Limland 1

Toch durf ik te stellen dat dat kaboutertje zat te huilen. Ergens te huilen op een steen. Niet omdat hij zo alleen was, maar omdat hij wat miste. Een deel van zijn vrouwtje dat hij zo dierbaar had. Want ook bij kaboutertjes heeft die afschuwelijke letter zijn intrede gedaan. Ja, die K! En ook in kabouterland gaan stemmen op om met een roze strikje dat afschuwelijke onder de aandacht te brengen. Inderdaad, Pink Ribbon. Het is niet niks indien dit je overkomt. Nog afschuwelijker wordt het indien foto’s op het internet terecht komen. Foto’s waar niemand meer omheen kan.
 

Gelijk die andere foto’s. Die een ernstig misdrijf doen vermoeden. Waarbij de inwendige anatomie zichtbaar wordt. Wat haren doen denken aan iets wat ooit leven heeft gekend. Waarbij de doodsoorzaak niet meer valt te achterhalen. En waarbij forensisch onderzoek achterwege zal blijven. Tragedies waar wij mensen iedere dag opnieuw mee worden geconfronteerd. Achter de schermen veel onderzoek plaatsvindt. De persoon die zich met een obductie bezighoudt, probeert de doodsoorzaak in kaart te brengen. Een reconstructie gebaseerd op feiten. Daarmee de doodsoorzaak te achterhalen. Een forensisch fotograaf dit geheel vast weet te leggen. De plaats delict op die manier in kart brengt. Niet zozeer in kaart dan wel de plaats waar dit geweld heeft plaatsgevonden. Dramatiek pur sang. Liever praat ik echter over dramatiek in optima forma.
 

Gelijktijdig durf ik ook te stellen dat mijn fantasie zeer beperkt is. Niet te vergelijken met wat steenhouwers en architecten tot hun beschikking hebben, dan wel hebben gehad. Neem nu bijvoorbeeld het station van Valkenburg aan de Geul. Ooit was er een vraag. Later werd dit een verzoek. Nog veel later werden ideeën omgezet in lijnen. Kwamen schetsen tot stand. Kwamen nog meer fantasieën tot leven. Om uiteindelijk tot een realiteit te komen. Een menselijke realiteit. Waar wij, tot de dag van vandaag nog steeds de vruchten van kunnen plukken. Zichtbaar gemaakt daar in het diepe zuiden. Zichtbaar gemaakt in Madurodam. En ook daar heb ik mij lopen verbazen. Omtrent het menselijk vernuft. Nog steeds met die vraag worstel: ‘hoe is het mogelijk, dat…”!

 
Als ik zo de afgelopen dagen aanschouw, de nacht die nakend is en de dagen die reeds tot het verleden zijn gaan behoren, was het ook vandaag weer een dag met onverwachte momenten. Limburg heeft ons, wederom, weten te verleiden. Eigenlijk is het Nicolette geweest die ons heeft weten te verleiden. Want zij wilde sculpturen zien. Zandsculpturen nota bene. Helemaal in Hoensbroek. Dus maakten wij ons op om naar Limland te gaan. Verdwaalden wij bijkans op de Brunssummerheide alwaar eerder genoemde kabouter ons, uiteindelijk de juiste weg wist te wijzen. Waar wij dit keer TomTom lieten waar hij was. Juist, in de tas! Een kaart, wat borden en een onduidelijk richtinggevoel brachten ons toch waar wij wilden zijn. In hotel Valkenburg in diezelfde plaats. Verbrachten onze tijd. Verbrasten onze euro’s. Probeerden op onze manier een kleine bijdrage te leveren aan de economie, voordat de grote verschraling plaats gaat vinden. Het, om het woord nog eens te gebruiken, nakende failliet van Griekenland. De grootspraak die de politiek naar voren weet te brengen, economen die zich schuilhouden in de woestijn, het zwaard dat boven onze hoofden hangt, het verdampende bezit en de benzineprijs die onverminderd hoog blijft. De hang naar materie die ons blijft achtervolgen. Het heeft er veel van dat wij de hand Gods afwijzen. Waar deemoed verdwenen is. Waar nederigheid uit de boekenschat is geschrapt. Waar hoogmoed voor in de plaats is gekomen. Waar de zin van de dag de waan voor zich uitdrijft.
 

Neem mij mijn woorden van vandaag niet al te kwalijk. Het zijn slechts de spinsels van een enkeling. En dat ik daar mijn naam aan hecht, ook dat is iets waar je niet te lang bij stil hoeft te staan. Morgen zal het niet veel anders zijn; anders misschien al vandaag!