Zondag geneuzel

Een zoektocht is het, een zoektocht blijft het. Altijd weer die vraag waarheen, waarom, waarvoor en wat schiet het op … schiet het wel op”! En dan wordt het stil. Alsof de planken van Dik Hout een eigen leven gaan leiden. Dan wordt het stil in mij. En weet ik niet zo goed waarover nu weer te denken valt. Laat mijn geest zich raden. En zijn het klanken van heel ver weg die er alles aan doen om mij te bereiken. En krijg ik die omgekeerde vergelijking in mijn kop. Wat beklijft dat wordt behouden, wat behoud wordt kan beklijven. Een mogelijkheid die alles in zich heeft om een vanzelfsprekendheid te kunnen worden. Wordt het een vanzelfsprekendheid. Vergelijkbaar met het gemak van het meubilair. Behorend tot de inventaris. En kan ik niet anders dan vreemd opkijken als iemand blijkt geeft van een ander idee, een ietwat andere instelling. Dien ik weer bij mezelf te rade te gaan. Doe ik dit, bij deze. Maar of het nog ergens op slaat” Of het nog ergens toe dient” Of dat het andere klanken dan wel gedachten teweeg brengt. Wordt het wederom de rol van croniqueur. Of anders gezegd: kroniekschrijver. Hoewel ik dat andere woord veel sjieker vind staan. Ik dus vandaag voor sjiek ga. Omdat de ‘villabelasting’ door het huidige kabinet van tafel is geveegd. Waarbij de rol van de Jager opvallend is. Van staatssecretaris naar Minister is dan ook niet zomaar iets. Dan ben je wat. De man die op de centen past. De man die elk miljoentje om zal keren. Die niet nalaat om daar miljarden van te maken. En dan verwondert omkijkt als de BeVe Nederland daar mogelijke bezwaren tegen maakt. De cultuur mee helpt de nek om te draaien. De economie wat laat zwabberen. De investeringen laat voor wat zij zijn. En alles wat dies meer zij. Maar daar gaat het niet om!

Het gaat er meer om hoe je je voelt. Hoe je de laatste weken doorgekomen bent. Wat je hebt gelaten, terwijl je wist dat je het moest doen. Alleen die drempel. Alleen die berg. Alleen al de gedachte. Alleen al de mogelijke gedachte. En alle mogelijkheden van die gedachten die van alles blokkeerden. Waarvan je bij God niet wist, wat daarmee aan te vangen. Dus ving je maar niets aan. Kon je je er ook geen buil aan vallen. Want ook daar zat je niet op te wachten. Want builen vragen weer een verantwoording. En juist aan die verantwoording, zou het kunnen schorten. Dus kwam het er niet van. Verschool je je achter ‘geen tijd.’ Een ‘volle agenda.’ Omstandigheden thuis. Problemen in de familiesfeer. En hield je verder de boot af. Zeker als er opmerkingen kwamen die neigden naar hulp. ‘Heel vriendelijk van je aangeboden, maar…’ In het midden latend of je wel blij was met de hulp. De suggestie die daarachter zat. Of de interpretatie die het moest gaan afleggen tegen de zuivere bedoelingen. Omdat…

‘Stil in mij’ zingt de zanger van Dik Hout. Martin Buitenhuis. Een naam. Een stem. Een gezicht. Een schrijver. Een dichter. Een poëet. Een man. Een mens. Een fenomeen. Een BN’er. Iemand.
Misschien ziet hij zichzelf zo niet. Misschien ziet hij zich meer als partner. Als vader. Als een persoon met een bepaalde verantwoordelijkheid. Mogelijk een maatschappelijk verantwoorde verantwoordelijkheid. Als iemand die in staat is zijn gevoelens te verwoorden. Iemand die op zijn manier de wereld aanschouwt. Iemand die geregeld met zijn hoofd schudt. Om de chaos die zich voordoet. Rond hem. Rond de wereld met hem. Rondom het bestaan. Rondom zijn bestaan.
Stel ik me voor. Daar ben ik de afgelopen week wel eerder mee bezig geweest. Proberen te verwoorden wat er in andermens geesten zich zou kunnen voordoen. Ik noem dit niet mijn ‘empatisch vermogen.’ Inlevingsvermogen is daarbij een omschrijving. Je mogelijk kunnen voorstellen hoe het leven van een ander is. Hoe omstandigheden van invloed kunnen zijn op de ander. Je in anderen te kunnen verplaatsen. En oog hebben voor de blinde vlekken die voor een dramatische vertekening kunnen gaan zorgen. De vraag oproepen waar projectie neigt naar de vraag om wie het gaat. Om jou of de ander. In hoeverre ben jij inwisselbaar met die ander. Of doet zich het fenomeen van de uitwisselbaarheid voor. Krijg je de ‘eeuwig schaak’ situatie, waarbij de woorden ‘ik ben uniek’ ook door de ander worden uitgesproken. Het moment waarop de stemmen staken. En de zoektocht zich in een eindfase bevindt. Er niet veel meer inzit dan de telefoon op de haak te gooien. Of dat de ander dit doet, waardoor zich in jouw oor slechts een herhaald tuut tuut tuut tuut voordoet.

Genoeg gezwets, genoeg gesproken door lettertjes op dit scherm. Kijk liever naar morgen maar kan het volgende niet laten:

“Als je je Ouders verliest,verlies je je Verleden,

Als je je Partner verliest, verlies je je Heden,

Als je je Kind verliest, verlies je je toekomst….”

Een advertentie voor Rob.

Je Ouders.