tussenwerelden

Stukken helen. Kunnen stukken helen” Helen de stukken” Helende stukken” En wat gebeurt er dan met de littekens” Laten die zich weg laseren” En is er dan opeens sprake van de gaafheid van voorheen” Of zal het litteken veranderen in een lotteken” Ik weet het niet precies. Maar was wel onder de indruk van de wijze waarop Jessica ons tijdens het fotocafé wist te boeien. Met portretten van vele kunstenaars. En dit door de tijd wist te composeren. Dankzij het vernuft van anderen. Videokunstenaars. Manipulatoren in het kwadraat. En de vraag die zij ons voorhield: fotograaf of schilder, een schilderende fotograaf of een fotograferende schilder” Waar de fotograaf zich op het pad van de schilder begeeft, de schilder de realiteit van de fotograaf imiteert. En waar een opdracht aan gekoppeld werd. Niet eerder dan dat zij werken van Erwin Olaf als uitsmijter met ons deelde. En dan de ultieme vraag in het midden liet: wanneer is er sprake van kunst” Want kunst op het snijvlak van bijzonder confronterend naar onvoorstelbaar uitgelaten (op het manische af) draagt zorg voor discussie. Waarbij voor- en tegenstanders zich op weg begeven van esthetiek naar ethiek. Waarbij schoonheid en viezigheid tegenstanders zijn. Waarbij de waarheid ergens is het midden huist en de realiteit er vandoor dreigt te gaan. Ideaal en werkelijkheid elkaar ontmoeten in de wenselijkheid. En ook de wenselijkheid een utopie blijkt te zijn. Dan ook dreigt de stilstand. Een status quo. Een pas op de plaats die door de omstandigheid teloor kan gaan. En komt naar voren dat aandacht noch geen aandacht er niets toe doet. NIETS.

Zo af en toe heeft het er veel van dat ik mezelf met raadselen opzadel. Dan ook komen mijn springerige associaties wat meer tot mijn recht. En doe ik niet veel meer dan me verbazen. Omtrent de onmogelijkheden waarmee ik mezelf blijf plagen. Noem dit dan ook de onmogelijke figuren en heul dan met de werken van Escher. Want door de verschillende dimensies uit te schakelen beweeg ik mij op dat platte vlak. Laat ik emoties buiten kijf en probeer mij te richten op dat andere. Loop ik daar, niet zozeer verdwaasd, en gelijktijdig met een lege geest vol vragen. Loop ik te stellen en stel ik me geregeld voor dat het zwarte gat wat ook mij wacht zich plotsklaps voordoet. Probeer ik mij een voorstelling te maken indien mijn licht zo uitgaat. De lichtknop omgezet en de verbinding verbroken. Ik in die totaal andere wereld kom te verkeren. De wereld van dat andere licht. De wereld waar ik, en velen met mij, ons niets bij weten voor te stellen. Het ultieme Nirwana. Waar lichtheid draaglijk wordt. En waar Hoornen des Overvloeds in elkaar overvloeien. Waar ik op zoek ga naar een vertolker van die andere wereld. Of misschien een doodgewone explicateur. Iemand die mij welkom heet, meeneemt en rondleidt. Een gids in die wereld. Van een zoveelste dimensie meer. De ultieme dimensie.

Soms weet ik het even niet. Ben ik van slag. En heeft het er veel van dat het leven mij niet meer weet te raken. Alsof het mij allemaal minder boeit. Alsof de diskwalificatie die zich heeft voorgedaan nog veel verstrekkender gaat, dan ik mij ooit heb kunnen voorstellen. Of mij daar geen voorstelling van heb weten te maken en door de veranderde omstandigheid de grip over mijn leven uit handen heb gegeven. Mij overgegeven aan een regisseur die buiten mij is komen staan. Terwijl ik op dat andere moment de illusie koesterde daar zelf, in mijn totale zijn, de verantwoordelijkheid over te hebben. Mijn verantwoordelijkheid in de relatie tot mijn leven. Mijn verantwoordelijkheid in de relatie tot die anderen. Intieme vreemden. Of vreemde intimi. Anderen in ieder geval. En de mogelijke kans op de vervreemding. Zoals gisteren bij die foto’s naar voren kwam. De werkelijkheid van het ongerijmde. De waarheid van de fantasie. De ontmoeting met de waan. De wereld waarin geen ontkenning meer een rol kan spelen. Omdat alles wordt erkend. Omdat niets meer wordt herkend. Omdat de waarheid wordt ontkend. Omdat de leugen wordt bevestigd. Omdat er dan iets is. Alles is. En alles altijd zal blijven. In dan een ander zijn.
Ik laat mij rijden. Me chaufferen. Op weg van hier naar ginder. Straks eet de chauffeur een boterham, tenminste, indien de tijd dit toelaat. Dan eet hij onderweg terwijl hij een slinger aan het stuurwiel geeft en de bekrachtiging het merendeel aan werk van hem overneemt. De diesel maakt een dorps geluid. Ook deze fluistert in het groen wat nu nog te raden valt. Tussen het wit verschijnt een graspol. En even later een verdwaalde fiets. Van de fietser is geen spoor te ontdekken. Heel bijzonder om door deze wereld te bewegen. De wereld tussen iets en niets. En de bekendheid van dit iets. De waarheid van het alles wat geweld wordt aangedaan. Want is het alles wel dat iets. En is dat niets dan alles. Het is zo bekend. Zo totaal onbekend. Een déjà vu, zonder zicht. Omdat het, gelijktijdig, allemaal zo vanzelfsprekend is. Zo vanzelfsprekend lijkt. Omdat het die grote mate van voorspelbaarheid in zich bergt. Omdat ik mij op weg naar die wereld begeef. Kijk. En vergelijk.

Omdat mijn wereld zo veranderd is. Ik loop. En train alleen…