ingehouden
Het Rijnlands of Europees-continentaal model kenmerkt zich door langdurige arbeidsrelaties en grote baanzekerheid.
Zoals mij een maand geleden die speciale brief ten deel viel. Een arbeidsverleden wat ooit begon in Militaire Dienst.
En de zorg. En het onderwijs. En dat laatste wat ik de laatste jaren minder van harte deed. Omdat er sprake kan zijn van een verminderde motivatie. Juist door een bepaalde mate van flexibilisering. Dan wordt het bijkans een vorm van bezigheidstherapie… Minder oog voor de intrinsieke waardering en de daarbij behorende prestatie… Demotie in optima forma hetgeen de eindafrekening door het middelloon automatisch op losse schroeven weet te zetten. Een implicatie voor een andere toekomst, waarbij de huidige discussie zal opschuiven naar 70. Zeventig…
De Vooropleiding. 3 maanden de gelegenheid krijgen om kennis te maken.
Een vleugje geschiedenis. Een vleugje handvaardigheid. Een vleugje bloemschikken. Een vleugje kennis.
Een vleugje mensen leren kennen. Een vleugje jezelf mogen meemaken.
Een vleugje van dit en een vleugje van dat andere…
Niet geheel beseffen waar voor te kiezen.
Niet geheel doordrongen zijn van het fenomeen mens.
De waardigheid. Menswaardig bezig zijn. En de onwaarschijnlijke waarachtigheid van juist die andere mens.
Die zijn of haar verhaal niet altijd kan delen. Omdat dit onnavolgbaar is.
Omdat dat verhaal niet altijd in het juiste luisterend oor verteld kan worden. Zonder meerdere gevolgen.
Vaak nadelig. De medicatie kan worden verhoogd. De ’time-out.’ De isoleer…
Er door anderen gezegd kan worden niet teveel waarde aan dit verhaal te gaan hechten.
Omdat zij al die andere ervaringen met zich mee dragen.
Of de signalen op een eigen wijze zijn gaan interpreteren.
Door kennis. Door ervaring. Door die harde werkelijkheid, die als vanzelfsprekend, leven op losse schroeven weet te zetten.
De stormvloed van de manie, de paranoia die van de ander afdruipt,
de schijnwereld die zich als een stemmenstorm weet te manifesteren, de imperatieve hallucinaties die zich voordoen…
De felle bevelen. Honden die blaffen. De klank van ijzers onder schoenen. Het luchtalarm. Schoten. En de stilte.
Na dit geluid. Soms vergezeld gaan van beelden. Door de herinnering. De dagen die weer aanstonds zijn.
En de preken die her en der van diverse kansels werden verkondigd.
Die ervoor konden zorgen dat de prediker gegijzeld werd.
En dat voor die gevolgen niet altijd kon worden ingestaan…
Oorlogstrauma’s.
Nu steeds meer ontdaan van het karakter ’40-’45.
Maar nog steeds woeden her en der oorlogen.
En nog steeds worden mensen hier slachtoffer van.
Nog steeds staat daar dat Gerechtshof. In Den Haag.
Nog steeds zijn er ook mensen nodig die hun oor voor dit leed willen lenen.
Die pogen zich daar een voorstelling van te maken. Bereid zijn om daar een gerichte opleiding voor te gaan volgen.
De afweging maken tussen doen of laten, tussen doorgaan of stoppen. De keuze voor hoofd, hart en handen…
Zwaar”! Ach, ten dele. Want welke verantwoordelijkheid je ook tegen komt,
je zult blijven afwegen, je dient te blijven kiezen. En juist dat dienen speelt een belangrijke rol.
De roeping of dat beroep. Het dienen of het laten. En juist dat laatste verantwoord dienen te doen. Ik geef het JU te doen!
Onschuldig
kiezen, een beroep
dat een beroep
doet op
verregaande
medemenselijkheid;
de draaikolk
kent nog
weinig
wervelingen
hun wereld
wentelt om
en ziet er
stralend uit
empathie
een vreemd
woord
gevoelens
voor de ander
drijft hen
genadeloos
het diepe in
vraagt hen
hun tol
straks
te betalen.
Zuid-westen
Heeft een mistral een beroofd van uw zuid wester.
prijken daar de schedels op uw hoofd.
wie fantaseert er nou geen piraat te zijn.
schuild zij niet in ons allen
dikwijls stel ik mij dat voor
met zuidwester in de wind
de geschiedenis van piraten
wat een verhalen ze vertellen.
verhalen die de geschiedschrijver naar eigen hand heeft vertaald.
er ruimschoots voordeel mee heeft behaald.
riep den balkenende niet op terug te verlangen naar…
wat een voordeel ons dit heeft gebracht.
Oorlogbodems te sturen naar waar dat weer noemen…
een voor niks nie bang nie schippie
en zo draait de wereld door en geloven we allemaal wat opgetekent wordt met woorden. hebben we een doofstom mechanisme ontwikkeld voor de beelden die we zien.
verstaan we niet de kunst… de kunstenaars te lezen.
de eenvoud van een piraten bestaan te doorzien.
worden teksten aangepast in een nieuw jasje gegoten omdat piraten
een te romantisch beeld oproepen. immer blank
zoals we ook de slinger van Foucault, als mistral door ons bestaan laten waaien.
alles erop gericht… ookal werken ze elkaar onderling tegen.
het eigen belang te dienen.
jammer dat we niet meer weten
adema te zijn.
de mens die leeft die ziet angst heeft dit te beseffen.
geen risiko’s meer neemt
zoals de piraten van weleer met de zuid wester voor de borst…
wellicht streden voor vrijheid
onder die ene vlag
met geen angst voor de dood
maar blij met het leven
en die laatste strofe: uit mijn hart gegrepen!
GEEN ANGST VOOR DE DOOD
MAAR BLIJ MET HET LEVEN!
Roeping
Alles dat werkelijk groots en inspirerend is, is gecreeerd door een individu dat kon werken in vrijheid. (Albert Einstein)
"Wie het best zijn roeping als individu vervult, strekt daardoor het meest de mensheid tot eer."
Nietsche solliciteerde in 1871 op een hoogleraarspost. Hij wilde bij vrienden zijn, omdat hij zich alleen voelde staan in zijn leven.
De hele aanstelling beschouwde hij achteraf als een pijnlijke bijzaak van zijn "geestelijke slapeloosheid"
Al aan het begin van zijn studietijd schreef Nietzsche in een brief aan zijn moeder dat hij zijn beroepskeuze als kansspel zag. Hij was zich er vooral van bewust dat de veelheid van zijn belangstellingen moest worden ingeperkt om ze binnen de disciplinaire grenzen van EEN vak te laten passen. `Algehele bevrediging ervan zou me tot een geleerd mens, maar amper tot een beroepsdier maken`
De tijdens zijn studie sterk gevoelde tegenstelling tussen `baantje of beroep` en `levensopgave of roeping` kwam naar voren toen hij besefte door de aanstelling als leraar `aan de beroepsketting` te zijn gelegd en zichzelf als `nar van het noodlot` beschreef.
Ondermijning van elke betrokkenheid is het gevolg van de afwijzende houding van anderen tegenover afwijkende gevoelens.
Maar is een keuze om een bepaald vak uit te gaan oefenen (verpleging, arts, docent) dan een `roeping`”
En is een roeping een vorm van afwijkend gedrag of gevoelens”
Moet die aantrekkingskracht wel leiden tot teleurstelling en wanhoop”
Omdat je er zoveel van jezelf in legt”
En is het gevolg van een dergelijke keus dan ook direct dat het door anderen niet als beroepsgroep wordt gezien, of in ieder geval lager gewaardeerd mag worden”
Omdat de `wil` om juist dat vak te kiezen kwetsbaar maakt”
In jezelf, je eigen ontwikkeling en in daadkracht in zelfbescherming… Omdat die ander dan altijd de belangrijkste factor blijft”
Je daar verantwoording in aflegt, mee dan in zelfwaardering of `ontplooiing`of `carrieregroei` “
Zodat de kans bestaat dat je geluk wordt afgenomen doordat het in een keurslijf wordt gehesen, waar je niet in ademen, niet in functioneren, niet in geven kan…
Waarin je je creativiteit verliest”
Of is dat het evenwicht dat opgedrongen wordt, omdat de gemotiveerde beroepsoefenaars met een roeping geneigd zijn meer dan teveel van zichzelf te geven”
Of is het zo dat de onzekerheid en chaos die mensen met een roeping in een organisatie teweeg brengen, een zekere angst veroorzaken bij de `managers`”
Die `verregaande medemenselijkheid`….
Dat blootgeven, bekennen en erkennen van ook juist de gevoelens bij jezelf, roepen ook weerstanden op.
Voor mij ben ik nog elke dag dankbaar mensen op mijn pad te hebben gevonden die dat naar boven durfden en konden halen…
Door hun eigen kwetsbaarheid te laten zien.
En zo die van de ander.
Het heeft me rijker gemaakt
Meer open
Meer waardig
Mens-waardig
WIK-waardig
En al kon er (de laatse dagen even)geen reactie zijn.. verbaast me de synchroniciteit…
Een dochter die wordt gevraagd in Amerika in het ` Veteranen Ziekenhuis` te komen werken…
Waar psychiatrie nog niet een zodanige grote vlucht lijkt te hebben genomen als in dit kleine landje.
Wat me dan doet zwellen van trots…
Laat ons maar `anders` zijn.
Of empatisch..
Er is geen warmer gevoel te bedenken en te willen delen, dan juist dit op dit moment.
Doorwerken doe je dus allang Wik
Misschien niet zoals Donner het zich voorstelt.
Maar in het veel grotere geheel
Van jou
Naar mij
Naar mijn kind
Naar de wereld
En weer terug.
Dag … ondeugende piraat!
Blij dat ik weer met je "praat"
Dood “
Bestaat (in jouw geval) dus helemaal niet
Geniet ze!
Ook ik ben vandaag lekker in de weer geweest wat betreft het schrijven. Zie hier het resultaat:
Het wijzen van de ‘schuldvinger’
De afgelopen periode ben ik in mijn leven een heleboel mensen tegengekomen. Nieuwe contacten waren snel gelegd; ik heb mooie mensen ontmoet. Met een aantal mensen zat ik meteen op dezelfde golflengte. In de afgelopen 5 maanden dat ik veranderd ben, veranderden zij met mij mee (of ik met hen… wie met wie verandert dat maakt niet uit; we ‘viben’ nog steeds).
Echter, ik heb ook weer afstand gedaan van een aantal ‘verse vrienden’. Waarom” Omdat ik merkte dat ik voor mezelf in de ander aan het vluchten was. Het werd tijd dat ik ging kijken naar wat ik wel wil en wat ik niet wil in mijn leven. En dan was de opdracht: simpelweg schrappen… Dat klinkt heel hard, maar wat heb je eraan als je jezelf verliest in iets wat je niets anders opbrengt dan een constante herhaling van een getekend verleden”
Wat mij bij sommigen opviel, is iets waar ik voorheen ook constant in terugviel: De welbekende slachtofferrol… Dit hardnekkig terugkerende thema luidde als volgt: "Ik heb een aantal nare dingen meegemaakt in mijn verleden, hierdoor ben ik keer op keer gekwetst. Ik ben zo blij met de vriendschap die we nu hebben en tegelijkertijd zo bang dat ik je kwijtraak, omdat er precies hetzelfde gebeurd als voorheen." Oftewel: Mijn vertrouwen is zodanig beschadigd en jij moet dat niet weer doen. Jij bent degene die mij moet bewijzen dat het ook anders kan.
Dan wordt er best wel enige druk op je uitgeoefend, kan ik je wel vertellen! Wat het ‘grappige’ is, is dat datgene waar deze mannen bang voor waren, uiteindelijk ook is gebeurd. Opvallend is dat toch, dat datgene waar je zo ontzettend bang voor bent, daadwerkelijk gebeurt. De wet van aantrekkingskracht treedt in werking: datgene waar je bang voor bent en wat je niet wil, trek je toch aan. Onbewust is dat toch vaak hetgeen je wel wilt.
Snap je het nog”! Waarom zou iemand iets willen wat ie eigenlijk niet wilt” Dat klinkt toch totaal onlogisch”!
Eigenlijk is het heel simpel: De mens voelt zich vertrouwd bij bekende patronen, ook al zijn ze niet optimaal. Denk bijvoorbeeld aan de bekende dochter die geslagen wordt door haar dronken vader en later keer op keer partners uitkiest (aantrekt) die haar in hun dronken buien bont en blauw slaan. Waarom doet zo iemand dat” Omdat het een bekend patroon is.
Dus even terug naar zo’n moment dat je weer bang bent dat het bekende je wederom gaat ‘overkomen’. Heb je het beeld voor je” Mooi! Op zo’n moment kun je drie dingen doen:
1) Je kop in het zand steken: Want wat je niet ziet, is er niet! En al huppelend "La Lala Lala" zingen…
2) Schuldvinger wijzend heel hard uitroepen: "Zie je wel!" (Of heel zacht en met een zucht van verslagenheid het voorgaande zeggen aangevuld met: "Ik heb ook altijd pech…")
3) Je bedenken dat als je met 1 vinger de ‘schuldige’ aanwijst, je er gelijktijdig met drie naar jezelf wijst.
In het verleden heb ik altijd voor een combinatie gekozen van optie 1 en 2; net wat mij het beste uitkwam. Pas vanaf december vorig jaar ben ik mij voorzichtig richting optie 3 gaan begeven. Maar mijn hemel, da’s echt niet altijd leuk!!! Wat ik heel goed begrijp, en dan spreek ik puur uit eigen ervaring, is dat niet gemakkelijk is om naar jezelf te kijken; verre van zelfs! De welbekende trots die je aan de kant moet zetten, de met de billen bloot naakte kwetsbaarheid die je toont tegenover de ander, de emoties waar je dan mee geconfronteerd wordt, of knock-out van gaat… daar zit je echt niet op te wachten! Het is makkelijker om te ontkennen of ‘zie je wel’ te zeggen en in de slachtofferrol te duiken. Hoewel je je er niet prettig bij voelt, voel je je er toch prettig bij. Dit is een vertrouwd patroon, je bent bekend met deze gang van zaken. Je weet precies wat er gebeurt en wat je te wachten staat. Dat biedt zekerheid.
Hoe zou het zijn om eerlijk tegenover jezelf te zijn, te durven kijken naar jezelf, te erkennen waar je mee bezig bent” Dit is onbekend terrein voor je, je weet niet wat je te wachten staat; het is nieuw en misschien wel heel erg eng! Vooral degenen die erg dicht bij mij staan, hebben mij de afgelopen tijd vaak horen zeggen: "IK VIND DIT ENG! IK WIL DIT NIET! Maar toch ook weer wel… HET IS ZO DUBBEL!"
Verandering is niet makkelijk, niemand staat te springen om verandering, maar vaak is verandering nodig. Of je leeft een leven waarin je je over het algemeen niet happy voelt maar wat je keer op keer bevredigt op de korte termijn. Of je staat bij de pakken op en gaat er eens wat aan doen zodat je op de langere termijn de vruchten des levens kunt plukken.
We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, (flauw)vallen, opstaan en weer doorgaan!
Life’s sweet, life’s good!
Geluk vind je alleen in jezelf..
Wijze, jonge vrouw… Wat een bewustzijn (-sgroei)!
En deze zondag…
Gaat niet teloor, maar dient in een lijstje aan de muur te worden gehangen!
Eigenlijk hoeft dit ook weer niet:
het staat er al op deze muur!
Blij om dit soort van gedachten met JU allen te mogen delen!
En dat er sprake is van een zekere TROTS…
dat spreekt voor zich!
wik
mag ik wat anders zien
van alle lessen van het leven die ik mijn pad heb laten kruizen.
Was dit toch de meest wonderlijke
hoe dikwijls reed ik niet figuurlijk en letterlijk van het padje af. verbijsterd door wat ik zag of gewoon omdat ik constant dagdroom.
De geschiedenis die mij maakte zich verborgen hield in de kluizen van mijn familie.
De vragen die afketsten, mijn drang te willen weten waarom mensen doen wat ze doen.
De voorspelbaarheid waarmee en de grilligheid die de regel van het tegendeel bewijst. zij het meestal op een manier dat ik zelf op de blaren zat.
nam ik afstand en schrapte… weldra stond ik alleen. Bleek mijn lijstje op papier zo mooi maar in de praktijk te statisch.
Hoorde ik die ene zin. Dat je altijd in jezelf mag vragen wat anders te zien. welke deuren dat opent wat een ruimte dat geeft. de adem die je overhoudt en zie daar het resultaat. De ander laat iets anders zien. Eindeloos mogen je vragen en wensen zijn. uiteindelijk zie je toch wat je bewust of onbewust wil zien.
Want van lang gelee
De waarheid is alom en overal te vinden.
al ben je blind voor je omgeving of ziek in het hoofd.
de waarheid is slechts wat jij geloofd.
Veranderen kan moeilijk zijn
groeien echter gaat grotendeels vanzelf.
Mooi te zien dat je je eigen levenlessen kiest!