genie en anderen

Kijk, het is nu augustus 2011. Niet zo lang geleden, hooguit ruim twee jaar, waren het berichten in de krant die wereldnieuws op de voorgrond plaatsten.
Als ik lachende gezichten zie op de voorpagina van de Alkmaarsche Courant, weet ik eigenlijk niet goed waar ik nu beginnen moet. Met kijken. Want de G-20 hebben een eensgezind pact tegen de recessie: 800 miljard euro. De grote economieën in de wereld stellen ruim 800 miljard euro beschikbaar tegen de mondiale recessie. Ook komt er verscherpt toezicht op de financiële sector en worden internationale instellingen hervormd.
 

Ruim 800 miljard om mondiaal de recessie te bestrijden. Momenteel loopt alleen Europa tegen een fonds van ruim 750 miljard aan te kijken. Heeft Amerika een AA-rating en lopen de banken weer vooraan om verder te gaan snoeien. Op hun personeel natuurlijk. Want nergens valt meer te besparen dan op het personeel. En nergens valt ook niet meer te halen dan bij mensen dan wel bedrijven die, in een jaar tijd, een belangrijk deel van de geleende gelden weer terug laten vloeien in de staatskas. Inclusief de extra rente die diezelfde staat heeft bedongen. Leen je bijvoorbeeld 3 miljard, mag je er, een jaar later, viereneenhalf miljard terug gaan betalen. Of is dit 30 dan wordt dit 45. En laat ik alle nullen maar in het ongewisse. Nullen. Wij kwamen ze tegen in Leiden. Jongens en meisjes die, onder leiding van oudere jaars, mee de stad in werden genomen. Na een uitgebreide wandeling over de campus. De campus van het LUMC. Waar regen een doorsnee dag aan het Nederlandse weer wist toe te voegen, waar de plastic tassen gevuld werden met informatie omtrent d studiebeurs, het woongenot, het verhaal van de ov-kaart en nog wat andere trivialiteiten. Want wat er ook gebeurt, de wereld blijft de mens nog steeds verbazen. Er werd gelachen, er werd gewandeld, er werd gesproken en werd gezwegen. Ook veel rond gekeken.
 

Want juist daar leent Leiden zich voor. Waar oud en nieuw soms wat erg ondubbelzinnig in elkaars verlengde zijn komen te vertoeven. Waar opbouw wacht op de afbraak die nakende is. En waar de welstandscommissie waarschijnlijk regelmatig de ogen gesloten heeft gehad. Of heeft gedacht: doe wel en kijk niet achterom. Waar belangen niet altijd in elkaars verlengde zijn komen te verkeren. De tegenstrijdigheid een bepaalde vorm van gangbaarheid heeft veroverd. Waar huizen wachten op andere tijden. De projectontwikkelaars met klamme billen wachten op die andere tijden. Die, ongetwijfeld, wel weer zullen komen. Want leert het ‘Boek’ ons niet dat na de zeven magere jaren, het zoet van B. door die vette jaren zal worden ingehaald. Of was het zuur en zoet van B. voorbestemd aan Mark”
 

Het is niet aan mij om enig oordeel omtrent de huidige tijd aan de kaak te stellen. Laat staan daar een uitgesproken mening over te hebben. Want daarvoor ben ik te klein. Te onbeduidend. Minder dan een zandkorrel op dat uitgestrekte strand. Waar de heemraadschappen er alles aan doen om de kust als beschermgordel blijvend in te snoeren. De blanke toppen de vlaggen weten te behagen. Waar Neerlands bloed achter diezelfde duinen door menig stel aderen vloeit. En ik nog wel meer platitudes naar voren zou kunnen brengen. Maar ook daar gaat het niet om.
Waar het meer om gaat is dat ik me, sinds woensdag, weer wat meer bewust ben van mijn eigen rijkdom. Het verhaal van mijn eigen sterfelijkheid onder ogen mocht komen. Juist in die twee musea. Nogmaals Naturalis weet zich knap te weren in een wereld van verschil. Zo ook laat Boerhaave ons smullen van het geniale van de mens. Het genie wat zich her en der manifesteert. Waar de grootheid veelal in de wereld van het kleine wordt gevonden. Neem een Snellius. Van Leeuwenhoek. Een Huygens. Anatomische preparaten van Albinus. Wasmodellen van Petrus Koning. De electrocardiograaf van Willem Einthoven, de eerste kunstnier van Kolff of een prototype van een elektronenmicroscoop ontwikkeld in 1941.
Sta jezelf toe om juist daar even bij stil te staan. Verplaats je in die tijd en bedenk je welke mogelijkheden die mens toen ter beschikking stonden. Lees dan het verhaal van Steve Jobs. De man die, op zijn manier, de huidige wereld weet te veranderen. Door simpele icoontjes, een strak design en een bijna magische presentatie. De man ook die 313 patenten op zijn naam heeft staan. Die continu weet te innoveren. In 1984 de eerste goedkope, compacte computer met een grafische gebruiksinterface en een muis in plaats van besturing via tekstcommando’s. Een revolutie op computergebied. De iMac, de iPod, iTunes Store, iPhone, MacBook Air, De App Store en dan uiteindelijk de iPad. Tussen, nogmaals, 1984 en 2010.
 

Ik sta erbij en kijk ernaar. Maar kijk niet vreemd op wanneer ik met open mond sta te kijken!