GVD

Teruggaan in de tijd. Het verleden dat zich, mogelijk, opnieuw laat benoemen. Maar het verleden laat zich onmogelijk benoemen. Want het verleden is verleden en, in meer overdrachtelijke zin, overleden. Een vorm van o ver verleden. Mat alle weemoed van toen. En mogelijke elementen van verlangen. Geen ‘back to the future.’ En geen mogelijke helasen… Of helazen zoals ook het ‘komt allen tezamen’ de s heeft moeten inleveren. Een kwestie van tijd. Of mogelijk een ingreep van minister Bijsterveldt. Want waar die niet allemaal over na heeft gedacht en probeert in voor te gaan… Geen gedonder met competenties maar gewoonweg weer ouderwets alfa en b”ta. Terug in de tijd dus. Noem het een vorm van retrograde activering. Of wat dacht JU van een d”ja eu. Geen kinderen die zich laten onderwijzen. Juist kinderen die zich de dingen duidelijk laten zeggen. Gedrild worden in zekere zin. En schuil kunnen gaan achter het excuus dat ook zij het slachtoffer zullen worden van het tijdperk waaronder zij gebukt gaan. En op een ander tijdstip kunnen zeggen dat zij daaronder gebukt gingen. De ouders c.q. de omstandigheid de schuld zullen kunnen geven. En dat vingertje nog steeds naar buiten gericht zullen blijven bewegen.
De cirkelgang weten te bestendigen en de nieuwlichterij die zich toen voordeed, deed denken aan het duister van de Middeleeuwen! Mogelijk zie ik het echter wat te somber in. Mogelijk dat dit ook te koppelen valt aan de maand en het jaar dat zich ten einde spoed. En waar zomaar weer 365 dagen aan het verleden worden toegevoegd. De lijsten weer verschijnen. De top 2000 aller tijden, zij die ons ontvielen, de rampen waar wij getuigen van mochten zijn en al die andere rampspoed die ons wordt voorgeschoteld, terwijl de aanbiedingen van de gourmetschotels de brievenbus in fladderen.

Misschien niet geheel juist om dit voor de helft van deze maand al naar voren te brengen. Het heeft ook niet direct te maken met een mate van niet ge”nspireerd zijn. Mogelijk wat meer met een vleugje weemoed waarop 2010 zich in het archief laat opbergen. Wat dat de jaren gaan tellen hoef ik, per definitie, niet te gaan stellen. En dat het een naast het ander gebeurt, is ook een deur die al super wijd open staat. Waarin ik hooguit kan pogen deze nog een millimeter wijder open te gaan schoppen. Weet dat in die schop van een millimeter weinig ruimte zal bestaan om de ingehouden woede te kanaliseren. Want zo af en toe voel ik best wel woede. In mezelf. Zelfs kwaadaardigheid. Een boosheid die wel onder controle, maar geregeld op de loer blijft liggen. Waarin ik zin heb om eens hard te gaan schreeuwen. Een blikje met een boog door het luchtruim heen te schoppen. Mijn agressie op een ander probeer af te reageren. En mijn boosheid direct glashard ontken. Mijn pose weet te continueren. En mijn onzekerheid te grazen neem.

‘GODVERDOMME!’ En dat dan keihard en in de herhaling. ‘God verdoem mij’, maar doe het alsjeblieft niet echt! God, pas toch een beetje op! En houd eens op met dat Deo Volente. Of dat Carpe Diem. Of al dat andere gezeik. Zet liever een muziekje op. En laat dit keer, tijdens inzamelingen, niets aan de strijkstok blijven hangen. Houd eens geen rekening met de zwakte van de mens. Probeer zijn of haar sterke kanten wat meer te benadrukken. Van dat welbehagen. Laat de tijd desnoods aan Uw strijkstok hangen. En deel dat dan met mij!
Alsof iets van die tijd aan mijn strijkstok blijft kleven als ik de snaren beroer. Is het dan de melancholie die mijn ogen doen knipperen” Gaat er meer schuil in dat ene schouderophalen” Dat enige gezegde” Die verlate knipoog” Dat schalkse lachje”
Want ik denk geregeld aan mijn ommekeer. Die verandering in de compositie van mijn zijn. Mijn huidig zijn. In weer een andere tijd. Weer zoveel tijd later. En de opmerking die ergens in mijn achterhoofd bonkt. ‘Je lijkt wel haast te hebben!’ ‘Je weet toch hoe kwetsbaar leven is”!’
Als een achterband die zachtjes leegloopt. Een beschadiging door dat langdurig heen en weer bewegen. Op een goede plaats. Op de verkeerde plek. In de buurt van het ventiel. Een plakkertje erop. En de solutie die niet houdt. Het plakkertje dat het af laat weten. De versnelling die zich voordoet. En daar dan weer een gevolg van. Het versnelde leeglopen.
Nog maar weer eens wat solutie snuiven. Goed voor te stellen dat er snuivers zijn en dat de roes voor andere dimensies kan gaan zorgen. Het ontvluchten van de realiteit. Een gedachtesprong. Alsof een hinde vlucht voor de jager. Het wildtijdperk dat zich voordoet. De poelier die een haas laat adellijken. De dakhaas die het omkijken heeft.
Laat mijn woorden voor zich spreken! Of dien ik iets van een verantwoording af te gaan leggen” Ik overleg. Veelal met mezelf. Mis ik nu nog steeds die anderen” Die meningen” Die overeenkomsten” De verschillen” JA, en wel heel erg. Heel en helen speelt hierin een rol. Straks krijg ik nog meelij. Met mezelf” Nou als dat dan mag, dan moet het maar.
Ik laat een traan en kruip weer weg. In mijn verwarmde hol duik ik diep onder het dekbed. Ik lees en verdwijn in de zinnen van een ander. Nog even. Een andere keuze. Ik slaap!
Of droom ik weg”
STEEKSPEL
In mij
vechten dwazen;
het goede slecht
het kwade slecht
het goede daast
raast door mijn
stoffelijk
verhulde
dwangbuis.

Mooi zo GVD,” zoals een nummerbord mij kortelings onthulde…