Shoot (no horses!)

Het was weer zo’n dag! Een dag waarop niet veel meer dan de onstuimigheid van het weer het wat af liet weten. Een nazomerse dag die zich uitstekend leent om geen ’trouble’ te gaan ‘shooten.’ maar wel wat aan het schieten te gaan. In Egmond nota bene. Aan het strand dat er bepaaldelijk niet stil en verlaten bijlag. Waarbij de parkeermeters langs de Boulevard (misschien wel van Ir. De Vassy) bepaaldelijk (ten tweede male!) beperkte overuren maakten. Want simpelweg je auto in de BES gemeente parkeren, neen, dat is niet meer mogelijk.

Zo’n gemeente dient inkomen te genereren. En doet dit dan ook. Makkelijk betalen met chipkaartknip. Met muntjes. En indien er geen automaten staan kan het gebeuren dat de plaatselijke collectant verstek laat gaan. Of dat de collectant, gezien hebbende geen kaartje achter de voorruit, vooruit gaat door een transactie uit te schrijven. Dan lijk JU wel verder van huis. En in de meeste gevallen is hier dan ook sprake van. Neen, wij waren gevieren en hadden een veelvoud aan jonge dames bereid gevonden om zich geheel belangeloos ter beschikking te stellen. Volgens onze kleine roerganger, luisterend naar de naam Erik, mocht er uitsluitend indirect geflitst worden. Maar dat was niet nodig door de spiegelende reflectoren waar J”rgen ons op trakteerde. Goudkleurig, wit en zonlicht. Wat wil JU nog meer. En Hans schoot. En J”rgen schoot nog meer met een superkanon. Dennis schoot in de schaduw van de beide semi-professionele ‘plaatjesschieters’ en ik droeg op mijn manier mijn steentje bij. Want de laatste dagen heb ik wat weggeklikt. In Den Helder. In HeerHugowaard. In Bochum. En zo her en der nog een ‘snapshot’ van iets onderwegs.

Voor de afleiding. Om de zinnen te verzetten. Om mijn gedachten op een ander plan te brengen. Omdat er aan de randjes van mijn zijn wel wat realistische wolkjes te vinden zijn.
Maar daar gaat het niet om. Waar het meer om gaat dat met mensen werken toch wel iets is wat mijn zijn weer wat stevigheid weet te geven. Dat ik de jarenlange kunstjes nog tot mijn beschikking heb. En of mijn stijl in de juiste aarde zal vallen, moet nog gaan blijken. Maar tot nu… Geen klagen mijnerzijds.

De zinnen en het verzetten daarvan om die andere werkelijkheid ietwat te ontvluchten. Deze keer niet de aanhangers van de struisvogelpolitiek. Eigenlijk het Carpe Diem gevoel proberen te gaan bestendigen. Want dat ik ook deze dag geplukt heb weet ik wel zeker. Zeker in een tijdperk waarin allerlei andere gebeurtenissen ook om de nodige aandacht vragen. En waarvan het te makkelijk is om dit aan ‘het leven dat zo is’ te koppelen.
Ik blijf een beetje hangen. En ik weet dat iedere dag er weer een is. De volgende in een onbestemde rij. In een onbepaalde rij. In een achteraf naar voren komende rij. Ik kan iedere dag nog steeds gaan terugblikken. Ben me meer dan bewust van het nu. Het nu van vandaag. En daar past dit gedicht wel bij. Een gedicht wat ik ooit schreef naar aanleiding van Annemiek. Die ooit in Egmond spontaan uit Zee oprees. En waarbij mijn zonnebril een nogal bepalende rol te vervullen kreeg. Alsof…

Zeezij
Als een Godin
rees je op
het water lachte
rond je benen
week de schoonheid
van jouw lichaam
naar de binnenkant
van mijn
zonnebril
ik deed
niet veel meer
dan mijn ogen
opensperren.

En de dag van morgen” Misschien eindelijk mijn kamertje deel I opgeruimd”!