Niets te zeiken…"!

Gesticht ooit, in de duinen. Gesticht in de duinen.
Een duingesticht. Een plek waar waarschijnlijk kabouter Piggelmee is opgenomen. Toen het tovervisje het liet afweten. En zijn vrouw zich van haar meest inhalige kant liet zien.
Want Piggelmee was, in zekere zin, van huis uit meer bescheiden. De Keulse pot waarin zij vertoefden, behoefde van hem niet met goud en zilver behangen te worden. Inhaligheid was niet iets wat zijn hart sneller deed kloppen. Toch kwam dat tovervisje op zijn pad en DE scoorde daar behoorlijk mee. Net als de 20 punten die zich voordoen op een pondspak koffie. Dat je dan nog het een en ander mag bijbetalen wordt pas duidelijk als je de cadeaugids raadpleegt. Maar ook dat is pas aan de orde als de kleine lettertjes naar voren komen. Want daar ging mijn opmerking van gisteren over, niet zozeer dat ik struikel over die vijf euro. Vermeldt dit dan in net zulke grote letters als de aanbieding doet vermoeden. Wees duidelijk! En probeer de zaken niet mooier voor te stellen dan dat de dingen voorstellen. Is dat nou zo moeilijk uit de doeken te doen”

Natuurlijk! Want het gaat om de wijze waarop de kluit belazerd wordt. En de kluit laat zich met liefde belazeren. Dat heet reclame. En vaak wordt dan weer vermeld dat over de uitslag van iets niet gecorrespondeerd kan worden. Of dat reclames niet op prijs worden gesteld. Of dat de huisarts de spil van de nieuwe gezondheidszorg wordt. Dat ziekenhuizen minstens vijf miljard kunnen besparen. Per jaar! Dat specialisten dan zullen gaan steigeren en hun Ferrari dienen in te ruilen voor een eenvoudige Lexus. Of iets anders in die kleinere, grootte van orde. Het Centraal Planbureau verwacht dat de gezondheidszorg in 2025 dertig miljard euro per jaar kost tegen achttien miljard nu. En dat alles door een voortschrijdende technologische vernieuwing waardoor huisartsen onderzoeken kunnen uitvoeren die nu nog in ziekenhuizen plaatsvinden.
En dat andere idee wat een belangrijke rol speelt: ‘ziekenhuizen die alles aanbieden, dat is niet meer van deze tijd. De nieuwe realiteit is dat zij zich gaan specialiseren in complexe aandoeningen. Voor de ene ga je naar ziekenhuis A, voor de andere naar B. Dat werkt kostenverlagend en bevordert de kwaliteit.’

En de aanleiding van deze ontboezeming” Op de fiets door de duinen van Schoorl naar Bergen. Via de Berenkuil, een uitspanning ergens halverwege. Waar een dame en heer het etablissement bestieren en waar het verzoek wordt gedaan zelf te gaan bedienen. Waar een toilet voor de dames overuren maakt en waar het water niet drinkbaar is. Waar het afruimen op een riante tafel zelf mag plaatsvinden, maar de prijzen vergelijkbaar zijn met een bediend terras. Hetgeen de pret niet mag drukken. Want de locatie op zich ligt te schitteren. Een plek die beren uit het verleden doet vermoeden en waar een gezelschap doofstomme mensen in uitbundige lachsalvo’s uitbarsten. Hun handen met de snelheid van een ratelende stem aangeven wat zich voor ons, buitenstaanders, als onnavolgbare handelingen voordoet. En de beelden die zij hebben geschoten, hetgeen voor nieuwe hilariteit zorgdraagt. De rust tussen de salvo’s door. Maar de handen blijven ratelen.

Gesticht in de duinen. Een kerf uit 1997. Toen de duinenrij met grof geweld werd doorbroken. Op een plek waar voldoende duinen het achterland kunnen beschermen. En waar, door deze kerf, de pannassia de kop weer heeft kunnen opsteken. Door de verzilting van een aantal keren hoogtij en springvloed. Maar nu de rust is weergekeerd. Juist in die ambiance kwam dit beeld naar voren: de verbrande duinen nog even gespaard.

THUIS

Verdwijnen is het gegeven

dat de mens steeds

verder voert van de

plek waar hij ooit

vandaan kwam.

Mensen in een

inrichting verdwijnen

niet maar vinden juist

hun plek weer terug.

De anderen blijven

hun leven lang

aan de zijlijn staan.

Wie is er nu

verder van huis”

22-09-’91.-7.

De waterwagen op een strategische plek spreekt echter boekdelen! Wij fietsten naar huis.