tussen hier en elders

Leven impliceert dat je keuzes moet maken. Ook door dit na te laten, komt leven tot stand. Maar als het leven dan tot stand komt, heeft het er veel van dat je het leven laat. Zonder dat je dan nog ergens een beroep op kunt doen. Dan noem je dit jammer of stomweg domme pech. Haal je je schouder op en vervolg je pad. Zie je wel weer en zij het maar zo. Amen.
Het moet dan ook zo zijn als dat het is. Maar als het dan zo is als het is roept ook dit weer vragen op. Dan kijkt om de hoek de samenloop en is het niet veel meer dan de keuze die zich juist door die samenloop voordoet. De bal blijft, ook wat dat betreft, rond.

‘Het heeft dan ook iets weg van de vele spiegels die men je kan voorhouden.’

 

Het orakel van Delphi dat wordt geraadpleegd. En de woorden liegen er niet om:

‘Jongen, ‘k heb weinig goeds te melden

Uw vader moet het zwaar ontgelden

Ofwel: GIJ ZULT HEM DODEN!

Aldus voorspellen mij de goden

En voorts kan ik u nog ontvouwen

Gij zult Uw moeder trouwen

Haar diep beminnen en haar dekken

En nageslacht bij haar verwekken

Da’s al wat ik u melden kan

Draagt thans uw lot en wordt een man!’

 

Het aardse tranendal in een notendop. Weliswaar op een Griekse tragedie geschoeid en bedoeld als tegenhanger van het Elektracomplex, maar het verkondigen van de toekomst met daarin de waarheid verscholen, laat ook deze keuze niet ongemoeid. En dat is waar ik momenteel mee worstel. De achterkant van het gelijk of de voorkant van het ongelijk.
Niet dat dit mij in de regel weet te boeien, echter op dit moment houdt het mij behoorlijk bezig. Het heeft dan ook genoeg te maken met gevoel. En tegelijkertijd met vormen van mededogen. In andere opzichten ook vormen van medelijden. Tezelfdertijd een gevoel van genaaid zijn. En dat zijn dan weer de meest harde woorden. Keuzes maken. Keuzes laten. De dingen laten voor wat ze zijn. Geen stelling nemen. Juist stelling nemen. Perls die spontaan voorbijkomt. De ratio die om een plekje vecht. De emotie die het af laat weten. Geen contact” Wel contact en dan” Nieuwe beloftes. De bout die gehacheld wordt” Dilemma deel zoveel. De vraag ook hoe nu verder. Wel verder” Niet verder” Iemand alle geluk van de wereld toe gaan wensen” Het totaal laten voor wat het is. En de gemeenschappelijkheid van momenten uit het verleden laten voor wat deze zijn” Herinneringen” Tijdelijkheden” Tijdelijkverleden”

Ik vertolk mijn gevoelens. Ik vertolk geenszins de gevoelens van het Volk. Juist dat Volk kon de zaken heel subtiel aan de kaak stellen. Is bijzonder bedreven in de kunst van het ten tonele brengen van de zwakheden van de mens. Het is ook deze spiegel waar ik me zo in heb vergist. Of waar ik toch met totaal andere ogen naar heb gekeken. Onbevangen ogen in zekere zin. Of ogen met kleppen opzij. Juist door die al eerder genoemde omstandigheid.

Alleen… de laatste keer dat wij gingen was de situatie totaal anders. Wel met een viertal maar dit keer met een onvolledig viertal. Door omstandigheden. Ook door de total verandering van situaties. De breuk. De waarheid. De leugen die ontmaskerd werd. En een deel wat aan ziekelijkheid te wijten zou zijn. De grote ontkenning. En de halsstarrigheid die mij, tot het laatst, ten deel is gevallen. Wat mij, in eerste instantie, heeft verbaasd. Wat mij in tweede instantie heeft verontwaardigd. Wat mij, in derde instantie, heeft gekrenkt. En waar ik nu dus mee loop te worstelen. Waardoor dit verhaal misschien weer niet te volgen is. Ik probeer er grip op te krijgen. Weet dat, door dit met andere ogen te gaan bekijken, ik mogelijk ook andere ogen met een vergelijkbare ervaring aan het praten probeer te krijgen. Maar niet vreemd op zal kijken wanneer ergens een schouderophalen gaat plaatsvinden. Ik eigenlijk nog steeds niet goed weet wat ik hiermee aanmoet. Want schrappen is nog een veel groter ding…