licht & duister

Enigszins melancholisch. Dat was een omschrijving die in het verleden voorafging aan de uitsluitende diagnose: depressie. Ook zwaarmoedig kon zich onder deze noemer laten rangschikken. Nog veel uitsluitender werd het indien gesproken kon worden over zwartgalligheid. Typisch was bij deze omschrijving ook het feit dat er sprake was van een remming van de gedachtegang. Lusteloosheid, gevoelens van onmacht, zwaartillendheid gaven dit begrip de zwaarte waaronder de betrokkene gepaard ging. Of juist gepaard gaat. Geenszins kwam dan een flegmatisch temperament naar voren. Onverstoorbare kalmte dan wel een bijna ongevoelige bedaardheid vielen soms te ontdekken. Indien sprake was van een persoon met een opvliegende aard was sprake van een cholericus. Daarentegen werd een persoon met een actief, vrolijk en levenslustig karakter als een sanguinicus in de boeken bijgeschreven.
Nu zijn dit elementen waar wij een deel van onze gevoelens aan weten te koppelen. Hele realistische elementen die eenieder kan herkennen en mogelijk ook, gegeven bepaalde omstandigheden, zal erkennen. De rijkdom die deze elementen weten te bieden zijn ook de momenten waarop wij mensen met deze elementen in contact komen. Dat raakt een bepaalde snaar waar de een veel gevoeliger voor kan zijn dan dat een ander zal laten blijken. Aarde, water, wind en vuur en daar dan weer de combinaties van, kunnen een rol gaan spelen met de eerder aangegeven omschrijvingen van een mens. Een mens die niet altijd even uitgesproken van karakter hoeft te zijn maar elementen van deze omschrijvingen in zich bergt en mogelijk kan laten zien. En dat maakt het verstaan van de ander vaak wat moeilijk. Je krijgt dan zoiets als: ik ben niet jouw gevoel. Eigenlijk zeg je met deze kromme omschrijving dat je wel een poging doet om bij dat gevoel van de ander te komen, maar dat je in je pogen altijd tot een bepaalde grens zult gaan. Niet verder kunt reiken dan dat je arm lang is. Niet hoger kunt reiken dan dat je tenen weten te aarden. Natuurlijk kun je gaan springen. Natuurlijk kun je het risico nemen de val op de koop toe te nemen. Natuurlijk kun…
 

Gelijktijdig word je geconfronteerd met een andere realiteit. Het mogelijk falen. Het impliciet incalculeren dat het pogen anders kan gaan aflopen. En dat kan inhouden dat je weer volledig op jezelf wordt teruggeworpen. Juist dit gegeven maakt jou als mens, als individu, zo uniek. Nu weet ik wel dat niet iedereen even gelukkig is met dit gegeven, blijft onverlet dat dit gegeven een naakte waarheid is. Maar stel je nu eens voor dat de grens, voor even, verdwijnt. Dat je incarneert in de persoon van de ander. Je als het ware transparant overgaat in de persoon van de ander. Wat zou er dan van jou nog overblijven”! Iets niets”! Iets iets”! Niet iets”! Niets”
Lastig, heel erg lastig. En dan druk ik mij zeer onvolledig uit. Terwijl een heel menselijk streven een grote mate van volledigheid kan inhouden. Niet iedere dag maar zeker voor bepaalde momenten in onbepaalde situaties. Ook dat is lastig, met wederom een verwijzing naar het al eerder veronderstelde. Dan blijf ik een beetje hangen, gelijk de naald in de groef van een nieuwerwetse platenspeler. Want waar de nostalgie hoogtij viert, is de greep naar het verleden daar debet aan. Althans, van die vooronderstelling ga ik vandaag maar voor het gemak uit.
Maar hoe zit het dan met de herinnering” Op welke wijze laat die zich kleuren” Is het mogelijk om de daar toen bij optredende emoties als het ware te gaan herbeleven” Ontstaat dan ook die eerder aangegeven transparantie. Het opgaan in dat andere”
Ik kom er niet direct uit. Ik vraag me zelfs af of ik hier wel uit zou willen komen. Ik vraag me eigenlijk nog veel meer af, maar weet ook dat de tijd niet altijd even eerlijke met de omstandigheid omgaat. Omdat het zomaar tijd is. Om te gaan slapen bijvoorbeeld. Om te gaan poepen omdat de aandrang niet langer te ontkennen valt. Omdat er nodig gegeten, gesproken of een boodschap gedaan dient te worden. Omdat er sprake is van een bepaalde afhankelijkheid. Of simpelweg omdat het beter is de vraag te laten voor wat deze is: een vraag.  Het is ook afhankelijk vanuit welke invalshoek gekeken wordt. Juist dan is het ook belangrijk om ook dit uitgangspunt in ogenschouw te nemen!  Vandaar voor vandaag
LICHTVAL
In het eindeloos verlangen,
jacht op tederheid, geluk
de kamer met herinnering
behangen,  vloekt de kleur
van de gordijnen waar
het licht zijn weg in vond
de jacht op de herinnering
verstomd.

  Is het frontlicht, zijlicht, strijklicht dan wel tegenlicht” Dat maakt niet zoveel uit als er maar sprake is van LICHT!

 

De reden voor deze terugblik is erg eenvoudig dit keer. Ik keek naar buiten en verwonderde me. Heeft de herfst, zonder dat ik dit volledig besef, reeds vandaag zijn intrede gedaan. Waar is dat schone licht van de afgelopen week gebleven” Waar waaien al die wolken heen” Wie weet waar de zon te vinden is”
Laat ik dan toch proberen een licht in deze duisternis naar voren te laten komen. Al is het alleen maar om het humeur te kleuren! Mijn humeur bij uitstek!