Laten gaan/loslaten

Schrijven.
Ik schreef dit al eens eerder. In de hoop dat mijn schrijven mogelijk iets van mijn gedachten zou kunnen stroomlijnen. Helaas…
En als ik me nu weer tot jullie richt heb ik geen idee wat ik teweegbreng. Ik houd het er maar op dat dit weinig tot niets is. Want velen van jullie zullen meer dan voldoende aan de kop hebben. Al was het alleen maar om even terug te blikken omtrent gisteren. De maandagse rituelen die bij het koffieapparaat hebben plaatsgevonden. Het even terugblikken omtrent het weekend en de taak die wacht. Het weer, het openbaar vervoer, de file, de mensen en dan uiteindelijk nog zoiets als het werk. Want zolang er nog sprake kan zijn van arbeid, blijft niet alleen de afleiding een rol spelen, maar kan ook het huis, tuin en keukenwonder gecontinueerd worden. Het kleine economische wonder wat doorgaans als een gezin door het leven gaat. Als zich echter daarin veranderingen voordoen, bestaat de kans… Geen idee hoe vaak dit soort drama’s zich voordoen. Want veelal zal de deur gesloten blijven. En is het de vraag of de achterdeur wel toegang biedt. Kijk niet vreemd op wanneer ook deze gesloten blijft. Want dat van die vuile was is iets wat niet alleen tussen de lakens beklijft. Neen, het liefst binnenkamers blijft. Want in iedere relatie is wel eens wat. Zal de waarheid geregeld aan de loop gaan. Zal de interpretatie niet altijd even zuiver zijn. En gaat de perceptie een eigen kleur aan de situatie geven. Vanzelfsprekend. En zal zich van daaruit het misverstand verder uit gaan breiden. Druppels in de vorm van olievlekken. En ik geef het je allemaal te doen. Simpelweg door de vraag:

HOE WAS HET GISTEREN” En wat beweegt je vandaag”

Tenzij je nu besluit met dit te lezen! Een fijn moment na deze!

Voor hen die hun nieuwsgierigheid niet bij kop of kont weten te nemen: welkom! Ja, ik richt me tot jullie en krijg een bijzonder gevoel als ik me realiseer momenteel in jullie hoofden binnen te dringen. Aan de ene kant heel prettig gevoel, ondanks de beperking niet fysiek tot jullie door te kunnen dringen. Een hand te willen schudden. Mijn spieren te kunnen spannen. Je in de ogen kijken. Oprecht te willen zeggen, dat ik me daar wel bij voel. En de vraag aan jou te stellen. Hoe gaat het nu met jou”!
En ik zal niet verbaasd gaan kijken als je besluit om met ‘wel goed’ te antwoorden. Dan hebben we de openingsfrase tenminste gehad. En kunnen ook wij overgaan tot de orde van de dag. Mogelijk de oppervlakte gaan doorklieven. Wat dieper ingaan op de vraag van het bestaan. De zin van het leven. En alles wat daar dan weer mee samenhangt. En zou ik kunnen attenderen op dat artikel van René Diekstra. Waarin hij het volgende aan de orde stelt. ‘Hoeveel mannen mogen er een eind aan maken” Volgens de statistieken maakten 1525 Nederlanders in 2009 een einde aan hun leven. Volgens Diekstra dient dit getal waarschijnlijk nog zo’n twintig procent hoger te liggen. Ophanging als voornaamste methode. En de leeftijdscategorie onder mannen is niet geheel onbelangrijk. Ruwweg tussen de 40 en 55 jaar. En Diekstra spreekt de verwachting uit dat het aantal de komende jaren verder zal stijgen. Mannen van middelbare leeftijd met psychische problemen, relatieproblemen en/of problemen op werkgebied. Waar het gaat om depressie, gevoelens van hopeloosheid en suïcidaliteit gaat de aandacht in de media en de hulpverlening vooral uit naar jongeren en vrouwen. De groep kwetsbare ‘middelbare’ mannen vallen, wat suïcidepreventie betreft, wat buiten de boot. Kunnen zich mogelijk niet geheel meer beroepen op het fenomeen ‘mid-life’ door veranderde economische omstandigheden. Lopen tegen veranderde fysieke mogelijkheden aan. En accepteren de beperkingen absoluut (nog) niet. Houden en schuin oog gericht op de ‘rat-race’ en beginnen zich steeds meer op te stellen als de stuurman. De kades staan er vol mee. De kroegen knallen op de vrijdag uit hun voegen. En de borrel slaat het vreugdevuur steeds sneller weg. Vuurwater levert oprispingen op die niet veel later overgaan in brandend maagzuur. Waar geen Rennie iets aan kan veranderen. De hoop gevestigd is op het zwarte gat wat de volgende dag de kater in de kiem weet te smoren. Althans… die hoop was er even. Voor het licht uitging. En de mazzel bestaat dat het licht de volgende dag weer aangaat. Behalve bij hen bij wie het licht definitief is uitgegaan.

‘In de kracht van zijn leven…’ ‘Plotseling werd uit het leven gerukt…’ ‘Geheel onverwacht…’ ‘Hoewel hij bezig was zichzelf weer bij elkaar te harken, hebben wij, met diepe droefheid moeten laten gaan…’ ‘In de hoop dat hij nu de rust heeft gevonden…’

Berichten. Een schrijven. Ik nam me voor om het voor vandaag wat kort te houden…

Jammer!