expos eren

Kleur bekennen

Ik.

Ik ben.

Ik ben kleur loos.

Grijs.

Ik ben grijs, dus peper en zout in 1.

Ik.

Ik wil, moet, mag.

Ik kan

mezelf ontwikkelen.

Ik.

Ik ontdek.

Ik ont dek en zoek.

Ik onderzoek en ontwikkel

mij.

Ik.

Ik zie nieuwe, andere

horizonten en”

toen waren mijn woorden op en geef ik graag het woord aan”

jou!

21-06-“07, zomer in de regen!

Wik

Schreef ik, ooit. In het kader van een afsluiting van de opleiding tot Yoga docent. Alwaar ik een bijdrage aan mocht leveren. Een cetabeverbuitenbeentje, als ik mijzelve zou kunnen omschrijven. En ik kreeg een beperking opgelegd. Mijn woorden zouden kort dienen te zijn. Want anderen zouden reeds een behoorlijke tijd gaan versnoepen met het terugblikken op het totaal van de opleiding. Bij het stilstaan van de individuele prestaties die door de studenten uitgebreid in een scriptie naar voren werden gebracht. Waarbij minimaal tien lessen compleet uitgeschreven dienden te zijn en alle ‘ins’ en ‘outs’ van bijvoorbeeld de ‘cobra’ de revue dienden te passeren. En ik deed het kort. En gaf vrij rap het woord aan de voorganger, in casu Gert Jan. Ridder Gert Jan, op zeker moment. De man die ook zijn hele ziel en zaligheid in de opleiding stak. En dat met de nodige kennis en alle kunde die hij, door zijn leven, tot zijn beschikking had gekregen. Die zijn vaart der volkeren, staande aan zijn roer, door de woelige baren wist te laveren. Waar ook het leven niet zomaar aan voorbij was gegaan.

Die opleiding heb ik los moeten laten. Die opleiding hield mij niet alleen van de straat, maar leverde meer dan voldoende energie om de week door te klieven. Want dat andere werk kostte veelal al mijn energie. Maar dat was toen. En vandaag de dag ben ik toch weer met wat andere dingen bezig. Stond er weer een foto in het Alkmaars Weekblad. En plaats ik die maar weer opnieuw bij dit bericht. Terwijl ik hem eerde in het kader van het afscheid van Lucy plaatste. Die foto met dat engeltje. Maar nu in zwart/wit. En dan ziet het er geheel anders uit. Ook bepaald niet onverdienstelijk, maar toch had ik het liever anders gezien.

Ach, wat heb ik eigenlijk te zieken. Ik ben vandaag naar HeerHugowaard geweest. Op uitnodiging van Marjolein. Om fotowerk in de huisartsenpraktijk te gaan hangen. Of beter gezegd: wederom te gaan exposeren. Maar dit keer draag ik zelf zorg voor de keuze. Zal het geheel daadwerkelijk mijn ‘handtekening’ gaan dragen. Wordt het weer eens de grote variabele. En voel ik mij bepaaldelijk vereerd. Alsof dit weer een stukje van mijn ik vertegenwoordigt. En de kleur die centraal staat in dit gegeven. Maar denk ik toch om wat grijs/zwart/wit door het geheel te gaan larderen. Zoals die foto in de Grote Kerk tot stand is gekomen. Waar ‘Bewogen Beweging’, als ooit dat gedicht een rol in zou kunnen spelen. Bewogen beweging wat over het leven gaat. Terwijl rond mij heen Hein regelmatig in de verschillende tuinen te ontdekken valt. En niet alleen tuinlieden zich naar Ispahaan spoeden.
Ik mij opmaak voor de afleiding. Want al heb ik geregeld de idee dat mijn leven stilstaat, kan ik niet anders constateren dan dat datzelfde leven links en rechts naast mij voorbijgaat. Holt bijkans. En de tijd vliedt. Zoals in het verleden de tijd vlood. En zoals het altijd wel met de tijd zal blijven. Het vlieden van de tijd die vlood. Maar dat zal wel weer een minder gepaste zin zijn. En kan het zinsverband mogelijk verstrekkende gevolgen hebben. Gewauwel wederom. Maar dan nog. Anderen die zo nu en dan een blik op it deel van het scherm werpen. En de woorden laten voor wat ze zijn, dan wel de plaatjes voorbij zien schieten. Het moment waarop dit onvermoede contact tot stand komt. Het besef dat andermens ogen mijn blik voor even weten te volgen. Zich mogelijk iets afvragen, zich mogelijk totaal niets afvragen. Of waar vragende kinderogen steels doen vermoeden dat…

wie het weet mag het zeggen. Gewoon een kwestie van DOEN. Want, hoe verwonderlijk ook, ik heb geen flauw idee van de mens die achter deze machine schuil gaat. Geen idee wat mogelijke reacties zouden kunnen zijn. Voel geen schaamte en ban de gene. Want indien de schaamte voorbij zal de gene spoorslags de plek verlaten. En als dat dan weer zover is… Fijn, morgen weer niet met de trein!