Wat je leest, dat staat 'r!

bijna alles voor bijna iedereen bijna voor niets…

bijna niet geslapen, bijna niet uitgerust, bijna over de zeik gegaan, bijna mijn evenwicht verloren…

bijna niet gegeten, bijna niet gedronken, bijna niet geplast, bijna vergeten, bijna mijn kop verloren.

 

Bijna. Een grappig woord. Bijna was ik er ingetuind. Maar gelukkig wist ik beter. Voor niet zo lang geleden volop in de belangstelling. Al was het alleen maar door de reclame. De kans dat je miljonair zou kunnen worden scheelde slechts een cijfer. Juist dan komt het gebruik van bijna weer om de hoek kijken. Blijft de teleurstelling net zo groot. Een 8 of een 9. Het een of het ander. En dat dankzij dat bijna gebeuren. Net als dat andere. Geen beter gewicht dan evenwicht. Gisteren verkeerde ik wat uit het lood, was de lijn zoek en probeerde ik, door met het woord even te gaan pielen, een zeker evenwicht voor elkaar te krijgen. Ik realiseer me dat ik, toen de woorden aan dit apparaat werden toevertrouwd bijna in staat was om dat evenwicht voor elkaar te krijgen. Even later sloeg de balans door. Trillend bleef de naald staan. Net op dat moment zat ik te denken aan dat ene, ultieme moment. Daarna sloeg hij door.

 
Bijna had ik voor vandaag dan ook besloten om een beurt over te slaan. En dan komt er weer dat vermaledijde OCS voorbij. Ik las dit in een volgend boek waarbij ik eerlijk moet toegeven dat lezen een heerlijke ontspanning is maar dat wanneer er sprake is van een zekere beperking ook lezen beperkend kan worden. Daarnaast blijft het echter heel prettig om je te laten verleiden mee te gaan in de fantasie van een ongekende ander.
Een boek over samenzweringen, complotten en figuren die, door zekere ervaringen door het leven getekend zijn, neigen nogal eens naar vormen van paranoia waarbij de schrijver zich kan hullen achter de stelregel dat er sprake is van een fictief beeld waarbij overeenkomsten met personen dan wel werkelijkheden, slechts berusten op diezelfde fantasie. Thomas Ross, een pseudoniem voor een zeker meneer Hogendoorn, verstrengelt feiten met fictie en daardoor winnen zijn verhalen sterk aan geloofwaardigheid. Want vaak weet de werkelijkheid het te winnen van de meest waanzinnige fantasie. Dan ook ontstaat de omschrijving ‘netecht.’
Of, om aan duidelijkheid te winnen, net echt. Bijna echt dus. Zoiets als de waarheid. In het verleden een krant, momenteel een woord wat te pas dan wel te onpas uit de kast wordt getrokken. Waarheden waarbij illusie en leugen, vaak om de echtheid strijden. Want wat voor de een die waarheid is, kan juist voor de ander de leugen bestendigen. Waar de een veronderstelt dat ‘iets’ op een haar na is gevild, kan de ander juist die tegenovergestelde overtuiging aan zijn boezem gaan koesteren. Zoals iets bijna onder het bereik was. En dus net even niet. Duidelijk”

 
Want voor alles wordt veelal duidelijkheid zeer op prijs gesteld. Weten waar je aan toe bent, opdat zekere besluiten kunnen worden genomen, keuzes verantwoord worden gemaakt en mogelijke consequenties doorgesproken kunnen worden. Wee de onverlaat die dan het woord ‘stel’ in de mond neemt. Grote kans dat die mond in datzelfde moment direct wordt gesnoerd. Een laag tape te verwerken krijgt die iedere mogelijk haar bij een mogelijke poging om de tape te verwijderen, in een pijnlijk ‘ontharsingsritueel’ weet om te zetten. De pijn die daarmee gepaard zou kunnen gaan het besluit doen nemen om voorlopig iedere mogelijk opmerking slechts in gedachten te houden… Ook dan zal het woord bijna een eigen leven kunnen gaan leiden. Pijn lijden om op een ander moment de stilte te gaan belijden. Leidt het een toch weer naar dat andere.
Bijna had ik de bijdrage van vandaag overgeslagen. Toen ik op de valreep kwam te verkeren, was het bijna met mij gedaan. Had ik hier nog iets langer over nagedacht, was de kans erg groot geweest dat ik alsnog had besloten het anders te doen. Bijna had hier wat anders gestaan!