Limland

‘Het is een vreemde ontmoeting, met jou. Je bevalt me. Ik besef nu pas dat ik voor het eerste met iemand praat over zin en betekenis, terwijl ik daar toch altijd mee bezig ben geweest. Maar het is wel moeilijk om erover te praten. Bij jou moet je wel. Met jou heb ik tenminste een dialoog.’
‘We zien het anders, jij en ik.’ ‘Ja, beslist.’ ‘Je bent als Socrates, jij weigert een personage te zijn in het verhaal van iemand anders. Jij weigert te ontvangen, omdat je denkt dat je helemaal op jezelf iemand kunt zijn, volkomen los van anderen.’ ‘Zonder meer.’
‘Maar misschien kun je daarom geen kunst meer maken, Lucas, terwijl je dat toch het liefste weer zou willen. Je kunt het net zo min als Socrates zijn filosofie op kon schrijven. Je probeert te voorkomen dat mensen jou een betekenis toekennen waar je zelf niet om gevraagd hebt, maar dat is toch onvermijdelijk” Betekenis is iets dat je uit handen moet geven. Je kunt er niet bij blijven staan en zeggen: dit beteken ik, Lucas Asbeek, en de dingen die ik maak betekenen dit en dat, niets anders. Je moet het overgeven, afwezig durven zijn als kunstenaar.’
‘Maar ik wil niets liever!’
‘Als ik De kunstenaar (een boek) mag geloven is het juist dát wat je niet meer kan, dingen maken die je moet overlaten aan de mensen die er, los van jou, een betekenis aan zullen geven.’ ‘Die Simon is een draak. Ik ben Simon niet. Het is een personage van Anton. Ik ben zelf iemand anders.’ ‘Waarom kun je dan geen kunst meer maken”‘
‘Ze raakt de waarheid niet.’ Uit: De wetten, blz. 203/204, Connie Palmen.

Nog een fragment. Vraag mij nu niet direct om tekst en uitleg want daar heb ik juist dit fragment voor uitgekozen. Als ik bijvoorbeeld uit mijn eigen grijze brein weet te putten, zou ik mij een volgende regel kunnen voorstellen

‘… mijn bene’ benne’ bijna blauwer dan de jouwe…’

Uniek, zo stel ik mij deze tekstregel voor. Waardoor een mogelijk vergelijk op voorhand mank gaat. Want niets laat zich met wat anders vergelijken. Ieder iets is iets unieks waar ik dan weer zo nodig aan moet gaan twijfelen. Ieder feit staat op zichzelf, ieder vergelijk doet geen recht aan het uitgangspunt en datzelfde doet zich weer voor met ieder ander gegeven.
Geen gegeven paard wat zich in de mond laat zien, geen hond die daardoor tanden laat flikkeren laat staan een mens bij wie de tanden blinken. Tenzij er gebruik wordt gemaakt van klonen. Dan wordt het verhaal ietwat anders. Maar ook dan gaat dit geheel niet op door het gegeven dat de authenticiteit van de gegeven cel zich niet door deling optimaal laat delen. Dan gaat de rek eruit. Zoals het schaap Dolly mocht laten zien. De veroudering die vroegtijdig werd ingezet. Nog wel bij juist dat authentieke…

Authentiek en antiek. Geen woorden die in direct in elkaars verlengde liggen, gelijktijdig juist door die speciale letters wel weer in elkaars verlengde doen denken. Gelijk oude ne recentere teksten zich in een mixture van kringels laten gebruiken. Waardoor de authenticiteit mogelijk wat geweld wordt aangedaan en het antieke zich laat raden. Misschien zijn deze woorden al eerder in een totaal andere context tot leven gewekt. Dien ik het woord kringels te verklaren doordat ik aan pringles heb gedacht. Waren het misschien de Spargels die mij op het spoor van Asperges zetten. Of was het die oude, authentieke douanepost welke het verval van de grens liet opbloeien. Even de vernauwing van de straat en niet veel verder de auto’s met het Duitse kenteken. Landen zonder grenzen. Een taal die zowel in het ene als in het andere deel van Limburg voor een buitenstaander als buitenlands de boeken ingaat. En boeken kwam ik tegen. Bij De Slegte, bij Selexyz, en bij een willekeurige ander boekhandel. Niet altijd deel uitmakend van een concern. Groot, groter en grootst. In Aken. Duizenden vierkante meters verspreid over velerlei etages. Waarbij wij alleen de begane grond met onze komst wisten te verblijden…
’t Gaat snel voorbij. Te bedenken dat wij ruim 700 kilometer hebben gereden. Het drielandenpunt weer van een bezoek hebben voorzien. Voor zover deze kromme zin opgaat. De Boudewijntoren met de lift omhoog (50 meter boven de top van 322,5 meter boven Amsterdams Peil) en via traptreden naar beneden. De moeite waard. Vooral als het zonlicht de lage bewolking tracht te doorbreken. Gezicht gericht op België (er is geen leven op Pluto!), Duitsland en de Nederlanden. Het land van de grote rivieren en de Martinus Nijhoffbrug waar een auto met caravan geschaard een achterligger aan de voorkant wist te zoenen. Het opstropend verkeer. De hulpdiensten die zich nog een weg dienden te banen…

Een beeld van een bloem. Teer.
En lieflijk, hoewel…