voltooid

Het is de vaart der volkeren die mij beweegt mee te gaan op de stroom van de tijd. Hoewel…
is het wel die vaart die mij in beweging houdt” Ik vraag het me, eerlijk gezegd, regelmatig af. Want zo’n uitspraak roept vragen op. Kan tijd wel stromen” Kan, per definitie, tijd als abstractie een rol gaan spelen in een mensen zijn. Of menselijk zijn” Zijn mijn woorden dan menselijk” Zelfs die vraag laat zich niet beantwoorden. Het zijn woorden die zich ergens voordoen, op een ander moment naar voren dan wel naar buiten komen, om vervolgens in de vergetelheid te verdwijnen.
Waar Midas Dekker een boek schreef over de vergankelijkheid en dit geheel liet verluchtigen door afbeeldingen van anderen, kunnen emoties een vertekend beeld gaan oproepen. Juist op dat moment heeft het er veel van dat de fantasie buiten de oevers treedt, hetgeen land weet te overspoelen. Een overstroming doet zich voor en de vaart der volkeren valt niet meer te stuiten. Het heeft veel weg van een hoorn des overvloeds. Maar ook dat valt wat moeilijk voor te stellen. Een overvloed waar geen einde aan komt, een rampspoed in de meest positieve zin dan wel iets wat zich tot het einde der tijden zal voordoen…
 

Zo bespeur ik een bepaalde mate van vertekening welke een rol in mijn gedachten speelt. Omdat het gegeven mens zijn mij voor dilemma’s plaatst. Bescheidenheid één ding is en een bepaalde mate van onbescheidenheid de andere. Omdat ik, in verleden en ook regelmatig in het heden, anders zou willen. Maar het niet anders kan dan dat het is. Of omdat ik minder bij de dingen nadacht. Of juist weer teveel over de dingen nadacht. Of gewoon niet dacht…
In mijn gedachten mijn gedachten verwierp. Of ze zachtjes, voor mezelf, uitsprak. Ik in mijn eigen gedachten verkeerde. En mij af en toe in die omstandigheden verslik. Of bang ben in die eigen omstandigheid te stikken. Een bepaalde vorm van benauwdheid. Verstikkend dus. Dan ligt een zeker pad voor je. Of beter voor mij. En zie ik de aanwijzingen links en rechts van de weg niet optimaal. Omdat mijn blik op wat anders gericht is. Of omdat de borden teveel aanwijzingen bieden. Juist dan wordt een keuze verwacht. In dat moment maal ik ook die keuze. Vaak kun je achteraf stellen dat…
Berouw komt na de zonde; zonder zonde geen berouw. En achteraf blijkt de koe toch een donker gat te hebben. Kun je misschien ook hier weer wat licht over laten schijnen, doemt toch die vraag weer op: wie stopt de vaart der volkeren dan wel weet die hoorn te stuiten”

 
Is het de mens die geregeld een worst wordt voorgehouden” De ontdekking van een eigen staart” Zijn het staartbeentjes die de tip van de sluier weten te onthullen” Of is het antwoord veel eenvoudiger” Simpeler in zekere zin” Wil ik wel die vaart der volkeren voor ogen houden” Stilstaan bij die hoorn des overvloeds” Of wil ik, eigenlijk, niets” En wat, als ik niets wil, wil ik dan eigenlijk wel” Is er nog wel iets wat mij in beweging weet et zetten” Mij in beweging weet te houden” Of raak ik ook al een beetje in de richting van dat eind” In hoeverre is dat ‘voltooide leven’ ook op mij van toepassing” Want het is niet alleen de titel die mij raakt. Het is ook de inhoud die mij weet te pakken. Misschien moet ik er toch maar weer een nachtje over slapen. Misschien dat Sonja mij dan, bij het inslaap vallen, influistert: ‘morgen, gezond weer op!’