eens
En ik was weer eens mijn wachtwoord kwijt… ik las die namen en kon ook een groot deel van de mensen plaatsen.
En vroeg mij weer het een en ander af.
Een offday. Of een dayoff.
The battle of a day. That’ll be a day.
Pullen getroffen bij de Mare. Gedachteloos aan de wandel.
De frisse wind die langs mijn haren speelt. Toch wat gedachten.
Sprongen in verleden naar het nu. Morgen maar laten voor wat het is. En ook weer niet.
Omdat er niet zoveel te melden valt. Want wie was ik zo’n dertig jaar geleden.
Hoe keek ik toen en wat zie ik nu.
Ellen heeft haar kat meegenomen en wij spelen weer eens voor ‘opa en oma’ op een andere manier.
Haar onbegrensd vertrouwen in de aanhankelijkheid van Diego wordt ook niet beschaamd.
Maar dat avontuur op de daken in onze buurt staat mij nog helder voor de geest.
Ook dat was eens en zal straks leuk voor later zijn.
Daar wel of niet oplettendheid tentoon spreiden. En mogelijk dachten wat zij toen dachten.
En wat ik dan niet zag.
Of juist weer wel.
Ik mocht het doen met woorden. Ik kon bestaan door zinnen te gaan delen. Uit te spreken. Door mij in rollen te verdiepen. Door simpelweg wat dingen te doen. En dat eind van ooit mijn kunnen is bijna weer een jaar geleden. Dat ongedachte einde.
Dat onverwachte. Mogelijk heb ik toen niet allen die aandacht gegeven die ook zij toen verdienden. Mocht ik keuzes maken. Moest ik keuzes maken. Maakte ik ondoordachte keuzes.
Liet mij leiden door intu”tie. Of stomweg door belang.
Of zocht bevestiging van onverklaarbare idee”n.
Omdat ook ik vaak worstelde. Met hooguit wat vermoedens.
Met verkeerde interpretaties. Met hoogdravende explicaties.
Of stomweg met de stilte. Waardoor er ruimte kon ontstaan.
De golf die beweegt en golven bewogen.
De steen in die eindeloze plas waardoor de kringen zich oneindig weten te herhalen voor ze stuklopen op de een dan wel de andere oever.
De overkant verbinden. En stuklopen niet stukslaan.
Omdat slaan iets heeft van kapot maken.
En stuklopen iets aangeeft van de uitputtingsslagen uit dit recente verleden.
Toen wij zochten. En op bepaalde momenten zaken vonden. Waardoor het leven toen zich liet verklaren.
Je daden kon verantwoorden. Of je juist over de dingen dacht.
Nadacht. En daar wat later wel of niet op terugkwam.
Of dit juist vergat. Bewust. Vaak onbewust. Omdat op die andere dag er andere zaken waren die om aandacht vragen. Toen vroegen. Er ook toen aan iedere dag een einde kwam. Toen blokweken ook nog wel eens blokken inhield. Er toetsen kwamen en je daar de vragen mocht beantwoorden die zich eerder hadden voorgedaan.
Multiple choice. A, b, c, d. Maak een keuze. En de berekening. De gokkans die eruit wordt gerekend. Door een formule toe te passen. En dan de telling. Het dilemma net wel / net niet.
De bespreking. Met het opleidingsteam.
Onder aanvoering van Piet Aardema. Hoofd opleiding. Rob Stam. Waarnemend hoofd opleiding.
Het afscheid van Piet Aardema waar slechts één leerling bij aanwezig was. Henk Jan Rentenaar.
Veel mensen uit het A gebouw.
Van toen nog Duin & Bosch.
Toen nog…
Toen…
Heb ik je toen
tekort
gedaan, met het
klimmen
van de jaren
groeiden wij
steeds dichterbij
steeds dicht erbij
reeds dicht er bij
zijn wij
steeds verder af
van waar wij
eens….
Via Schoolbank te benaderen voor een re”nie.
Mag ik een stukje herinnering van u alstublieft”
Mag ik mij baden in het welbevinden van 30 jaar terug”
Wat is mijn waarde…ook hierin”
Die Ph opeens.. (!!!!)
Maar na wat heen en weer gemail, waarbij ik steevast Ruud bleef noemen, ook weer wat van die mens herken..
Zocht naar dat boekje… Van het 100 jarig bestaan
Uitte frustratie.. Je voelt je soms zo "afgedaan" als je geen vaste kracht meer bent..
Op de hoogte word je niet gehouden.. Je moet het zelf maar uitzoeken.
En wat er georganiseerd wordt is niet voor hen die ooit er werkten..
Gelezen wat een "wereldfeest" die re”nie gaat worden”””!! (heel anders dan bij het 75 jaar bestaan)
Geef mij nou dat boekje
Of een contactenlijst
Want ik heb zo een rotgevoel
Dat "verlies" heet
Als ik lees dat ook bij het afscheid van Piet Aardema 1 leerling was.
Omdat contacten verdwijnen…
Maar mensen niet onbelangrijk zijn
En het tegenwoordig zo eenvoudig kan gebeuren..
Elkaar weer te vinden
Stilletjes aan vinden we elkaar..
Via Schoolbank
Via Hyves
Via Wik
Via mail
Via Facebook
En we maken afspraken
En genieten van oude verhalen
Een traan door die lach
Omdat je erkennen moet
Dat 30 jaar geleden zaken anders werden beleefd.
Duin en Bosch was een deel van je leven en dat nam je met je mee.
Dus de bruidsjurk werd door de bruid op de afdeling aan de patiënten getoond
En je kwam in je vrije dagen voor een barbecue
En de patiënten waren op bezoek in je huis als je jarig was..
Privacy was niet zo belangrijk
De levens liepen door elkaar heen
En er was liefde
Ware, echte, warme liefde.
Niet professioneel misschien..
Maar wel dat waar ik met een snik in mijn hart aan terug mag denken
"We weten niet hoe we moeten leven..
daarom weten we niet hoe we moeten sterven.
Zolang we bang zijn voor het leven,
zullen we bang zijn voor de dood.
De mens, die niet bang is voor het leven,
is niet bang om volledig onzeker te zijn,
want hij begrijpt dat er innerlijk,
psychologisch, geen zekerheid bestaat.
Wanneer er geen zekerheid is,
is er een eindeloze beweging
en dan zijn leven en dood hetzelfde.
De mens, die zonder conflict leeft,
die met schoonheid en liefde leeft is niet bevreesd voor de dood,
omdat liefhebben sterven is."
KRISHNAMURTI
"laat het verleden los"
als ik al het fluiteren van de wereld zou verstaan..
wat zou ik dan horen
zou dat niet mijn begrip ver te boven gaan.
als een alles ziende paradijs vogel opgesloten in een babelonische toren.
zag ik niet in 1 week tijd
mijn aalbes van dorre tak, zoals het des winters avondkleed
geboren in lente groen, het koude versleet.
nu reeds begiftigd met bessen ranken.
zou ik bij het afdalen babelonische trappen na elke tree de bouwer danken…
klom ik niet naar benee
liet ik mij van de ladder
niet liever te pletter vallen
op dat heerlijk malse verse gras
liet ik mijn vleugels smelten
terug te zijn hier
weg van dat werelds gefluister
maar met twee benen op de grond
slecht horen wie ik hoor.
zou ik van kiezen kunnen spreken.
zou ik doofstom kunnen zijn
jou niet te horen.
welke schoonheid zou me dan nog kunnen bekoren.
zie ik jou in mijn gedachten
je armen wijd vol erbarmen
uitnodigend te delen
wat jij van het leven hoort
vlijd ik me o zo graag naast je
slaan wij de armen om elkander heen.
niet in de grijstinten zoals bij de vijver van duin en bosch
zouden wij niet glansen
een regenboog in elk een traan
is dat de reden niet dat wij zijn zoals we bestaan.
Ik zie u allen graag
a bientot
PS
9 juli waerdse tempel Beth Hart
Maar voor die tijd:
een re u niet je…”!
12 juni 2009:
Dijk & Duin / Duin & Bosch
te Castricum. Aan de zeeweg.
Namens Rudolph Marijs,
wik