1 uur rijkwijt
AFSCHEID
Afscheid nemen
duurt niet lang;
afscheid nemen
soms
voor eeuwig
laat
het afscheid
op zich wachten.
Afscheid nemen
is
de drempel
overgaan;
afscheid is
genomen
als je later,
als je jong
al oud
bent
kunt
zeggen
dat je van
iedere
dag
afscheid
hebt
genomen.
04-12-’91.- 1.
AFSCHEID.
Afscheid nemen duurt niet lang;
afscheid nemen soms voor eeuwig
laat het afscheid op zich wachten.
Afscheid nemen is de drempel overgaan;
afscheid is genomen als je later
als je jong al oud bent
kunt zeggen dat je van iedere dag
afscheid hebt genomen.
25-10-’09. – 1a.
Zo! Even de rust verdiend. De pauze genomen. De zaak op zijn beloop gelaten.
En de woorden die mij ten deel zijn gevallen tot mij genomen. Van Trudy. Van Charles.
Die dit pad ook weet te bewandelen. En nu kan ik ook hem wel weer opnieuw welkom gaan heten,
maar het feit dat hij al op dit pad loopt hoeft geen opnieuw welkom te gaan heten.
Want dat hij welkom is, spreekt allang voor zich. Zoals hij ook voor zichzelf spreekt en daardoor deelt.
Een schaapje en de witte wol. Voor één of meerdere bazen. En dan weer drie zakken vol.
Hoewol dat weer te betwijfelen valt bij een schaap met pootjes als twijgjes.
Zoals Charles weet op te merken. Hoewol zoals JU hebt gemerkt waar een hoewel mogelijk de
spreekwoordelijke vrijheid aangeeft. De dichterlijke vrijheid en de schrijfwoordelijke dichtheid.
Maar ook dat valt niet te rijmen met het Algemeen Beschaafde Nederlands.
Dus dicht ik het volgende maar aan elkaar: ‘pipiorus superbus’ dan wel ‘neuselitis maxima’.
Woorden die spreek-woordelijke vrijheden verbergen en waar op een afdoende wijze met een zeker
talent kan worden afgerekend. Want zoals wij zijn, zijn wij allen in meer dan wel mindere
mate getalenteerd. Voor de een wat duidelijker zichtbaar dan dat de ander dit in de schaduw van die
een weet uit te houden. En dat niet alleen vanwege een ietwat gevoelige huid…
En de woorden die mij ten deel zijn gevallen tot mij genomen. Van Trudy. Van Charles.
Die dit pad ook weet te bewandelen. En nu kan ik ook hem wel weer opnieuw welkom gaan heten,
maar het feit dat hij al op dit pad loopt hoeft geen opnieuw welkom te gaan heten.
Want dat hij welkom is, spreekt allang voor zich. Zoals hij ook voor zichzelf spreekt en daardoor deelt.
Een schaapje en de witte wol. Voor één of meerdere bazen. En dan weer drie zakken vol.
Hoewol dat weer te betwijfelen valt bij een schaap met pootjes als twijgjes.
Zoals Charles weet op te merken. Hoewol zoals JU hebt gemerkt waar een hoewel mogelijk de
spreekwoordelijke vrijheid aangeeft. De dichterlijke vrijheid en de schrijfwoordelijke dichtheid.
Maar ook dat valt niet te rijmen met het Algemeen Beschaafde Nederlands.
Dus dicht ik het volgende maar aan elkaar: ‘pipiorus superbus’ dan wel ‘neuselitis maxima’.
Woorden die spreek-woordelijke vrijheden verbergen en waar op een afdoende wijze met een zeker
talent kan worden afgerekend. Want zoals wij zijn, zijn wij allen in meer dan wel mindere
mate getalenteerd. Voor de een wat duidelijker zichtbaar dan dat de ander dit in de schaduw van die
een weet uit te houden. En dat niet alleen vanwege een ietwat gevoelige huid…
Ik sta achter het decor. Tussen de kier in de deuropening staar ik blind in het licht.
De spotlichten zijn uitgelicht. En ik wacht. Op die verlossende zin. Dat woord wat ternauwernood is
uitgesproken en de ophef waarmee ik de deuren openduw. In één beweging moet ik daar staan.
Dat vereist mijn rol. In datzelfde moment maakt mijn onbelaste hart overtoeren.
Dat hoort bij het fenomeen van plankenkoorts aan de ene kant en die rol neerzetten aan de andere kant.
En ik kick. Juist door deze rol met, naar mijn idee, voldoende verve te gaan spelen.
Ik verschuil me dan ook achter de grime laag die is aangebracht.
De spotlichten zijn uitgelicht. En ik wacht. Op die verlossende zin. Dat woord wat ternauwernood is
uitgesproken en de ophef waarmee ik de deuren openduw. In één beweging moet ik daar staan.
Dat vereist mijn rol. In datzelfde moment maakt mijn onbelaste hart overtoeren.
Dat hoort bij het fenomeen van plankenkoorts aan de ene kant en die rol neerzetten aan de andere kant.
En ik kick. Juist door deze rol met, naar mijn idee, voldoende verve te gaan spelen.
Ik verschuil me dan ook achter de grime laag die is aangebracht.
Een rol van hooguit acht minuten. Een rol die er gelijktijdig niet om liegt.
Want ik waar als een soort van godheid over het toneel: ik heb de macht om te beslissen
over leven en dood. Ben dokter voor die bepaalde tijd. En weet van wanten.
Zeker als de rol gedateerd is: het begin van de vorige eeuw.
In mijn voetspoor een zuster die op een ander moment een tante is. Maar wij staan klaar.
Voor zieken en onwetenden. Voor leven en voor dood. En daarna ga ik af.
De zuster talmt nog wat en probeert te redden wat er nog te redden valt.
Tenslotte zijn het de jaren 1910 -1919 van die eerder genoemde eeuw. Nu 90 tot 100 jaar geleden.
Zoals ook dit afscheid aan het eind van diezelfde eeuw tot stand is gekomen.
Want ik waar als een soort van godheid over het toneel: ik heb de macht om te beslissen
over leven en dood. Ben dokter voor die bepaalde tijd. En weet van wanten.
Zeker als de rol gedateerd is: het begin van de vorige eeuw.
In mijn voetspoor een zuster die op een ander moment een tante is. Maar wij staan klaar.
Voor zieken en onwetenden. Voor leven en voor dood. En daarna ga ik af.
De zuster talmt nog wat en probeert te redden wat er nog te redden valt.
Tenslotte zijn het de jaren 1910 -1919 van die eerder genoemde eeuw. Nu 90 tot 100 jaar geleden.
Zoals ook dit afscheid aan het eind van diezelfde eeuw tot stand is gekomen.
December 1991. Nog even en ook deze woorden hebben iets te vieren.
Zoals er vannacht ook weer wat te vieren valt: de klok gaat terug en we winnen zomaar weer een
uur wat we in het voorjaar als voorschot op de zomer ter beschikking stelden.
We keren weer meer terug in het duister: het duister van de herfst en het voorbereiden op het
lichtjesfeest. Waar sommige mensen nu reeds een aanvang mee maken: en waar men in januari niet
rap genoeg weet om de lichtjes weer stroomloos als lichtloze snoeren in bomen laat hangen.
Lichtloos ook de donkerte inruilt voor een tijdspanne wat zich kenmerkt door het lengen van de dagen.
Dag na dag en week na week naar een maand of wat en de klok laat zich weer een uur vooruit op winden.
Opwinden” Ach nee, de batterij laat zich mogelijk vervangen.
En op dat moment heb ik gewacht: van zomer naar winter naar zomertijd!
Geniet van het terugverworven uur!
Zoals er vannacht ook weer wat te vieren valt: de klok gaat terug en we winnen zomaar weer een
uur wat we in het voorjaar als voorschot op de zomer ter beschikking stelden.
We keren weer meer terug in het duister: het duister van de herfst en het voorbereiden op het
lichtjesfeest. Waar sommige mensen nu reeds een aanvang mee maken: en waar men in januari niet
rap genoeg weet om de lichtjes weer stroomloos als lichtloze snoeren in bomen laat hangen.
Lichtloos ook de donkerte inruilt voor een tijdspanne wat zich kenmerkt door het lengen van de dagen.
Dag na dag en week na week naar een maand of wat en de klok laat zich weer een uur vooruit op winden.
Opwinden” Ach nee, de batterij laat zich mogelijk vervangen.
En op dat moment heb ik gewacht: van zomer naar winter naar zomertijd!
Geniet van het terugverworven uur!
Pipiorus superbus: ‘superzeikerd’ en ‘de grote neuzelaar’ verheugt zich op maxima…
Laatste 15 Reacties