Limland 2

 
Merkwaardig, hoogst merkwaardig. Al hetgeen schuilgaat onder de oppervlakte van een bepaaldelijk zijn. Althans, indien je de tijd neemt om bij al die aanwezige verschijnselen een moment stil te staan. Want wat valt er zoal te doorgronden” Inderdaad, grond. Bijzondere grond die de zon doorstaat. Regen en wind. Mist en ochtendnevel. Grote temperatuurverschillen. Van 30 + tot een graadje of min. Al die tomeloze ochtendglorens. Het goud wat nu wordt opgekocht. Cultuur aan de vooravond staat het loodje te leggen. Ook wij weer aan de vooravond staan van de regelmaat der dingen. Ellen op het punt om, na 13 maanden, het ouderlijk huis weer te gaan verlaten. In zekere zin ook een vooravond van. Op eigen benen op gehuurde grond. Een radertje in het geheel der tijd. Zo gaat de regelmaat der dingen. Ogenschijnlijk. Tenminste, als ik willekeurige namen laat vallen, komt daar toch een andere dimensie om de hoek kijken. Leonardo bijvoorbeeld. Of Pablo dan wel Salvador. Een Gaudi en een Hundertwasser. Om over al die anderen maar te zwijgen. Eigenlijk zou ik er goed aan doen om juist nu te zwijgen. De beelden voor zich te laten spreken. Mij te verbazen omtrent de veeltonigheid van kleur. De variabelen die door pixels worden vervangen. Intussen tussen de vlakjes verloren gaan. Misschien nog beter door te spreken over ondertussen. Dat geeft namelijk iets aan omtrent die dimensie die ik nog niet weet te vangen. Waarvan ik wel veronderstel dat deze er is. Een soort van sliep uit met mij speelt.

 
Een stadje in, een stad door en die stad weer uit. Een dorp in, een dorp uit. Een heuvel en een niet te verbeelden uitzicht. Want het landschap ontrolt zich aan mijn ogen, een slingerweg. Bomen die aan de vooravond staan om hun blad te verliezen. De een nog overtuigend gehuld in het groen, de ander geelbruin keurend. Alsof Van Gogh vannacht bezig is geweest. Met palet en kwast. Een associatie die ik heb met Kadier en Keer. De grond die hier zo vruchtbaar is. Löss grond werd mij ooit geleerd. Waarbij ik er voor mijn gemak maar wat blauws tegenaan gooide. Een soort van klei maar dan niet zoveel anders. En vooral dat vruchtbare. De grote kinderschare die daar dan weer een gevolg van zou zijn. Ik niet stilstond bij de Katholieken. De Kerken in a l hun pracht en praal en de vele kapelletjes die zich op kruispunten bevinden. Zijn het wel kapelletjes” Ik zou niet zo goed weten hoe deze anders te benoemen. Dan opeens een gouden Jezus. In Kerkrade nota bene. Een plaats waar het ondergrondse leven reeds lang geleden gestorven is. En waar het bovengrondse leven momenteel niet veel voor onderdoet. Passages die zich kenmerken door leegstand. Winkelstraten die, tegen de avond, uitgestorven zijn. Een enkele passant. En vele lege boodschappentassen. Misschien is het wel mijn interpretatie. Met het oog op. Ja, op wat eigenlijk” Zelfs daar zou ik op dit moment geen antwoord op weten. Het zijn tenslotte ook mijn impressies. Zo zou je mijn persoon kunnen beschouwen als een impressionist. Maar ook deze uitspraak durf ik te betwijfelen…

 
een reactie op het uitlekken van de inhoud van de troonrede” De hevige verontwaardiging van een Donner en een Rutte in deze!” In hoeverre zijn die luyden niet, via binnenwegen, van dit lekken op de hoogte gebracht. Opdat zij zich kunnen wapenen omtrent het morren van het volk. De mores die zij in acht nemen. Een beetje als ooit einde jaren dertig” Niet dat ik veronderstel dat die tijd terug zal komen, maar verontrusting dient ons allen toch wel aan te gaan. We kachelen dan ook langzaam op Prinsjesdag aan. De Majesteit zal zich in een sobere robe dienen te hijsen. Ook de uitbundigheid van al die dwarsgesneden hoeden zal een stuk ingetogener zijn. Mogelijk dat die bruid die ik ergens in Valkenburg mocht kieken, daar nog wat positiefs aan zou kunnen bijdragen. De vooravond van… kijk ik op dit moment weer achterom!