Jeroen

Wonen in de Horn Noord is als een eeuwig durende vakantie. Ooit met kapitalen op een bord in een periode dat de omslag nog moest plaatsvinden. De tijd dat bomen de hemel ingroeiden. De tijd dat anders op de voorgaande tijd werd teruggeblikt. De tijd ook dat wij in aanmerking kwamen tot het kopen van dit huis. Want een eigen huis en deze quote…
Wie heeft er wat te klagen”! Met toen nog subsidie, niet op het huis, wel op het inkomen. En ik had een baan. Een vaste. Ambtenaar of mogelijk trendvolger. En Ria had een baan. Ambtenaar en wij waren beiden lid van het ABP. Maar dachten niet aan een mogelijk pensioen. Wel om de schuldenlast van dat eigen huis op ons te nemen. En realiseerden ons ook dat wanneer er sprake zou zijn van een kinderwens, dit vanuit 1 salaris bekostigd diende te worden. Wij zagen de wortels van dit huis blootliggen. De fundering waar al eerder een grote heimachine aan het werk was gegaan. Een shovel van het merk Werklust, wat eigenlijk een fake-naam was. Mogelijk een omgebouwde Caterpillar of een Liebherr”
En wij zagen beton. Een vloer. Beton. Een verdieping. Beton. Een zolder. Een dak met betonnen balken. Een kamer. Een open keuken. Een douche. Drie slaapkamers. Een voorzolder. En nog een zolder kamer.

 
Een opslagplaats bleek later. Want ik verzamel. Ik verzamel nog. Fysieke zaken in dozen. Gewichtige zaken. Tenminste voor mij. En realiseerde me niet dat dit Ria zou kunnen gaan benauwen. Want de vraag: ‘wat doe je er nu mee”!’ bleef regelmatig onbeantwoord. Was het mogelijk een afkoop van opgedane frustraties” Of is er nog steeds dat jochie wat zijn bevrediging zoekt in steeds meer. Steeds mooier. Steeds stoffelijker” De ‘hep’…”!
64 jaar en in mijn 65e levensjaar terechtgekomen, is die zolder nog steeds gevuld. Is er zelfs sprake van een City-box om mogelijk een begin te maken met het inventariseren. De keuze tussen wat blijft en wat gaat weg. Die andere vraag: wie zal die onbekende ander zijn die mijn stoffelijkheden op termijn zijn stoffelijkheden zal kunnen gaan noemen. Stoffelijkheden. Het heeft wel wat, na een beperkte uitbreiding van de andere stoffelijkheden die ik gisteren mocht ontvangen. Boeken. Van Jeroen Brouwers Bittere bloemen.
‘Grijsaard maakt tegen zijn zin een cruise over de Middellandse Zee. Als ex-rechter, ex-politicus, en ex-schrijver heeft hij voldoende om op terug te zien, wat hij doet met vrolijk cynisme en opgewekt gekanker. Het voorbije leven was allerminst zonder succes, maar wat eraan ontbrak heeft zijn vereenzaamde nadagen bepaald. Aan boord ontmoet hij een vroegere leerlinge. Het eiland Corsica is het decor van enkele gebeurtenissen, die de oude man en de veel jongere vrouw een etmaal in elkaars gezelschap houden. Bittere bloemen is een roman over illusies die te vergelijken zijn met bloemen: eerst bloeien ze, dan verwelken ze zienderogen.
Luchtig genoteerd in korte hoofdstukken, waarin Brouwers opnieuw zijn excellente meesterschap demonstreert. Dansend en meeslepend proza. Als een trage tango.

Brouwers is niet alleen zeer eigenzinnig maar kent ook de vele voordelen van een vrijgevochten geest. In 1940 in Indonesië geboren, 1947 gerepatrieerd en in 1950 in diverse rooms-katholieke pensionaten ondergebracht. De reden was dat hij een onhandelbaar kind zou zijn dat na de vrijheid van Indië niet kon wennen aan het Hollandse keurslijf. Ook deze ervaringen verwerkte hij in zijn werk. In 1955 behaalde hij zijn MULO-diploma. (Aanmerkelijk sneller dan het mij gebeurde…) Na zijn dienstplicht als leerling-journalist werkzaam bij de Gelderlander. Via de Geïllustreerde Pers, Romance (het huidige Avenue) terechtgekomen bij de Uitgeverij Manteau.
Na onenigheid ontslag genomen om zich geheel aan het schrijven te gaan wijden. Vestigt zich in 1991 in een woonboot in Uitgeest en verhuist in 1993 naar Zutendaal in Belgisch-Limburg. En vindt daar erkenning. Wordt in 1992 opgenomen in de Orde van de Vlaamse Leeuw, en is sinds 1993 Ridder in de Belgische Kroonorde.

 
In 2007 kende de Taalunie aan Brouwers de Prijs der Nederlandse Letter toe. Hij accepteerde eerst de prijs, maar weigerde deze later, omdat het bijbehorende geldbedrag van 16.000 euro volgens hem niet in overeenstemming was met het prestige van de prijs. Zo leverde alleen een debuutprijs bijvoorbeeld al 15.000 euro op, terwijl de Prijs der Nederlandse Letteren een oeuvreprijs is. In dezelfde maand nam Brouwers de Tzumprijs voor de beste literaire zin van 2007 in ontvangst, waaraan een geldbedrag van 52 euro verbonden was. Ook ontving hij in 2007 de cultuurprijs van de gemeente Zutendaal, waaraan geen geldbedrag was verbonden.
Heerlijk zo’n vrije geest met een aureool van een azijnzeiker. Beter dit dan een kruikenzeiker uit Tilburg die hier, in het verleden, voor een deel van kon bestaan want…
als tegenwicht voor het elitaire prijzencircus koos het tijdschrift Tzum voor de beste literaire zin. Lezers kunnen de mooiste zin uit het voorgaande jaar nomineren. De jury bestaande uit de redactie van Tzum kiest de winnende zin. Naast een bokaal krijgt de winnaar het aantal woorden in euro’s.                                                                                               Brouwers in 2007: In het midden van de reis door mijn leven
 

– Al stond in het centrum van het huis een kachel als uit de machinekamer van een stoomschip en stortte ik deze vol kolen en hout uit het bos, ze verspreidde geen warmte, – zoals er ook van mij, volgestort met het witte water van de firma Bols, niet echt meer iets constructiefs uitging.