Here met Tijd

Tijd in verleden tijd deden mij haasten, vooruitdenken,
niet bezig zijn met het heden.
Tijd in toekomstige tijd doet mij leven, beleven,
de huidige tijd beleven.

Charles Schouten.

ZONDER WOORDEN

Helemaal de zin
die kan hij niet be
grijpen,
naar wat
zijn ogen zien
zijn handen
grijpen
gretig gulzig zijn
lippen getuit;

een hels gefluit
breekt los
zijn ogen guitig
toegeknepen knuisten
grijpen

de toegestoken
hand wordt fijn
geknepen.

Toch ben ik geneigd om er langs te lezen. Zoals uit bovenstaande stukken naar voren komt.
Te doen alsof zo’n druk bezochte Landelijke Dag Diagnosegroep Raynaud op ieder ander slaat.
Of dat ik een vergelijkbare opmerking krijg die alles in een totaal ander daglicht weet te plaatsen.
Als iemand zegt: “mijn vrouw heeft Raynaud”, dat de reactie kan zijn: “mijn vrouw heeft een Volvo!”
Wat aangeeft hoe onbekend Raynaud is. Dan ga ik toch weer de boeken in.
En staat in Co”lho: een Frans arts. (1834 – 1881).
Fenomeen of syndroom van Raynaud: 1. primair of idiopatisch,
door koude of emotie opgewekte, symmetrische *ischemie en/of bloedstroomvertraging van
lichaamsdelen vnl. aan de ledematen in de vorm van ‘dode’ vingers of tenen t.g.v. plaatselijke
vaatkrampen, meestal gevolgd door reactieve hyperemie (wit>blauw>rood, het zgn tricolor-fenomeen).
2. secundair of symptomatisch kan het ziektebeeld optreden door o.a. arteriosclerose, vasculitiden,
vaatkrampen door *ergotisme, b”tablokkers of feochromocytoom, sclerodermie. LED,

en toen ben ik gestopt…

Niet omdat de zaak niet interessant genoeg was maar meer door het gegeven dat de woorden die dit
Zakwoordenboek der Geneeskunde in een 25ste geheel herziene druk nog meer voor mij verborgen
weet te houden. Want vaak is het beter niet te weten dan dat je veronderstelt het wel te weten.
Door het internet te gaan raadplegen. Minder af te gaan op wat je werkelijk in je eigen lijf beleeft
dan dat de ander veronderstellingen weet uit te spreken. De eindeloze zoektocht van een
differentiaal diagnose. Van alles op een rijtje, de vraag: ‘waar denk je zelf aan”‘ en het antwoord
dat je schuldig blijft. Omdat ergens in de bol speelt dat de ander daar mogelijk voor geleerd heeft.
Omdat je op dat moment in de rol kruipt die expliciet toebehoort aan de positie die je op dat
moment inneemt. De afhankelijke.
De patiënt. De mens die om hulp vraagt. De hulpvrager gewoon.
En al die flauwekul die daar omheen kan worden gesponnen, voor het gemak maar even vergeet.
Cli”nt. Klant. Pupil. Bewoner zonder aanrecht. Of wat er nog meer aan schoons te bedenken valt.
Zit ik zowaar op Gods dag aan werk en voormalig werk te denken.
Omdat het langzaam mogelijk een actualiteit kan gaan worden.
En ik de informatie van Trudy wel ergens heb geparkeerd, maar ook bedacht dat ik daar
onbevangen naar toe zou kunnen gaan. Alsof de afgelopen tijd wel een tijd is geweest die ik op
mijn eigen wijze manier heb weten vol te maken, maar waarin vormen van re”ntegratie
ternauwernood een rol heeft gespeeld.

Het proces maar zonder Kafka.
Hoewel er momenten zijn geweest waarin ik regelmatig aan Kafka werd herinnerd.
Omdat het woorden betreft. Omdat het woorden betrof.
En omdat het lot in zekere zin, mede een rol kan gaan spelen. Is gaan spelen.
Maar ook dit voor een deel op beleving is gestoeld. Je ook bij deze regel vraagtekens kunt zetten.
En ik ze nu, bij deze, “”””””””””” zet!

Dingen die op zondag passeren en op maandag te lezen zijn. Een voorschot op een ongekende toekomst.
Omdat morgen, per definitie, anders is. Zich anders voordoet. Het zomaar weer de laatste dag van deze
maand is. De opmaak naar die andere maand. De laatste van dit jaar.
En alles wat daar dan weer mee kan gaan samenhangen. Dat verschijnsel van de goede voornemens.
De crisis die daadwerkelijk toeslaat. Demotie voor wat betreft het inkomen. En voor al die mensen
die geen inkomen meer genereren. Door die omstandigheid. Belastingen die, verkapt, een ‘sneaky’
rol gaan spelen. Een terugtredende Overheid en een plaatselijk toenemende bestuurslaag op
Gemeentelijk niveau. Om over de Provincie maar te zwijgen.

December met die bepaalde statistieken: meer dan wel minder omzet.
Sinterklaas die minder te besteden heeft. Maar waar de zakken vol nog steeds niet geheel weten
te overtuigen. Het optuigen van de Kerstbomen:
wordt het Rood, Wit, Goud, Zilver, Zwart of Blauw dit jaar”
Een juwelier die er, op de valreep, na 93 jaar mee stoppen. Bij gebrek aan opvolgers.
En daar nu nog dat slaatje uit probeert te slaan. Terecht!

Zonder woorden toch weer een overpeinzing: daar leent dit weer zich voor!

Want het blijft maar waaien door de bomen…