ginspiratie

Om even de gedachten te bepalen.
Om even de gedachten af te leiden.
Om even om het even even weg te geven.
Om even mijn even mee te geven, voor als je onderweg bent.

 

Het zijn zo van die dingen.

Die doodgewone dingen. Die alledaagse dingen.

Die doorsnee dingen. Die dingen die vanzelfsprekend zijn.

Of vanzelfsprekend lijken te zijn. En dit eigenlijk niet zijn.

De dingen waaraan getwijfeld kan worden.

De keuzes waarbij je weifelt. Of toch maar door gaat.

 

Leven op een ander plan. De gelofte van zwijgzaamheid.

Dat gedurende een heel mensenleven.

Geen geruzie en geen discussie.

Geen gedachten overluid uitspreken.

Geen woorden van liefde en hartstocht.

Geen geladenheid en zeker geen gelatenheid.

Geen gelach en geen geween. Hoewel gewoon geween.

Het doorbreken van de stilte. Het opheffen van de zwijgzaamheid.

Het breken van een gelofte. Neen, niet van armoede.

 

Drie stukken tekst. In een andere volgorde. Ooit eens bedacht en toen in die ene volgorde terecht gekomen. Ook dat heeft te maken met keuzes. Zoals deze keuze vandaag ook garant staat voor een keuze. Een keuze vanuit het verleden naar het heden getransformeerd. Of eenvoudiger getransporteerd. Een kwestie van kopiëren, knippen en plakken. De reden” Heel simpel. De inspiratie ergens vandaag onderweg uit het oog verloren. Op drie plekken geprobeerd om inspiratie te vangen. Op het Zomerplein, waar Hilaria de toon zette. De Hout waar de Rotarions probeerden de zomerzotheid uit de beurzen te praten. Vanwege de goede doelen. Of op de platte Steenenbrug. Maar daar was slechts de doffe dreun van House te ontwaren. Dus geen inspiratie vandaag. Gewoon wat tekst. En als die tekst niet zo valt zoals ik eigenlijk zou willen…
 

excuses voor dit ongemak. Maak er dan zelf maar een bijzondere dag van. Desnoods door zaken te herhalen. Tenslotte kan in de herhaling een ongekende uitdaging schuil gaan!