Annelies

Een rondje Alkmaar. Rooie dorp, IJkkantoor, Kunststelling op de Laat.

” dat teksten veelzeggend kunnen wezen. Veel zeggend. Kunnen. WEZEN.
Daar draait het vandaag om. Om het wezen van de tekst. Alsof de ouders deze teksten in de steek hebben gelaten. Er niet veel meer is overgebleven dan dat. Kinderen uit een verhaal gehaald en daarna aan hun lot overgelaten. Dus ju bent, op voorhand, gewaarschuwd. Indien het niet te volgen valt, ligt dit geheel op mijn bordje. En op de verschillende andere bordjes. Dat het onnavolgbaar zal uitpakken is voorspelbaar. Maar dat kan, voor een keer, precies de bedoeling zijn. Dus…

”
‘hier nog wat rondwande / logeer hier trouwens vaa / je nog eens wat vertellen / het niet geloven maar ze / zwanger en ja van wie da / natuurlijk wel die kleine / toch heel goed terechtgek / hij studeert nu in Amster’
‘mensen hier komen wonen er / woont nu eigenlijk van alles wat / dat zie je ook wel aan de / inrichting er staan wel wat / andere dingen voor de ramen en / moet je die auto zien hij staat / eigenlijk altijd binnen maar soms / wil hij er wel even mee showen’
‘kinderen dan niet op je eigen / school ja die school is nu ook heel / anders ik zat nog op die oude / school wel leuk gehad hoor we / kenden mekaar allemaal goed en / we speelden allemaal bij elkaar / als we naar de speeltuin gingen / gingen de ouders ook mee en toen’

‘CENTRAAL BLIJFT DAT IK HET LEVEN VAN ALLEDAG MANIPULEER, WAARDOOR IK PROBEER DINGEN ZICHTBAAR TE MAKEN, WAAR JE ANDERS AAN VOORBIJGAAT.’

“‘De schijnbare schoonheid van de consumptie maatschappij.’

Woorden die Annelies Horden aan mij toevertrouwde. Woorden ook die in haar werken terug te vinden zijn. In de uitstalling van die toog. Met onvermoede werken. Met onverhoede woordspelingen. BarbieQ, als hommage aan het verleden van dochters refererend. Doodgespeeld bij wijze van spreken. Nog een wonder dat zij op dat rooster niet verder zijn verteerd. Afval wat opvalt. Huishoudfolie dat alles pakt. Als de bollennetten bij C.P. Groot. Op een hoop gegooid nieuw leven vertoont. Door achtergebleven bollen. Zand, regen en wind. Het voorjaar wat in de lucht hangt. Een zon die straalt. En de tijd die nog niets met de netten heeft kunnen doen. Simpelweg te laten. Liggen in dit geval. Annelies met wie het prettig praten was. Die ik niet geheel op de hoogte kon brengen van de woorden op deze dag. Waarbij de samenloop de koers weet te bepalen. En ik niet veel meer dan de rol van croniqueur op mij weet te nemen. Simpelweg iemand die kronieken schrijft. Net als het woord scribent. Zeg niet schrijver dezes maar laat het woord zijn zoals dit is. Enigszins niet bekend. Onbekend desoods. Scrabeus. Maar ook dat woord geeft geen pas. Laat staan de volgende teksten. Bij deze. Niet zozeer uit het verband gerukt, maar eenvoudig overgenomen.

‘ k ga fietsen vroeger winkelt boodsch trouwen jaar wee vorig jaa omdat h werd hie het zijn weten blijven di’
‘dat huis n al die hou straat is ee liggen hier wonder da door de nu jongens en dood hier’
‘rommelmar is ook lang ik heb er nog schilderij ge er mee naar gaan want trouwens ik dan ga ik gen’

”
Woorden, halve zinnen, hele gesprekken en fragmentarische plaatjes. Een potpourri van niet dan wel zo zichtbare lettertjes. Een soort van letterspel dat laat raden naar de gevolgen van de zin. Meer geneigd zal zijn naar de onzin van dit spel. Want een spel kan het zijn. Leven!

Vrouwen leven / rolpatronen. Stelt Annelies ten aanzien van haar werk. Ik beperk: LEVEN!