Leven met iemand anders

FEL

De felheid van jouw woorden
zet mijn zinnen op losse
schroeven.

Indien je een deken van mildheid
door jouw woordkeus betracht
viert de kilte hoogtij:

’t is winter!

Bedacht ik, vele jaren terug. En nu het winter is, komt dit beeld spontaan voorbij.
Wat heb ik nagelaten” Of liever gezegd: door wat had ik mijn keuzes duidelijker kunnen bepalen”
Of nog beter: hoe had ik alles anders kunnen doen” Had ik alles anders gedaan wie zou ik dan zijn”
Zou ik zijn wie ik nu ben” Zou mijn wereld en het onbehagen wat ik regelmatig bespeur dan anders
uit gaan pakken” En wat staat op dit moment tot mijn beschikking om de dingen alsnog anders aan
te gaan pakken. De dingen wezenlijk anders te gaan doen” De draad in eigen hand te nemen.
En wat minder te kiezen voor het gemak. Of de rol die ik bij tijd en wijle ook geweldig goed weet
neer te zetten: Calimero! Met alles wat daar dan weer bij hoort. De groten en de kleinen.
De daders en het slachtoffer. Het slacht offer. Het offer wat gebracht kan worden en waar het woord
loslaten een wezenlijke rol in kan gaan spelen. Kan gaan spelen. En nog steeds niet speelt.
Ook dat is een groot verschil, een wezenlijk verschil. En ik meer mogelijkheden zie om wat meer de
zielenpoot uit te gaan hangen. En de tijd nog steeds voortschrijdt.

Leven met iemand anders. Een boek van ene David Viscott uitgegeven door
Wetenschappelijke Uitgeverij b.v. 1977.
Daar dan weer het volgende uit:
‘Tot de dag waarop de volkeren van deze wereld zullen inzien dat niets belangrijker is dan een mensenleven,
en dat alle regeringen en hun wetten zich zouden moeten richten op de veiligheid van mensen en op het
voorkomen van het verloren gaan van levens van onschuldigen, zullen we moeten treuren om het onnodige
verlies van de besten onder ons, de mensen die de dragers zijn van de edelste en hoogste aspiraties van
de menselijke geest.’
Een citaat van Jerry Wohlberg (1939 – 1973) die velen liefhadden.
Zo’n tekst intrigeert en triggert. Wie was deze mens” Vanwaar zijn (vooronderstel ik) mogelijke
edelmoedigheid. Want velen hadden hem lief. En liefhebben wordt ook in een enkele zin omschreven:
‘liefhebben is evenveel om de gevoelens van een ander geven als om die van jezelf.’
Maar iets verder staat dan weer:
‘Utopia is een plaats waar je gemakkelijk het werkelijke van het niet-werkelijke kunt onderscheiden.’
Het wezen van een relatie is dat twee mensen zo werkelijk mogelijk voor elkaar zijn.
Soms kun je de betekenis van een relatie pas begrijpen als zij voorbij is.

Ik geef het JU te doen! Ik geef het ook mezelf te doen! Maar ik denk van mezelf dat ik daar wat mee
moet gaan doen. En dan komt het woord moeten weer te voorschijn. Ik ben nog niet zover om te
stellen dat ik hier wat mee ga doen. Want ik twijfel en heb moeite met het woord verandering.
Ik zie dit in al zijn kracht en gelijktijdig ben ik bang voor een zekere macht.
Een macht die zich niet laat verklaren. En ook dat heeft te maken met het woord loslaten.
Bang dat ik ben voor het volgende verlies wat mij mogelijk te wachten staat.
Maar mogelijk kan er ook sprake zijn van een zekere winst. Waar die dan uit bestaat…

Soms kijk ik uit over het land
En voel ik de winter nog in de lente.
Ik zoek naar tekens die mij verzekeren
Dat het ergste voorbij is,
Maar ik voel alleen dat de dagen langer lijken,
Leeg zonder jou.
Jouw aanraking verjoeg de winter
En de wereld verstarde tot voorjaar.

Ik tob wat en ik tol wat. En wat ik tol en wat ik tob doet denken aan een brug.
Een brug te ver, een brug die dicht is, openstaat desnoods.
Een leuning die vanuit een andere hoek opeens een belemmering kan zijn.
Een hekwerk wat gelijktijdig uitnodigt om er overheen te klimmen.
Een hekwerk wat veiligheid biedt. Een hekwerk dat de grens aangeeft.
Of een brug in wording. Waar nu twee delen gescheiden zijn.
De ene oever zich wel laat zien maar de andere oever de plek is waar ik sta.
Ik vooruit kijk. En wat minder stilsta bij dat wat achter mij ligt.
Het begin van een vervroegd voorjaar, midden in de winter”