Fuckushima

Toch schroom ik niet om mijn eigen ego te blijven strelen. Niet dat dit veel om het lijf heeft, maar ook dat is van geen enkel belang. Zoals deze woorden ook van geen enkel belang zijn voor de buitenstaander. Hooguit voor mij. En dan ben ik weer terug bij de eerste regel.
Mogelijk ga ik dan wat nadenken en kom ik tot de ontdekking dat die eerste regel wel getuigt van enig inzicht in de persoon die ik ben. In zekere zin een egotripper. Een man die kickt op een egodocument van zijn hand wat in eigen beheer verschenen is. En waar de wereld absoluut niet op zat te wachten. Neen die wereld draaide toen al door, zoals deze nog steeds weet door te draaien. Mogelijk tot stilstand komt en terug gaat draaien als over 10 jaar de Noordpool in een vloeibare blauwe massa is veranderd. Maar ook daar kan geen ego op dit moment een gefundeerde uitspraak over doen. Althans, dat hoop ik. Want met zo’n scenario word je als het ware gedwongen om Al Gore te gaan volgen. Kan het verdrag van Kyoto uit de kast worden gehaald om daar de eerste rimpelingen van dit smeltend water in op te vangen. Zal druipend de eerste druppel aan dit handgeschept papier worden toevertrouwd en zal dit zeker niet bij die ene druppel blijven.

 
Zal er een verdikking gaan plaats vinden: weet dit handgeschepte papier de volgende reeks druppels op te vangen door te gaan vervloeien maar komt al spoedig een einde in zicht. Druipend van het water valt de tekst weg. Druipend van het vocht valt het geschrift uit elkaar en is de moeite om dit document te koesteren, te bewaren voor het nageslacht, vergeefse moeite.
Van een jaar of wat geleden. Nog voor een volgende tsunami Japan wist te overvallen. Toen het verdrag van Kyoto niet werd overspoeld door de nucleaire crisis in Fukushima. En waarbij de verwachting wordt uitgesproken dat over negen maanden de crisis voorbij zal zijn. Negen maanden. Garantie voor een voldragen zwangerschap, gebaseerd op gemiddelden. De radioactiviteit die toeneemt. Het voorjaar weer wordt ingeruild voor de herfst. En een ‘Indian Summer’ zich in de Geestmerambacht heeft gemanifesteerd.

 

‘Het aantal radioactieve jodiumdeeltjes steeg naar 260 becquerel per kubieke centimeter, 6500 keer de toegestane hoeveelheid en meer dan zes keer zoveel als vrijdag. Ook werd er vier keer zoveel cesium gemeten.’

Zo’n bericht hakt erin voor de betrokkenen. Zo’n bericht zegt mij eigenlijk weinig. Eigenlijk niets. Anders wordt dit wanneer de consequenties van deze waarden worden aangegeven. Velerlei vormen van kanker zich manifesteren, de radioactiviteit het leven weg doet kwijnen en de cellen ontiegelijk onbenoembaar naar de knoppen gaan. Wat dan weer haaks staat op dat huidige lentegevoel, waarbij koppen op barsten staan en zich in hun meest weelderige tooi manifesteren. De ogenschijnlijke paradox van leven en dood zich glansrijk manifesteert. Aan de ene kant van de aarde, terwijl de ander kant dit dodelijke gevaar niet tegen weet te houden. De eerste zeecontainers uit Japan in Rotterdam zijn gesignaleerd. Want handel is handel. En waar de Japanse oesters zijn doorgedrongen in het wad zal het waarschijnlijk niet lang meer duren voor het wad ’s nachts gaat schijnen. Neen, niet zozeer door de fluor maar mogelijk als gevolg van.

 
Een rei. Oorspronkelijk een koor in een toneelstuk. Een dans van weer wat later. En dan: op de achtergrond klinken stemmen. Klaagstemmen die een mantra aanvangen. Een mantra die, hoewel op het randje, de wereld rondzingt. En daar de mens tot staan weet te brengen. De algehele onverschilligheid een halt toeroept. De mens dwingt om over eigen zijn en toekomst niet alleen na te denken maar ook direct te gaan handelen. Zoals men op andere momenten nadacht maar door de omstandigheden in een positie terecht kwam die zich het beste laat omschrijven als slachtoffer van eigen nalatigheid. Of die van anderen. Die van mij.
Want nalatig ben ik. Nalatig ben ik ook geweest. Nalatig zal ik in de directe toekomst ook nog wel regelmatig zijn. En met mijn nalatigheid komt, in zekere zin, mijn nalatenschap om het hoekje kijken. Zal ook ik de vraag moeten gaan beantwoorden: wat heeft ervoor gezorgd dat ik meer koos voor mijn ego dan dat ik koos voor dat wat ik met de ander had kunnen delen”
Was er wel sprake van een delen” Of had ooit de deling in het moment van conceptie voor dit egodelen gekozen”          Ik weet het niet. En het kan heel makkelijk zijn om te zeggen dat ik wel zie wat de toekomst voor mij in de schoot verborgen houd, maar ook dat is een weg waarbij de mogelijke weerstand wordt uitgesloten. Of in ieder geval op voorhand geëffend.
 

Maar ook dan zal er zeker een vereffening dienen plaats te vinden.

Kijk ik dan nog hetzelfde tegen die eerste regel aan”