wel zijn

Het heeft er dan ook veel van dat ik de goden verzocht. Terwijl ik me had voorgenomen juist gisteren geen overdadige initiatieven te gaan ontwikkelen. Wat kan mij echter gebeuren om een verzoek tot aan aanvraag van een nieuw reisdocument te gaan doen” Simpelweg het fotohokje. Want de eerste keer kwam ik er wel wat gekleurd maar enigszins flets uit. De dame achter de balie wierp een blik op mijn postzegel, schudde haar hoofd en liet mij zien dat ik buiten de kaders was gevallen. Met een muntje van haar opnieuw in het fotohokje. En weer liet ik mij van mijn meest obligate zijde zien. Zat wat heen en weer te wippen op een in hoogte verstelbare kruk, zag een tweetal kaders en een schuine boog waar ik mijn kin vermoedde, drukte op de groene knop en wachtte op het vogeltje. Dat vandaag niet kwam. Waarschijnlijk verschrikt door de vogelverschrikker waar ik dit keer achter schuilging. En weer begaf ik mij naar de balie, dit keer bij een andere dame die er eenzelfde goed/fout kader op na hield.

Ik kwam onder te liggen. En bleek weer buiten alles te vallen. Weer een muntje. Weer in het hokje. Weer eens kijken of ik nu beter binnen de vigerende kaders zou kunnen vallen. Nog rechter op zitten. En nog norser zitten wachten op dat vogeltje. Een gelatenheid daalde op mij neder. Ik gaf bijna de schuld aan de goden. Zij keken echter dit keer een andere kant op. En ik wist niet beter te doen dan te wachten. De derde keer. De suggestie om naar de fotograaf te gaan. Met een biljet van vijf op weg. Ergens hoorde ik wat gelach. Even dacht ik aan die goden. Die zich misschien wel een bult lachen omtrent de doordachte stappen die mensen juist gisteren deden. Of juist besloten hadden te laten. Want de vrijdag kabbelde voort. Zoals ik ook voortkabbelde. Mij door de stroom van mijn zijn let voortbewegen. Even mijn schouders ophaalde en met een viertal kleurlingen van mezelf opnieuw naar het bijkantoor van het Stadskantoor van Alkmaar spoedde.

Goedgekeurd! Een pak wat van mijn hart viel. Ik maakte me op voor deel twee van de aanvraag. Ook dar was ik, in het verleden, een ster in. Om precies binnen de lijntjes mijn handtekening te zetten. Niet tevreden met mijn gekrabbel, wel binnen de lijnen heb ik daar toch mijn goedkeuring aan gehecht. Want op de grootte van een kredietkaart valt mijn vrucht van schrijven weg. Wat heeft het dan voor zien om de ambtenaar nog tot drie keer toe opnieuw te laten wachten” Mij was het al gelukt met die foto’s. Ik voelde me al wat bezwaard. Bezwaard voelen. Te pas en zeker ook te onpas geeft het eigenlijk geen pas dat ik mij met dit woord onledig houd. Tegelijkertijd heeft dit woord ook wel wat. Me bezwaard voelen. Iets doen waardoor de ander mogelijk in verlegenheid kan worden gebracht. Zoals ik weleens meemaak als ik vergeten heb labels uit mijn kleren te knippen. Ik de schuld aan mijn ICD geef, waarbij toegesnelde managers aangeven dat dit niet kan. Bij binnenkomst de bellen gaan rinkelen. En dit zich herhaalt bij het verlaten. Ik de ander van mijn oprechte onschuld probeer te overtuigen. Niet altijd weet of dit overkomt. Maar mij de doorgang niet wordt versperd. Dus komt het allemaal wel weer goed.

Wat zinloos gepraat. Over dingen die dagelijks zijn en stomweg voorbijgaan. Na de donderdagavond kan het haast niet anders dan dat het stripverhaal waar Claudia haar ziel en zaligheid aan heeft gehecht, voor reacties zorg draagt. Zorgdragen wat ook zij in haar vaandel voert. Ooit een opleiding gevolgd in het Dijkzigt ziekenhuis (tegenwoordig Erasmus geheten), momenteel werkzaam met kinderen. En een hartstochtelijk fotograaf. Een even kundig bewerker van foto’s. Een zelfportret wat er niet om liegt. En waar elementen van Shiva in naar voren komen. Van welk een eenvoud is dan mijn treinfoto. Onbewerkt en halfliggend probeer ik mijn portret aan mezelf te koppelen. De vraag of ik daarin ben geslaagd laat ik heerlijk in het midden.
Het slaat vandaag dan ook weer nergens op. Niet dat het mij hindert om op deze toer verder te gaan. Want slim of gewoon voor de vulling, het blijft een verhaal van dertien in een dozijn. Waar de plaatjes de praatjes soms verregaand overtreffen. Of waar het ook wel andersom kan zijn. Voor het welzijn wat mij bezighoudt. Want zolang er sprake is van een wel zijn hoef ik me nog geen zorgen te maken. Heel anders kan dit worden als wel zijn een niet zijn zal zijn.