levenen

Diego huist hier nog steeds. Zo’n ‘je weet wel kater.’ Maar ik denk dat ‘het’ dat niet weet. Want als ‘het’, blijft ‘het’ nog steeds blazen. In een bepaalde mate getraumatiseerd. ‘Het’ heeft ook veel weg van een eigenheimer. Zo’n pieper die aan de ene kant gemeengoed, aan de andere kant zo apart kan smaken. Mits goed toebereid. Dat wil echter nog wel eens misgaan. Genetisch bepaald misschien wel. Maar dat is slechts een vermoeden. ‘Het’ geeft aan naar buiten te willen. Diego. Hij ontsnapte ooit via het dak. En dorst er toen niet meer vanaf. Mijn pogen ‘het’ te vangen lukte. Maar wordt nu sterk afgeraden. Je weet maar nooit wat ‘Titje!’ doet in zo’n situatie. Stel dat’ie afgaat. Kom ik te overlijden aan een val. En dat kan toch niet de bedoeling zijn…
Nu huppelen Diego en Santos door de tuin. Ook Santos kent de kunst van het ontsnappen. Huppelt vrolijk de steeg uit en weet de violen van de buren te verschalken. Die zijn niet thuis. Want stel dat deze Santos met Flappie verwarren…
Dat deden de buren echter niet. Wel de honden van de buren. Zij joegen Santos de dood in. Santos rust nu in de tuin. En Diego gaat geregeld op zijn grafje liggen. Leven op de dood. Maar dan als het ware. Want dood schept ruimte. Om te leven. En dat maakt het geheel weer curieus. Want als wij dood zijn, zal ons leven verwateren. Opgaan in het grote geheel. Worden wij weer moleculen. Waterdamp bijvoorbeeld. Blazen we eindelijk stoom af. Of gaan wij ons binden aan anderen. Noemt men dit ontbinden. En ook dan zijn wij in staat om weer te gaan leven. In een andere hoedanigheid. In een andere entiteit. En staat het ons vrij om ook de ziel elders te laten huizen. Want doen wij dit niet, bestaat er een grote kans op een overbevolking. Juist in het hiernamaals. En dat kan natuurlijk ook niet de bedoeling zijn.
 

Dood en leven, leven en dood. Het blijft fascineren. Gelijk vuur ons kan fascineren. Iets wat fascineert kan niet altijd instaan voor mogelijke gevolgen van die fascinatie. Het krijgen van een kick, het overgaan in passie, het ervaren van angst en alles wat de mens nog meer zou kunnen behagen. Alles wat de mens in bepaalde mate in vuur en vlam kan zetten. Juist door die aparte beleving. Juist door die aparte omstandigheid. Juist door het doorgronden van eenvoudige basisbehoeften, als leven en dood. Net zo gewoon als eten en drinken, piesen en poepen.
Tenminste, zo probeer ik de zaken voor mezelf een plek te gaan geven. Want natuurlijk is het kind dat net geboren is ALLES wat wij zo gewoon zijn gaan vinden. Het plast, poept, huilt, slaapt, eet nog niet maar drinkt des te beter. Het kijkt en hoeft zich nog niet te verwonderen. Omtrent die hoofden die over het gezicht heenbuigen. Omtrent de kreetjes die die hoofden slaken. Omtrent het getuttel wat het kind zich laat welgevallen. De kleertjes waarmee gepronkt wordt. En de dagen die zich in weken versnellen. Weken die maanden worden. En voor het goed en wel tot besef komt het eerste kaarsje mag gaan uitblazen. Het eerste jaar van zijn of haar leven achter de rug. En dat alles in de hoop van dat vooronderstelde leven. Lang!

 
Diego schuift wat door de steeg, verkent her en der de schuttingen, springt erop en probeert wat vrienden te maken. Het lukt echter niet zo goed als het weer gaat blazen. En dat weten die anderen beter. Diego schuttert terug. Loopt naar binnen, strekt zich uit op de bank. Kauwt wat op komkommer, een enkel brokje streelt zijn kaken, plast wat, drinkt uit de wc en legt wat lange drollen.
Katten. Poezen. Huisdieren. Cavia’s. Hamsters. Woestijnratjes. Een konijn. Zij liggen in de tuin. Begraven. Hebben geen weet wat zich boven het maaiveld afspeelt. Tenminste, daar ga ik voor mijn gemak maar vanuit. Vooronder stel dat al die dieren een mooi leven hebben genoten. Een zachte dood hebben ondergaan. Een steen op het kopje van die hamster. Een shock door het geworstel van een hond. Een acute hartdood in de zon. Een spuitje om het lijden te verlichten.
 

Ook dan zou het ALLES kunnen zijn wat het leven te bieden heeft. Juist dan is het ALLES geweest zoals het was. Juist dan heerst de rust van de dood. Juist dan zullen wij roepen dat wij leven. Leven met die speciale wetenschap. Juist ja, ik leef voor de dood!