Stellingname

Stel: een leven zonder plaatjes, een leven zonder beeld, een leven zonder illusie of een leven zonder herinnering. Wat zou dat levn dan waard kunnen zijn” Waarschijnlijk heel waardevol. Tenminste, indien er nog sprake is van een ruiken, een proeven, een voelen. Maar als ook dat ingeleverd dien te worden, kan dan leven nog net zo waardevol zijn”! Een vraag, die ik me toch geregeld stel. Een vraag die oprijst in het verlengde van dat voltooide leven. Want ik leef nog, in zekere zin. Vaak heel bewust edoch geregeld ook wat onbewust. Daar zal ik waarschijnlijk niet uniek in zijn. Want het unieke wat mij typeert, is niet alleen aan de mens voorbehouden. Ik stel het me voor dat het zich in velerlei lagen voordoet. Zelfs bij de regenworm, die zich van niets bewust is tot het moment waarop het keelgat van de merel zijn weg bepaalt.
 

Als ik in de krant opensla ontkom ik er niet aan om allereerst de platen en daarna de koppen te gaan snellen. Indien er ook nog een naam van de fotograaf te ontdekken valt, is het indirect het beeld wat deze heeft weten te vangen wat op mijn netvlies valt. En via dat netvlies weer wordt toegevoegd aan het totaal der beelden wat zich reeds in mijn grijze brein voordoet. Een voorbeeld in deze is Erna Faust, die ooit een groep van negentien wist te vangen, waardoor wat begon als een wild idee in een geslaagde missie eindigde. Maar Erna doet en deed dit ‘om den brode.’
 

Net als Tom. In dienst bij Jan Jong. JJ foto. Mensen die in staat zijn om, op grond van opdrachten dan wel suggesties, beelden te vangen. Beeldkunstenaars als het ware. De kunst om feiten met een eigen creatieve interpretatie de verwonderde toeschouwer bijkans op een andere voet weten te zetten. Waardoor de waarde als zodanig niet alleen toeneemt, meer het beeld ook beter beklijft.
Hetgeen zou kunnen duiden op een omstandige interpretatie mijnerzijds. Want interpreteren, laat dat maar aan mij over! Wat ben ik daar, zonder mezelf bloedspuwend op de borst te slaan, goed in. Enige onbescheidenheid is mij dan ook totaal niet vreemd.
Het werd een rubriek. Een rubriek waarbij de kunstenaars werden uitgenodigd een contrapunt op de werkelijkheid te plaatsten. Het wordt een fusie tussen fotografie, beeldende kunst en journalistiek en vormt een staalkaart van de regionale beeldende kunst. Er volgen namen. Van kunstenaars die rond Alkmaar vertoeven. Niet alleen hun werk tentoonspreiden, maar juist eer tentoonstellen. In Kunststelling bijvoorbeeld. Of tijdens de kunsttiendaagse. In Bergen. Waar morgen, voor dit seizoen, de laatste kunstmarkt van dit jaar rond de Ruïnekerk te aanschouwen valt. Waar de gepassioneerde nog geen naam heeft te verliezen. De vraagprijzen navenant.
 

Kleuren, glanzend mat, beelden gevangen in brons, aardewerk, keramiek of verf, gedroogd, verglaasd, gedroogd maar allen met diezelfde overeenkomst: voor de eeuwigheid gevangen. Verstilde schaduwkanten, vlakke raakvlakken bossen met een eeuwig zingende stilte. Krachten die het onderspit delven en elementen die krachten doen vermoeden. Onderstromen die zichtbaar worden gemaakt, een emotie voor de eeuwigheid in doorzicht gevangen. Een collage, een mozaïek van keramiek, het frêle danseresje in brons. Een steenklomp als sokkel.
Fotografie. Een kiekje. Kodak. Agfa. Het bekende zwarte boxje. Analoog. Digitaal. Compact. Spiegelreflex. Panoramisch. Fisheye. Een toestel waarmee je ook nog kunt bellen. Of sms’en. Een computer waarmee je zaken glad kunt strijken. Bewerken. De rimpels en de vouwen kunt gaan botoxen. Kleuren nog meer kunt gaan accentueren. De zaken nog scherper stellen. Je je nog minder hoeft voor te stellen. Waarbij de waarheid bijzonder discutabel wordt. Want wat is echt”
Hoed je voor namaak! Petje af voor namaak. En het aantal pixels alleen maar toeneemt. Opdat de vakjes zich nog veel intenser laten beoordelen. Zodat die ruimtespion nog dichter doordringt.
De muur weet door te dringen. Door je schedeldak heendringt. Zich van jouw gedachten meester maakt. En deze gedachten gaat uniformeren. Opdat gedachten uiteindelijk een wereldtaal gaan vormen. En dat er dan weer iemand opstaat, die zich van deze macht meester weet te maken. Waardoor de kunst van verloren gaat. Waarbij iedere individuele oprisping in een universeel jasje wordt gehangen. En voor je het goed en wel beseft…

van 6 naar negentien procent. Brood blijft! Brood laat niet met zich spelen!