V&VN
Arie. Ook hij heet Arie maar laat zich niet tegen die andere Arie uitwisselen. Doet Arie denken aan een getatoueerde halfgod, lacht deze Arie mij vriendelijk toe. Arie Dijkstra is dan ook hoogleraar Sociale Psychologie van gezondheid en Ziekte. Hij heeft tien jaar als verpleegkundige gewerkt. En staat garant. Voor een column in V&VN. Een vakblad. In zekere en onzekere tijden gezien de titel van het voorwoord van de voorzitter.
Neerlands hoop in bange dagen. Mevrouw Marian Kaljouw stelt dat:
” ‘we moeten rekenen op een bezuiniging van meer dan 10 miljard euro in de zorg! Het lijkt een mission impossible”‘
“Maar we hebben V&VN. V&VN vertegenwoordigt deskundige en schaarse professionals, namelijk verpleegkundigen en verzorgenden. En die wil iedereen wel, want in 2020 hebben zo’n 5 miljoen mensen een chronische ziekte, is er in veel gevallen sprake van een co-morbiditeit, zijn de meeste mensen gewoon thuis en is er sprake van eenzaamheid, verwaarlozing, verdriet en angst. Ook kan dan niet iedereen zich de kwaliteit van zorg veroorloven die eigenlijk noodzakelijk is. Het aantal mantelzorgers is over tien jaar drastisch afgenomen en vrijwilligers zijn zorgvragers geworden.” En dan is het tijd!
Voor Arie. Arie Dijkstra wel te verstaan, want”” Dijkstra denkt! De kunst van het klagen
patiënten klagen dagelijks; over hoe sterk de symptomen zijn en hoe vervelend hun situatie is. Dat doen ze niet voor niets. Het primaire doel van klagen is namelijk het verkrijgen van steun van anderen. Anderen moeten immers wel merken dat zij steun nodig hebben. Maar onderzoek laat zien dat het er wel op aankomt hoe iemand klaagt. Proefpersonen kregen een interview te horen met een zogenaamde patiënt, een actrice die de rol van kankerpatiënte speelde. Er waren drie interviews. In het eerste interview vertelde de patiënt vooral hoe slecht het ging en hoe slecht ze zich voelde. In het tweede interview vertelde de patiënt vooral hoe actief ze met de ziekte omging en hoe positief en optimistisch ze was. In het derde interview vertelde ze zowel over hoe slecht ze zich voelde als over hoe actief en optimistisch ze was. Nadat proefpersonen naar een van de interviews hadden geluisterd, kwamen zij daadwerkelijk in contact met de patiënt. Wat bleek” De negatieve patiënt kon op de minste steun rekenen. Proefpersonen gingen tijdens het contact verder van de patiënt af zitten, ze lieten non-verbaal sterker zien zich niet op hun gemak te voelen in het contact en ze hadden minder interesse in verder contact met de patiënt. Het negatieve verhaal van de patiënt stootte de sociale steun af. De actieve, positieve en optimistische patiënt kreeg ook wat minder steun. Dit verhaal was niet helemaal betrouwbaar; het was alsof de patiënt zich beter voordeed. Het was de patiënt die gebalanceerd klaagde die het meeste steun en de meeste sympathie kreeg. Deze houding stootte de sociale steun niet af; het medeleven kreeg de kans. Het is voor patiënten dus nog een hele kunst om sociale steun te krijgen. Gelukkig kijken verpleegkundigen en verzorgenden daar doorheen en steunen zij de patiënt ongeacht de manier van klagen. Toch”
En dit toch” is dodelijk. Want klagen ligt, in zekere zin, in onze huidige cultuur besloten. Het weer, de tijd, het geld, het goed, het minder goede en het beste wat in vroeger tijd zo vanzelfsprekend was. Hat kan altijd een graadje erger, een graadje kouder, een graadje warmer. Of met een graadje meer aan enthousiasme, een graadje meer aan lust, een graadje minder wellust. Of een graadje meer als het om sexy gaat. Of ouder dan mevrouw P. Paay. Of mevrouw Penny de Jager die het ooit deed met wijlen Rick van der Linden. Van Ekseption. Nog weer wat ouder en nog niet gevraagd door Playboy om als overjarige Playmate met een stel afgekloven bunny oren te worden afgebeeld. Dan ook gaan we praten. En stomweg vergelijken. En oordelen. Waarderen desnoods.
Om roem te vergaren” Of om ook nog eens die vijftien minuten van eeuwige roem te ondergaan. Voor de ondergang. Zoals in bellen
BELLEN
Straks is zij dood
mijn tranen zijn
achter mij
verdroogd
wacht ik
straks is zij dood
eigenlijk
is zij dood
alleen
die dood laat
nog wat op zich
wachten
straks
de telefoon
gaat over…
en dan zou ik kunnen besluiten die telefoon stomweg over te laten gaan!
I C U!
“De eigenlijke uitdaging van het leven is niet zozeer de lust, maar de pijn, die niemand wil en die niemand zomaar aankan”, stelt Wilhelm Schmid, de Duitse filosoof van de levenskunst.
De Griekse filosoof Epicurus (341-270 v.Chr.) zei: “Niets is toereikend voor degene voor wie het toereikende te weinig is.” (Dus helemaal tevreden worden we eigenlijk nooit)
De economische mens is in feite altijd in nood; hij moet wel het eigen belang nastreven, want pijn en nadeel liggen op de loer. We zijn ontevreden egoisten, waardoor we niet anders kunnen dan Lijden, omdat we ons TekortGedaan voelen
“Klagers hebben geen nood”, zei mijn oma altijd. Maar dat gaat in het huidige zorgsysteem niet meer op.
Mijn buurman is een paar weken overleden, wachtend op een plaatsje in een verzorgingshuis. Doorgelegen, vermagerd, vereenzaamd en met een longontsteking.
Van Hen de het Weten kunnen hoorde ik, dat de man niet genoeg Geklaagd had.
Netjes afwachten is zinloos
Dan krijg je nooit “een beurt”
Want als er geklaagd wordt….Door familie, buren, thuiszorg en huisarts, neemt men bij De Planning aan dat er een Hogere Nood is…
Dus aangeven, die Nood!
Uitleggen
Maar met een lach
Wat op chagrijnen zitten de zorgverleners ook weer niet te wachten..
En dat brengt me terug naar je schrijven van een paar dagen geleden
En de keuze voor die laatste pil
In het ziekenfondspakket
Op je 70ste
Of gewoon als je er aan toe bent
Omdat klagen niet je sterkste kant is
En niemand het Voor je wil doen.
Vandaag begint voor de Christenen de vastentijd
Jezus zei: “wanneer jullie vasten, zet dan niet zo’n somber gezicht als de huichelaars, want zij doen dat om iedereen te laten zien dat ze aan het vasten zijn.”
Tegenwoordig is Drama een vak aan de Middelbare school.
Want je moet je kennis kunnen Presenteren
Het is niet Wat of Hoeveel je kent”
Maar Of je er en aannemelijke presentatie van ten tonele kunt brengen…
Allemaal poppetjes aan een touwtje….
Wrang, maar laat NIETS aan duidelijkheid te wensen over!
Wat ik vond en wat ik vind:
`In de economie wordt de term bezuinigen gebruikt voor geld. Hierbij betekent het het inkrimpen van de uitgaven, aangezien er dan minder geld gebruikt wordt.
Bezuinigen wordt over het algemeen gedaan als de uitgaven de opbrengsten dreigen te overtreffen, of dat al doen. Er kan op alles bezuinigd worden, maar vaak wordt bezuinigen gebruikt voor “”n uitgavepost. Een regering kan bezuinigen, maar ook een bedrijf of een gezin.
Eufemistisch wordt bezuinigen ook wel ombuigen genoemd.`
De Eufemistische stelling in de laatste zin vind ik heel erg interessant.
Ombuigen…
Je vult dus met de bezuiniging. van het ene,
jawel,
het andere gat!
Niets anders dan gaten vullen, waar er tekorten zijn ontstaan, door bijvoorbeeld mismanagement en zakkenvullerij, mag het gezin
-want nee het bedrijf bezuinigt niet, die gaan gewoon door met uitkeren van bonussen alsof de portemonee van het gezin nog langggg niet leeg is-
de tekorten weer aanvullen.
We buigen met z’n velen (en niet met z’n allen)
dus om, totdat we breken.
Is daar nog een Eufemistische term voor”
Ja! Velen kunnen BARSTEN!