Harry/Cuby

Op weg naar een volgende ontmoeting, haast en gehaast komt hij binnen zeilen. Snel geeft hij zijn ogen de kost en verdwaalt wat in de ruimte. Het signaal is daar. Vurig in één oogopslag wordt een belofte door de ruimte heen geslingerd. Reeds zijn zijn ogen alweer onderweg, niet eens naar morgen. Morgen kan alles anders zijn. Morgen kan er ook wel niet zijn. Morgen is nog zoveel uren onderweg. Door vandaag te doen heeft hij morgen geen spijt. Mogelijk een kater maar ook dat is van voorbijgaande aard. Hij noemt het dan ook geen pech. Pech heeft hij of zij die de kansen laat lopen. Door gemengde gevoelens. Door de daad slechts als daad te zien. Seks om de seks en niet meer dan dat. Zoals hij zich ook in zijn dagelijks leven manifesteert.

Waar gaat dit over” Waar gaat dit om” Simpel, om leven. Want om te leven dien je om het leven te geven. En als dit wegkwijnt komen automatisch andere vragen naar boven borrelen. De reden. Het doel. De mogelijkheden. De beperkingen. De opdracht. De besluiteloosheid. Natuurlijk de twijfel. De vraag naar goed. De reden van fout. De onverschilligheid. De natuurlijke nonchalance. Toch ook weer die passie. Die hang. Die momenten van gelukzaligheid. De voorspelbaarheid. Het onbekende. Het ongekende. En alles wat zich daar tussen bevindt. Alles” Ja, wel degelijk. Het veelal niet genoemde. Het onbenoembare. Althans, de dingen die zich niet direct in een hokje laten dwingen. Niet in een koker passen. Dat niet zichtbare. Dat wat juist de mens typeert. Mens!
Het is ook niet dat ik tijd in ledigheid doorbreng, maar gelijktijdig heeft het hier veel van. Een reden om juist daar over na te gaan denken kan bijvoorbeeld het doen van een boodschap zijn. De vluchtigheid die zich voordoet, als ik naar een winkel snel. Tezelfdertijd hoef ik niet naar die winkel te snellen, want mijn tijd is rekbaar als elastiek. En juist dat elastische van mijn huidige tijd doet dan weer denken aan voorheen. Waar de tijd toen duidelijk tijd opeiste. De trein die op een bepaalde tijd vertrok. De tram die zich ietwat had vergist. In tijd. De metro die uitviel. De bieren op vrijdag die het geheel van een heel andere kleur voorzagen. Waarin de dimensie tijd een nog veel rekbaarder begrip werd. Het afwerpen van mogelijke verwachtingen. Het collectieve wat zich voordeed. En de verschillen die wat werden aangescherpt. Over het gemeenschappelijke werd weinig gesproken. Die waren onuitgesproken reeds lang aanwezig. Werken in een team wat niet meer was dan een verzameling individuen. Niet eens een bonte verzameling. Een groep die wat neigde naar transparantie. Of liever gezegd: kleurloosheid.

Waarin de ik figuur veranderde in een hij. Niet goed meer wist wat van hem was. Wat heeft hij aangeleerd” Wat heeft hij gemaskeerd” Wat heeft hij ook moeten leren maskeren. Geen idee. Of eigenlijk nog wel een idee, maar dan een beetje. Een heel klein beetje.
Het achterste van zijn tong is weggesneden. Ook daar heeft hij geen hinder van. Rad. Dat is zijn tong nog wel. Als een rad van avontuur als hij de tempel van de ander zoekt. Lippen als verbindingsgang in de magie van dat andere gewelf. Een kus die eindig is. De smaak van knoflook, die hem doet slikken. Het zilte van een verloren traan. Een oogwenk. Een oog wenkt. Ogen die sluiten. Geen fantasie die door zijn gedachten jaagt. Hooguit zijn gedachten verjaagt. De rust en ruimte die hij najaagt. Voor even dat moment. Ontlading en krampachtigheid.

De vraag die opdoemt. De vraag die hij direct weer uit de weg gaat. Een geeuw. Een zoen. De nacht die eindig is. De zon schijnt door het vensterraam. Voor even die verwarring. Een snelle douche, de hete koffie en dan een dag. Dag!
Zo dacht ik een aantal jaren terug. Tenminste, zo had ik kunnen denken. En voor vandaag draag ik dit aan Harry op. Harry die ik zag in de veilinghallen. In Amsterdam. In Schagen bij Igesz. In de Waerdse Tempel in HeerHugowaard. Harry werd 70. Desolation. Groeten uit Grolloo. Windows of my eyes. Harry die nu in andere sferen verkeert. Mogelijk met Herman het nummer ‘Mama won’t you buy’ instudeert. Wat hij schreef voor Herman. Op Cats Lost. Cuby. Cuby + Blizzards. C + B. Pass”. Pass” definitief. Eigenlijk nog moeilijk voor te stellen. Maar feitelijk een gegeven. Met ingang van vandaag. Dag Harry! Of misschien toch nog veel meer dag Cuby! Bedankt!