wind

Als de wind huilt, staat Mary op. Als de wind gaat liggen, raakt haar haar niet in de war. Als haar haar in de war raakt, wil dat niet zeggen dat de wind nog steeds ligt. Maar als het eenmaal in contact is gekomen met een kam, kan het haast niet anders dan dat het antwoord ervan door gaat. Dan zit ik met de gebakken peren. Want vang maar eens een natuurlijke luchtbeweging. En laat dit dan ook nog eens gepaard gaan van een ‘witte muis.’ Een extra element wat dramatiek aan het geheel toevoegt. Een toepetje op een vlaflip welke uit het glas dreigt te worden geblazen. Een föhn die ijskragen doet smelten. Een blaadje wat zich vastklemt aan een boom. Met een draadje wat de ballon laat dalen. De draaiing van de aarde welke het even af laat weten. De wrijving waar dit geheel mee gepaard gaat. Maak er een gimmick van en laat Mary dan nog eens kijken. Want je weet maar nooit of Mary ook nog een grappige val vertoont. Struikelend over een stoeptegel. Of de zucht waarmee haar val gepaard gaat. Een wind die met turbokracht deel uitmaakt van de wijde wereld. Het benauwde gat achter zich laat. Laat je fantasie er als de wind vandoor gaan. Maar let toch goed op. Voor je het weet loop je achter jezelf aan te hollen. Voor je het weet gaan je gedachten met jou aan de loop. En als je niet oplet kom je jezelf misschien wel ergens tegen. Bij de een of andere GGZ instelling. Word je afgevoerd in een auto met zo’n nummerbord.
 

Wachten op een teken. Een opdracht voor de laatste keer van het fotocafé . Een opdracht van Erik dit keer. Erik die in staat is elementen van McGyver naar voren te laten komen. De paso doble die ik vast mocht leggen en de molentjes die hij, waarschijnlijk, in alle zielenrust heeft gezien. In de Centrale bibliotheek in Alkmaar. En waar ik ook een blik op heb mogen werpen. Maar geen teken tegen kwam. Geen ‘sign of the time’ dit keer. Hetgeen mij toch enigszins speet.
Niet dat ik dit erg vind. Neen, dat valt wel mee. Maar leuker had het kunnen zijn wanneer de grommen der kritiek genadeloos over de betrokkenen was heengevallen. Want zo heeft het meer van een leuke bezigheid, dan dat kennis, kunde, enthousiasme en een zeker leeraspect wat verloren dreigen te gaan. Want van elkaar moet het mogelijk zijn om met elkaar te leren. Door een verandert standpunt in te nemen. Door de blik eens op oneindig te gaan zetten. Door de betrekkelijkheid van zaken te aanschouwen. Of door de wind de gelegenheid te geven de gedachten eens alle ruimte te gaan bieden. Door ze weg te laten waaien. Door de blik niet alleen op oneindig te zetten, maar de mond wijd te openen en de klanken het luchtruim in te schreeuwen. De oren te dempen door handen om de schelpen te slaan. En dan de klank van de zee te willen verstaan. Natuurkrachten. Natuur en elementen. Naturelementen. Naturellement.
Geef een teken en vang dit. In kleur of zwart/wit. Na afloop van deze bijeenkomt een rondje stad. De opmerking van Erik dat eenieder zijn of haar ei hier wel in kwijt kan. En dat terwijl de wind er vandaag alles aan doet om enigszins te gaan liggen. Het ritselen der bladeren het overblijfsel is van het ruisen wat het hiervoor deed. Het zwiepen der takken zich slechts in een enkele bloem herhaalt. Op een meer dan bescheiden wijze. Het niet gepaard gaat met een vorm van knakken. Hooguit doet denken aan een fluistering. Het daar ook bij blijft.
 

Vang de wind in beeld. Beeld de wind door dit te vangen. Beweeg en leg dit vast. Laat horen hoe het ruist, laat zien hoe het drapeert, laat haar haar in een kluwen rollen, laat buitelkruid buitelen en laat Jimmy desnoods tegen de wind in fietsen. Zet een gros in leeftijd op een fiets en ga er dan vandoor. En laat dat bord voor je kop voor een keer staan. Daar waar het hoort. Voor je kop, opdat niemand zal weten wat zich achter het scherm afspeelt. Zo sterk dien je te zijn. Als eenzame fietser!