Vrede… zij met JU!

Het heeft dan ook iets heel bepalends. Niet dat het mij niet eerder is opgevallen maar nu ik met mijn
toestel langs de glazen wanden loop, mij hul in stilzwijgen en dan plotsklaps dat toestel tevoorschijn
tover, wordt het bijkans een magisch moment. Mysterieuze krachten maken zich van het objectief
meester en ik heb niet veel meer te doen dan de ongekende krachten te stroomlijnen. Uiteindelijk is
het mijn wijsvinger die de knop beroert en niet veel later ligt ook dat moment vereeuwigd vast.
En vervolg ik mijn weg. Laat mijn blik links en rechts wat flitsend door de omgeving schallen en hoewel
dit absoluut niet kan, zijn het mijn schellen die van mijn ogen naar beneden glijden. Geheel onzijdig en
voor het gemak voor een deel uit feitelijke abstractie geef ik mij over. Voor mij geen vraag omtrent de
evolutie. En van een schepping kan in mijn ogen alleen maar sprake zijn wanneer ik mijn blik via dit
glazen oog op het object richt.

Het heeft dan ook weinig met een zeker geloven van doen. Want ook geloven kent vele dimensies.
Zo citeer ik van harte S.W. Couwenberg die stelt dat: ‘Athe”sten hebben grote moeite te beseffen dat
religie veel breder is dan de traditionele orthodoxie en zich uitstrekt tot het elementaire besef dat de
wereld ondanks alle wetenschappelijke verlichting in raadsels gehuld blijft.’ Toch razend benieuwd hoe
nu, wijlen, Edward Schillebeeckx zou hebben kunnen reageren: vanuit zijn huidige verblijf zal hij daar
ongetwijfeld zijn gedachten over hebben laten gaan, gezien zijn geschrift: ‘Jezus, het verhaal van een
levende.’ Hetgeen voor deining zorg droeg. Daarnaast stelde Doornbos een jaar geleden dat:
‘geloof in de evolutietheorie betekent dat er geen antwoord is op belangrijke vragen als: ‘waar kom ik
vandaan”, waarom ben ik hier” en waar ga ik heen als ik sterf”‘ Maar daarnaast hebben we ook het
mystieke verhaal uit de Griekse Mythologie: ‘De hoop uit de doos van Pandora!’
Maar niet iedere doos is een doos als er doos op staat…
Een doos is een doos is een doos maar nooit zomaar een doos…

Dat stelt de reclame. De reclame die ook van alles kan en mag doen wat woorden doen vermoeden:
in de geest van de ander te dringen. En zoveel dozen als er zijn, zullen er evenveel hopen gekoesterd worden.
Ook dat zal God in al Zijn Almachtigheid vast wel hebben uitgedokterd. Want door de ziekten kwamen er
artsen, kwamen er objectieven, kwamen er elektronenmicroscopen, werd DNA uit inzicht gemaakt,
kunnen er weer andere verklaringen worden gecre”erd en blijft de mens in een eigen cyclus hangen…
En al dat denken doet vermoeden dat de antwoorden ook in een bepaalde richting gezocht moeten worden.
Zoals de omschrijving omtrent Technische Wetenschap: resultaten behaald in het verleden, zijn
herhaalbaar in het heden en de toekomst. Het doet een beetje denken aan beleggen.
Resultaten in het verleden behaald zijn geen garantie voor de toekomst. God gaat kennelijk met
Zijn tijd mee of legt woorden in de mond van zijn vertolkers. Er zal dan ook wat worden afgetolkt
om al deze letter(lijke)wijsheden onder de aandacht van Zijn Beeld te brengen.
De mens die naar Gods beeld geschapen is. Nog mazzel dat het geschapen is en niet gegeiten. Daarnaast:
hoe al die varianten dan mogelijk zijn…”!
Voor vandaag komt het mij voor dat deze dag niet meer stuk kan. Ik hoop dat ik, op mijn eigen
kromme wijze, iets aan deze dag weet toe te voegen. Mocht dit niet zo zijn…
IETS

Zij heeft iets;
vraag mij niet
wat
iets is
ziet zij niet.

Zij heeft iets
rood haar
lokken rond
haar half
geloken ogen,
mond, haar parel
witte tanden
gouden randen
een stem
die klonk
omfloerst haar
lach, haar ogen
spreken:

dichtgeknepen
heeft zij iets;

ik kijk
in stilte en

bewonder
haar
om

iets.

Ik kom vanuit het niets.
Eerst was ik toen dacht ik dat ik wik was.

En de reden van dit verhaal op eerste kerstdag:
een schimmig gegeven dat als volgt luidt:

laat
trots
niet tussen
heden
&
verleden
treden

want daar begon het vannacht mee…