vervolgens

Het is een kwestie van kijken. Het blijft een kwestie van zien. Als je niet kijkt dan zie je niets; als je niets ziet dan kijk je niet. Maar als je dan kijkt en je denkt wat te zien, kan het soms zomaar heel lastig worden. Want wat je ziet kan voor een deel verbeelding zijn. En verbeelding kan dan weer met wat je ziet aan de loop gaan. En als de loop daarin zit, dan bestaat er een grote kans dat je dan die mens zie” Dimensie. Dimensionaal. Drie dimensionaal en gedachten aan de haal.

Wakker geschud worden is één ding en in oude patronen vallen een ander. Zoals ik gisteren mocht ervaren bij Annelies. Die zich juist met die patronen had bezig gehouden. Daar die derde dimensie aan wist te koppelen in die toogkast vol mat laden. En gelijktijdig in staat is om de mens tot die eevoud van twee dimensies terug te brengen. De hoofden te laten voor wat ze zijn. En zich te richten op de handen. Handen die spreekwoordelijk goed zijn om heften in diezelfde handen te nemen. De linkerhand niet te laten weten wat de rechterhand doet. Het bidden wat nagelaten kan worden. Het vouwen der handen wat doet denken een een verstrengeling. Een hand die uithaalt. Een klap daarop volgt. Bij wijze van spreken dan. Want schelden doet veel minder zeer dan het slaan. Of de sliep uit die ju ten deel valt. Om aan te geven dat het nu tijd is om te gaan lachen. Bij deze dus. Lach er maar om!
Grote kans dat de bijdrage van gisteren voor de broodnodige vraagtekens heeft gezorgd. Zie dat maar als een aantal prikkels die zich voordeden en zich niet direct een jasje lieten aanmeten. Het is dan ook bijzonder dat van kunst sprake is zodra een ander daarmee op een derde been kan worden gezet. Desnoods een vierde been uit de kast weet te halen en niet direct stilstaat bij het feit met beide bene op de grond te staan. Sterker nog, de overtuiging kan hebben zich op een hellend vlak te bevinden en het risico zou kunnen lopen om te vallen. Zich verlaat op dat derde been zijnde een hulpmiddel in de vorm van een kruk dan wel dat vierde been wat doet denken aan een stok, die te gebruiken valt bij Nordic Walking.

Het maalt weer wat in mijn kop. En waar ooit de suggestie werd gedaan om hulp te gaan zoeken, heeft mijn hersenhelften door twee”n gesneden. Als een opgang en een afgang. Een goedendag en een vaarwel op dezelfde trap. Een trap vooruit en een trap naar achteren. Waarbij naar achteren voor een deel de luchtledigheid verplaatst. Wat ik dan niet eens doorheb. Lopen in gedachten. Spreken in gedachten. Tranen. Ook in mijn gedachten. Dat flinke jochie wat als het ware weigert om groter te gaan groeien. De man die zo makkelijk benoemt. Maar waarbij zijn gedachten zich veelal laten raden. De weg kwijt is en weigert zich op de TomTom te verlaten. De eigenwijzigheid die belangrijke parten speelt. Het zoeken naar…

Het masker wat valt. En de vraag of de handen worden aangenomen. Want ik ben WIK.

Ik. Wik ego. ikwik. wiksblik. wikswegen. wikken & wegen.

Communiceer. Met de buitenwereld. Als intermediair. Via mijn weblog. Waar ik voorheen veelal sprak. Mij met taal mocht onderhouden. De illusies een belangrijke rol liet spelen. In de zin dat ik dacht dat ik anderen wat kon leren. En zo af en toe overkomt het me nog. Dat mensen zeggen dat ze dat nog hebben onthouden. Om voor hen vigerende redenen. Ik me dit niet meer weet te herinneren. Misschien verloren is gegaan in die vaart der taal. In die stroom van gedachten. In die momenten uit mijn verleden. Vandaar nog maar eens dat andere stuk tekst. Van ooit. Toen.

”

DIMENSIONAAL

Tastbaar, de bewijzen stapelen zich op

tentoongesteld in een boek,

mijn zinnebeeld vereeuwigd,

het wit, vergeeld de kleuren,

verbleekt zo zit of sta ik daar

en zullen onbekenden

starend naar een onbekende

“

zich een moment, verbazend,

over hun eigen onbekendheid,

straks.

“

Ik weet dat ik het doe op mijn manier. Dat heb ik ook gelezen. Weet dat woorden voor mij niet zomaar zijn: maar tussen weten en doen ligt een nog ongekende wereld. Geen stenen maar een levend landschap. En als ik leer om daar dan deelgenoot van te worden”

nog steeds beter nu dan ooit!