'Mensen komen je tegemoet'

Ergens kom je als mens vandaan, zonder stem, geen naam
Je bent nog niemand, je spreekt geen woord, nooit van dood gehoord
Ergens moet je als mens toch heen, zonder hulp, heel alleen
Je luistert of er een woord bestaat, waar je reis heen gaat
Ergens zie je een helder licht, is het eind in zicht
Zo leven mensen tot in de dood, schijnbaar klein, toch groot

Mensen komen je tegemoet

vrienden in voor- en tegenspoed

kind van mensen ben jij voortaan,

met een eigen naam.

En de melodie” ‘Marmor, Stein und Eisen bricht”‘
Drafi Dueutscher in 1964. In 1993 op herhaling. In 2005 nog weer een keer. En dan klinkt het in de kerk van de parochie St. Jan de Doper niet alleen ontroerend, maar ook gepast indrukwekkend.

Een avondwake. Op de avond volgend op Avatar. En waar wij gisteravond in een harde sprookjeswereld vertoefden, was het vanavond de behaaglijkheid van die kerk. Want hoe tegengesteld was de dood van Corrie de reden dat wij ons koesterden in de kaarsen die rond haar kist werden aangestoken. De eerste kaars met de vlam van de liefde. In Avatar worden op een ander moment vlammenwerpers gebruikt om het woud in vuur en vlam te zetten. Ter vernietiging. De tweede kaars in de vlam van belangstelling.
En als wetenschappers zijn het in de film de nieuwsgierigen die op zoek gaan naar monsters. Monsters waarin belangstelling een ondergeschikte rol dreigt te gaan spelen. De derde kaars is de vlam van zorgzaamheid. Als de dood een rol in het verhaal gaat spelen, is de kracht van vernietiging het begin wat veel lijkt op de tactiek der verschroeide aarde. Mother Nature: ‘go to hell!’ en dringen zich beelden van Vietnam op” Zorgzaamheid in de marge. De vierde is de vlam van genieten. En dat genieten doet zich in Avatar op zoveel verschillende ‘levels’ voor, dat ik de idee had in een ’transformer game’ verdwaald te zijn.
De vijfde kaars is de vlam van troost. Woorden die gesproken werden, woorden die de sterfelijkheid van eenieder naar voren brengt en de onsterfelijkheid die zich in Avatar voordoet. Echter niet eerder dan dat de overgang zonder problemen is verlopen” en dan gaan rituelen ook weer een rol spelen.
De zesde kaars is de vlam van het vertrouwen. En bij vertrouwen komt dat andere woord voorzichtig om de hoek kijken: geloof. Zoals geloof, hoop en liefde in dat pad terug te vinden waren: de zijingang van de kerk die naar het hof leidde. En wij, zo leek het even, van het ware pad afweken. Althans, de begeleider liet na ons de weg te wijzen en stonden wij voor een dichte achterdeur. En werden wij, zowaar, ook nog even terecht gewezen.
De zevende kaars ontsteken wij als vlam van de rust.
Elk mens zoekt rust in zijn leven
Rust op een plek, thuis of bij een ander
Ook de dood kan rust brengen
Rust na een lang of betrekkelijk kort leven
En dat wij mogen rusten in vrede
Maar zelfs dat is velen niet gegeven”

En Avatar” Drie uur in een derde dimensie verkeren deed mijn ogen tranen. Niet van de inhoud, maar meer door de verpakking. Zij biggelden en biggelden en ik deed er niets aan om die stroom te stoppen. Waren dat mijn opgespaarde en bewaarde tranen. Die ik op andere momenten wel voelde branden en gelijktijdig de vinger of de duim van Hans Brinker ging gebruiken” Zoiets of misschien nog wel iets anders. Iets wat zich niet in dit nu laat vangen. Maar wel iets wat zich voordoet, iets wat er is en waar de bokkenpootjes van Corrie nog een rol in spelen. Bokkenpootjes” Ja, daar was zij gek op.
Weer eens wat anders dan koffie met ‘stuifcake!’

KRINGLOOP

De regen druipt

in lange ketens

langs de takken

in het meer

wat er opstijgt

naar de hemel,

raast het in verkeer

de kringloop

keert de kringloop

weer.

en dat de beelden dit keer niet scherp zijn”

geniet van AVATAR zonder 3D bril!