alle eerste keren!
Als je alle eerste keren ooit bij elkaar optelt, wordt het een eindeloze rij van belevenissen.
Als je al die belevenissen bij elkaar optelt, wordt het een eindeloze rij van ervaringen.
Als je al die ervaringen bij elkaar optelt, wordt het een eindeloze rij herinneringen.
En als je dan, uiteindelijk, bij die rij herinneringen bent aangekomen, ga je dood.
Bij wijze van spreken dan. Want dood ben je als je vergeten bent.
Als niets meer van jou terug te vinden valt.
Als er zelfs geen sprake meer is van enige tastbare of geestelijke vorm vanaf het moment
waarop je stierf. Voor het gemak het tijdelijke voor dat eeuwige hebt ingewisseld.
Maar ook dan zullen er weer mensen opstaan die beginnen aan hun reeks eerste keren.
En keert, tegen het einde van hun zijn, de herinnering weer terug. Wel in een andere vorm.
Want dat kan niet anders indien er sprake is van unieke individuen. En dat zijn we ook.
Net als cirkels zijn meestal ballen rond. Net als sterren is de maan rond. Laat staan de zon.
Voor zover het planeten betreft doen die ook niet onder voor elkaar.
En zijn daar ook momenten aan vooraf gegaan. Het moment waarop de eerste mens in staat
was om de zon te imiteren. Deze mens dit deed in de vorm van een ronde steen.
En ontdekte dat een ronde steen, van een helling gaand, begon te rollen.
Gelijk een Rolling Stone. En wij daarover nog spreken vanuit het idee dat het stenen tijdperk
niet eens zo lang geleden was. Tenminste, dat het zich als een stenen tijdperk voordeed.
Wij, als mensen, door diverse tijdperken zijn heen gerold.
En er iedere keer weer mensen waren die ontdekten dat…
Als je al die belevenissen bij elkaar optelt, wordt het een eindeloze rij van ervaringen.
Als je al die ervaringen bij elkaar optelt, wordt het een eindeloze rij herinneringen.
En als je dan, uiteindelijk, bij die rij herinneringen bent aangekomen, ga je dood.
Bij wijze van spreken dan. Want dood ben je als je vergeten bent.
Als niets meer van jou terug te vinden valt.
Als er zelfs geen sprake meer is van enige tastbare of geestelijke vorm vanaf het moment
waarop je stierf. Voor het gemak het tijdelijke voor dat eeuwige hebt ingewisseld.
Maar ook dan zullen er weer mensen opstaan die beginnen aan hun reeks eerste keren.
En keert, tegen het einde van hun zijn, de herinnering weer terug. Wel in een andere vorm.
Want dat kan niet anders indien er sprake is van unieke individuen. En dat zijn we ook.
Net als cirkels zijn meestal ballen rond. Net als sterren is de maan rond. Laat staan de zon.
Voor zover het planeten betreft doen die ook niet onder voor elkaar.
En zijn daar ook momenten aan vooraf gegaan. Het moment waarop de eerste mens in staat
was om de zon te imiteren. Deze mens dit deed in de vorm van een ronde steen.
En ontdekte dat een ronde steen, van een helling gaand, begon te rollen.
Gelijk een Rolling Stone. En wij daarover nog spreken vanuit het idee dat het stenen tijdperk
niet eens zo lang geleden was. Tenminste, dat het zich als een stenen tijdperk voordeed.
Wij, als mensen, door diverse tijdperken zijn heen gerold.
En er iedere keer weer mensen waren die ontdekten dat…
Zo was er ook het moment waarop voor het eerst gesproken kon worden van een mens die van
de doorsnee afweek. Die niet deed wat al die anderen gewoon waren te doen. Er mensen waren
die zich om de afwijkende mens gingen bekommeren. Daar niet alleen aandacht aan besteden,
maar ook hun onvoorwaardelijke liefde aan gaven. Niet beter wisten. Of het mogelijk wel
wisten maar dit beschouwden als een Godsgeschenk. Wat juist aan de ander besteed diende
te worden. Het dienen. Zich dienstbaar wisten op te stellen. Vanuit hun eigen zijn.
Een onbaatzuchtig zijn. En wat dan weer als voorbeeld diende. Voor anderen. Die het, op een
ander moment, wat professioneler gingen aanpakken.
Waarin een zekere roeping plaats maakte voor een beroep. En het beroep wat anderen op hun
deden, ook beantwoorden. Niet zozeer omdat dit ‘hoorde’, maar veel meer door het lijden wat
zij zagen. Een vorm van medelijden wat plaatsmaakte voor andere vormen van mededogen.
Kwetsbaarheid en oprechtheid, gekoppeld aan eigenheid hand in hand op weg gingen.
Waarbij het doel wat onbepaald was, maar het feit dat op weg werd gegaan het ultieme gegeven was.
de doorsnee afweek. Die niet deed wat al die anderen gewoon waren te doen. Er mensen waren
die zich om de afwijkende mens gingen bekommeren. Daar niet alleen aandacht aan besteden,
maar ook hun onvoorwaardelijke liefde aan gaven. Niet beter wisten. Of het mogelijk wel
wisten maar dit beschouwden als een Godsgeschenk. Wat juist aan de ander besteed diende
te worden. Het dienen. Zich dienstbaar wisten op te stellen. Vanuit hun eigen zijn.
Een onbaatzuchtig zijn. En wat dan weer als voorbeeld diende. Voor anderen. Die het, op een
ander moment, wat professioneler gingen aanpakken.
Waarin een zekere roeping plaats maakte voor een beroep. En het beroep wat anderen op hun
deden, ook beantwoorden. Niet zozeer omdat dit ‘hoorde’, maar veel meer door het lijden wat
zij zagen. Een vorm van medelijden wat plaatsmaakte voor andere vormen van mededogen.
Kwetsbaarheid en oprechtheid, gekoppeld aan eigenheid hand in hand op weg gingen.
Waarbij het doel wat onbepaald was, maar het feit dat op weg werd gegaan het ultieme gegeven was.
Zo stel ik mij voor. Want de oprechtheid waarmee Arthur en Trudy op gisteren weten te reageren,
geeft mij het idee dat een zekere vorm van onbaatzuchtigheid ook in dit huidig tijdperk mensen
bewust maakt van de plaats dan wel positie die zij, op zekere momenten in hun leven, weten in
te nemen. En dat heeft dan weer van doen met hen die hun kijk weten neer te schrijven.
En dat voelt goed! Laat dat nu ook eens gezegd worden. Dat betekent in zekere zin dat sociologen
aan de ene kant de messcherpe maatschappij wel weten neer te zetten, maar dat het aan de mensen
zelf blijft voorbehouden om met die informatie wat te doen. Zodat die druppels olie de gelegenheid
krijgen zich als een vlek uit te gaan breiden. Opdat de roerigheid van dit moment doet denken aan
de olie die op de golven een weg weet te banen voor de redders in datzelfde moment.
Opdat die discussie op gang gaat komen. En wij, met z’n allen, mogelijk hand in hand weten op te
boksen tegen die polarisering. De verharding die juist de grenzeloze generatie aan den lijve is
gaan ontdekken. Opdat ook zij de gelegenheid krijgen om andersoortige eerste keren mee te
gaan maken. Zoals anderen voor hen deden. En zoals anderen na hen weer zullen doen. En zoals…
geeft mij het idee dat een zekere vorm van onbaatzuchtigheid ook in dit huidig tijdperk mensen
bewust maakt van de plaats dan wel positie die zij, op zekere momenten in hun leven, weten in
te nemen. En dat heeft dan weer van doen met hen die hun kijk weten neer te schrijven.
En dat voelt goed! Laat dat nu ook eens gezegd worden. Dat betekent in zekere zin dat sociologen
aan de ene kant de messcherpe maatschappij wel weten neer te zetten, maar dat het aan de mensen
zelf blijft voorbehouden om met die informatie wat te doen. Zodat die druppels olie de gelegenheid
krijgen zich als een vlek uit te gaan breiden. Opdat de roerigheid van dit moment doet denken aan
de olie die op de golven een weg weet te banen voor de redders in datzelfde moment.
Opdat die discussie op gang gaat komen. En wij, met z’n allen, mogelijk hand in hand weten op te
boksen tegen die polarisering. De verharding die juist de grenzeloze generatie aan den lijve is
gaan ontdekken. Opdat ook zij de gelegenheid krijgen om andersoortige eerste keren mee te
gaan maken. Zoals anderen voor hen deden. En zoals anderen na hen weer zullen doen. En zoals…
Toen ik ‘eerste keer’ uit mijn pen liet vloeien, zat ik wat te hannesen met het einde van dit bericht.
Charles L. kwam langs. Op de opleiding van het toenmalige Gesticht in de Duinen.
Een Provinciaal Gesticht, Duin & Bosch geheten. En provinciaal was het.
Het kende niet het markante van Santpoort. Het was niet dat enkeltje Meerenberg. Nabij Bloemendaal.
Santpoort wat in de volksmond PZ heette. Maar ook daar waren mensen. 1200 toen.
En ook Duin & Bosch kende grote aantallen: tussen de 700 en 800 mensen.
Die allen een verhaal te vertellen hadden. En ook de mensen die hun verhalen aanhoorden.
En mensen die ervoor zorgden dat al die mensen konden eten. En drinken. Vooral veel koffie.
En medicijnen kregen. En ook een bed hadden. En een ruimte die voor rust kon zorgen.
Een Time Out kregen. Of werden ge”soleerd. Gesepareerd. Maar ook behandeld. En werden erkend.
In hun zijn. In hun ziekzijn. En ook op de weg naar verbetering hulp kregen.
Maar uiteindelijk ook doorkregen dat de weg naar herstel het meest van hen zelf vroeg.
En bij die ontdekking even stil kwamen te staan. Dat ultieme moment van bij jezelf stil mogen staan.
En vanaf dat moment ook zichzelf hielpen helpen. Ook daar gaat de eerste keer over.
Nadat Charles mij hielp met het einde: het steeds opnieuw leren fietsen!
Dus mocht je op weg gaan vandaag: kijk eens naar een fietser, hoe sterk, alleen onderweg!
Grote kans dat het dan toch weer even anders wordt!
Charles L. kwam langs. Op de opleiding van het toenmalige Gesticht in de Duinen.
Een Provinciaal Gesticht, Duin & Bosch geheten. En provinciaal was het.
Het kende niet het markante van Santpoort. Het was niet dat enkeltje Meerenberg. Nabij Bloemendaal.
Santpoort wat in de volksmond PZ heette. Maar ook daar waren mensen. 1200 toen.
En ook Duin & Bosch kende grote aantallen: tussen de 700 en 800 mensen.
Die allen een verhaal te vertellen hadden. En ook de mensen die hun verhalen aanhoorden.
En mensen die ervoor zorgden dat al die mensen konden eten. En drinken. Vooral veel koffie.
En medicijnen kregen. En ook een bed hadden. En een ruimte die voor rust kon zorgen.
Een Time Out kregen. Of werden ge”soleerd. Gesepareerd. Maar ook behandeld. En werden erkend.
In hun zijn. In hun ziekzijn. En ook op de weg naar verbetering hulp kregen.
Maar uiteindelijk ook doorkregen dat de weg naar herstel het meest van hen zelf vroeg.
En bij die ontdekking even stil kwamen te staan. Dat ultieme moment van bij jezelf stil mogen staan.
En vanaf dat moment ook zichzelf hielpen helpen. Ook daar gaat de eerste keer over.
Nadat Charles mij hielp met het einde: het steeds opnieuw leren fietsen!
Dus mocht je op weg gaan vandaag: kijk eens naar een fietser, hoe sterk, alleen onderweg!
Grote kans dat het dan toch weer even anders wordt!
Eerste keer.
De eerste keer
een gek te zien
een dwaas
een idioot
De eerste keer
die mens te zien
een andere man
een andere vrouw
ging sneller dan
de eerste keer
te leren fietsen
De eerste keer
echt
de ander zien
de ander horen
te ontmoeten
is steeds
opnieuw
leren fietsen.
Succes met opstaan gewenst!
En pak die toegereikte hand!
Schroom eens voor de eerste keer niet!
Laatste 15 Reacties