Gestoord" Die vrouw"

GESTOORDE VROUW

Haar wereld

is de mijne niet

probeer ik

haar te leren

kennen;

mijn wereld

is de hare niet

vraag ik

haar dit

zal ik haar wereld

gaan

miskennen,

dus stoor ik jou

gestoorde vrouw,

niet.

Kwam ooit terecht in de bundel ‘Ik ben voor niemand iemand meer.’ Zag al veel eerder het levenslicht en duikt ook vandaag weer op. Is al eerder gememoreerd. Gaat met haar tijd mee. Want ik weet niet altijd wie aan gene zijde van dit scherm plaatsneemt en heb verder geen idee of dit een nieuwe bezoeker dan wel iemand die kiest voor de herhaling is. Doe nu al reeds kond met het oog op vandaag wat gisteren was. Want wij worden opnieuw aangesloten. Het wil echter wel eens gebeuren dat er iets niet helemaal goed gaat. Dan heb ik de zekerheid dat het voor morgen in ieder geval vroegtijdig geregeld is. Want dit gaat met het oude modem het web op. En gelijktijdig spreek ik de hoop uit…
Alsof de tijd in zekere zin stil heeft gestaan. Zoals deze gestoorde vrouw in zekere zin een vorm van eeuwigheidswaarde heeft gekregen. Geschreven ergens in de jaren tachtig van de vorige eeuw, meegezeuld naar de 21e eeuw. Want deze gestoord vrouw staat eigenlijk symbool voor het schrijven van alle gisterens. In verschillende gisterens was sprake van toenemende vormen van eenzaamheid, verwaarlozing, verdriet en angst. Over co-morbiditeit. De bezuinigingen waar het kabinet Rutte zich voor geplaatst ziet. Dit probeert af te wentelen provincie en gemeenten. Waardoor een toename van stille armoede verwacht mag worden.. Mogelijk. Want stille armoede gaat in de winter verscholen achter langdurig gesloten gordijnen. De noemer dat de sterk gestegen gasprijs hier een rol in speelt, is weer dat verschijnsel waar zoveel andere zaken achter verscholen gaan. Een excuus wat onder de noemer eufemisme zaken probeert te verdoezelen. Zoals de voedselbank momenteel ook te maken heeft met een wat karig aanbod. Wel in de belangstelling staat, maar zich nog steeds op een achteraf industrieterrein dient te bedruipen. Want wie wil daar gespot worden” Eigenlijk niemand. Zeker niet in Alkmaar, alwaar de buren onder de noemer Brijderstichting reclame maken voor verslavingszorg. Waardoor dubbele diagnoseklinieken enkelvoudige geldbedragen kunnen ontvangen. En dan vreemd opkijken wanneer men daar niet mee uitkomt. De mens maar weer vroegtijdig is uitbehandeld. Of waar men stelt dat eerst de verslaving en daarna de psychiatrische problematiek kan worden aangepakt. Of omgekeerd. En kippen nog steeds in conclaaf zijn over de vraag van het ei. Eieren voor het geld kiezen.

Of zelfs het kip van de ei niet meer weet te onderscheiden. Omdat de capaciteit afneemt. Omdat het onderscheid wegvalt. En de kip niet meer van het ei te onderscheiden valt. Mensen gaan brabbelen. Murmelen. En steeds verder in dat ondoordringbare moeras verdwalen. Waar ik al eerder gewag van mocht maken. Het blijft me boeien. Die demente, gestoorde en in die eigen wereld levende mens. Die man op de fiets die luidruchtig met zichzelf in conclaaf is. Plotsklaps zijn stuur omgooit en in tegengestelde richting terugfietst. Die dame achter haar rollator die wat verdwaasd naar de rollen beschuit in haar mandje kijkt. De indruk maakt geen idee te hebben hoe het mogelijk is dat juist die rollen bij haar in haar mandje zijn verdwaald. Die man die heel opgewekt de wereld tegemoet treedt en geen flauw idee heeft omtrent die gebeurtenissen in diezelfde wereld. Het is dan ook zijn wereld. Absoluut niet gestoord. Helder en klaar. Waar de zon slechts straalt. En de zonnestralen aan de regen doen denken. Zoals het zonnestralen regent. Als in dat lied. De paradox van een gouden rand wordt voorzien.
Maar waar die eerder genoemde vrouw gelukkig geen weet van heeft. Omdat zij slechts op papier bestaat. Of toch niet” Want:

– als je het één niet accepteert, wil dat niet zeggen dat het ander vanzelfsprekend is! –