het voor vandaag maar weer bij zal laten!