Nieuwediep

De Commandant der Zeestrijdkrachten heette de overige Commandanten een heel hartelijk welkom. Na een behoorlijke teruggang bij de Marine was het met gepaste trots dat de spreker wederom een defil” mocht aankondigen. Niet eerder echter dan dat hij de huidige taken van defensie uitgebreid naar voren had gebracht. Er zaten dan ook wat goudgerande goudhaantjes met hun respectievelijke echtgenoten op de eerste rij. En wij cirkelden daar wat omheen. Toch was dit schouwspel zeer de moeite waard. Vooral door het feit dat wij getuigen waren van een zeer oude en langdurige traditie. Dat er een oproep had plaatsgevonden naar hen die al eerder als officier waren be”digd om hun baadjes af te staan dan wel uit te lenen, heeft simpelweg te maken met het feit dat ook Defensie op de kleintjes dient te letten. Een Bataljon adelborsten, waarbij een opvallend hoog gehalte aan brilJantjes te ontdekken viel.

Een dagje uit. Een dagje verdwalen in de Nieuwediep. Op de voormalige Rijkswerf. Willemsoord. En dan getuige zijn van zo’n traditie. Da’s niet niks. Er bestaat nog steeds belangstelling voor Hollands Roem. Wat niet alleen uit Yerseke komt. Wat geen barst met mosselen dan wel oesters te maken heeft. Wat bij mijn mijn zinnen weet te verzetten. En waarvan ik niet de idee heb dat ik dit zomaar of op een valreep meemaak. Want als dat mijn gedachten zou gaan bepalen…

De afgelopen week heeft dat echter een groot deel van mijn gedachten bepaald. En of ik daar zo blij mee was… eerlijk gezegd niet. Het zijn dan ook een verzameling van menselijke akkefietjes waarin dood, scheiding, een ondoordachte handeling dan wel wat huis, tuin en keuken ingredi”nten de koers voor een belangrijk deel bepaalden. En nu hoor ik ergens de opmerking dat dit automatisch tot de geneugten van het leven behoren, maar dan nog. Even een pas op de plaats of, zoals in Den Helder werd gedemonstreerd, op de plaats rust. Voor een nieuw commando door de ether schalde: ‘geeft acht’ en eenieder weer in het gelid sprong. Want ook dat wordt onder de noemer van discipline van de toekomstig officier verwacht. En ook daar gaven de eerste jaars studenten blijk van. Want zij vormen niet veel meer dan een volgende horde aan marineofficieren die straks de vergrijzende troep zullen gaan aflossen. Investeren in de toekomst die mogelijk een tijdlang in zwaar weer zal blijven verkeren. Daar had men vandaag in Den Helder geen last van. Voorafgegaan door de Marinierskapel met tamboers en pijpers was het toch een imposant gezicht. Bijna net zo imposant als het water wat Waddenzee en Noordzee door het Marsdiep met elkaar verbindt. Dat de Razende Bol als eiland niet meer door het water van de vloed wordt overstroomd, zegt iets over het verschuiven van de zanden. En zegt mogelijk ook iets over de invloed van de mens die de mens denkt te hebben omtrent de natuur. Weinig tot niet veel. Maar illusies zullen altijd deel uit gaan maken van dat wat de mens typeert: het ongerijmde van zijn of haar gedachtegoed.

Maar of dat goed altijd zo doordacht is”!

ZOMAAR

De brug van woorden

wankelt in het waterig

zonlicht dat even het

grauwgrijs wolkendek

de aarde koestert voor

de droppels in steeds

groter wordende kringen

het water koestert, vuur

belaagt de verloren

voorbijganger, schroeit

en likt de wonden van

een voorbij bestaan het

geploeter van de boer, een

paard, verlaten in een grauwe

weide, gras dat even

glanst voor de matheid

van een ver verleden

een liefde voor het onbestemde

vaart een schip heen koerst

west en rondt

de aardkloot, waarvan wij

het bestaan

niet vermoeden.

Zomaar! Zomaar om een bijzondere dag vast te leggen. Omdat wij een dagje uit waren. Charles en ik. Een rondje Noord-Holland. Van Lands Einde naar het Oostereiland. In hoorn. Ook bekend als de Krententuin. Een plaats waar ooit boefjes te vinden waren. En nu wordt omgebouwd naar appartementen, museum en een verzameling onder de noemer kunst en cultuur. Ooit bedacht in de tijd dat de bomen, wederom, tot in de hemel hadden kunnen groeien. Voor het vallen der banken. In de periode dat lenen de slogan van de eeuw was. En dat beknibbelen alleen aan vrekken was voorbehouden. Consuminderen met kleine letters werd geschreven en waarbij de voedselbanken zich konden koesteren met de restanten van die hoorn des overvloeds. Waarin de kringloopwinkels de overvloed niet kwijt konden en waar nu een stevige vermindering in de aanvoer plaatsvindt. De kringloop die ooit vanuit Amerika ging globaliseren. Waar ooit iemand stelde dat het bewegen van de vleugels van een vlinder de chaos theorie tot werkelijkheid zou maken. De nieuwe realiteit.” Het huidig zijn! En als JU vandaag de stad in gaat…

VEEL PLEZIER MET HET KIJKEN, KIJKEN EN NIET! Wee JUW gebeente!