kaggel

Niet iedere gelegenheid leent zich ervoor. Vaak is het echter de gelegenheid die de dief maakt. Nog wat lastiger wordt het indien niet alleen de gelegenheid maar ook nog eens de omstandigheid een rol gaat spelen. Neem nu bijvoorbeeld vandaag. Een uitgelezen dag om de wereld vanachter gesloten luiken te aanschouwen. Een dag ook om niet te uitbundig stil te staan bij omstandigheden waar ik weinig invloed op uit kan oefenen. In de overtreffende zin zelfs met lege handen kom te staan. Niet dat dit mij niet dagelijks overkomt, zo vaak sta ik daar ook niet bij stil, maar juist vandaag is dit bijzonder opvallend. Gelijktijdig ook niet de moeite waard om hier melding van te maken. En toch doe ik dit. Bewust!

De kachel aanmaken. Hoe vaak zal ik de kachel niet hebben aangemaakt. Veelal niet in de letterlijke zin, echter figuurlijk kon ik er wat van. Natuurlijk niet eerder dan dat ik de vele vreemde katten de boom had uitgekeken. Soms echter, vaak voor een deel half bewust (doet een beetje denken aan een half edelsteen, waarbij de juwelier vraagtekens zet!) en voor het belangrijkste deel onbewust. Dan gingen de vrije associaties met mij aan de loop en betrapte ik me erop als een opstaande komediant aan het toevallig aanwezige publiek voorbij te trekken. Wist ik een deel te overtuigen, een ander deel te boeien en het merendeel slechts te vermoeien. Maar… het leverde mij voor het merendeel voldoende energie om het weer een week onder andere omstandigheden vol te houden. Als een batterij waar bij het meten steeds weer dat rode segment zichtbaar werd. Waarbij het accuzuur steeds verder vrat en de platen onzichtbaar krommer gingen staan. En ik mij slechts richtte op de wijzertjes en verder deed alsof ik gek was. En waarschijnlijk was dit laatste ook zo, wist ik dit echter aan alle kanten te ontkennen. Doorgaan was mijn credo; van stoppen dan wel opgeven wilde ik niet weten en wist dit dan ook niet. De raden van de ander” Daar had ik totaal geen boodschap aan. Opgeven” Nog nooit van gehoord! En al zou ik daarvan gehoord hebben, was het aan mij om de totale ontkenning bot te gaan vieren. Tot op het bot te gaan vieren.

‘Was sagen Sie”‘, vroeg mij ooit een Duitser. ‘Houtjes voor de kachel!’, was mijn gevatte antwoord. Aanmaakhoutjes wel te verstaan. Hetgeen mij weer terugbracht in de tijd. Het moment waarop de KWL zich voordeed. De Kennemer Woud Lopers, in het land waar ooit de Kaninefaten zich op hielden. Aan de Noordzeekust ten noorden van de Bataven. En van die stam stam ik af. Tenminste, in mijn fantasie. Dat betekent ruiterbloed in mijn bast en eenvoud in mijn leven. Dat betekent ook geduld. Daar geduld veelal een schone zaak is, stel ik mij ook een bepaalde reinheid voor. Ik sla weleens een daggie wassen over. Voel me dan meestal niet uitgeslapen en handel navenant. Ondervind daar zelf geen hinder van, laat staan een ander. Bewaar dit voor de zondag. Houd er zelfs rekening mee dat het niet op de eerste zondag van de maand valt. Het zou me dan zomaar kunnen overkomen alsnog de stad in te gaan. En stel je nu eens voor dat juist in dat weekend het zweet onder mijn oksels vandaan stoomt. Niet alleen geen gezicht, maar ook de meur zou een ander tegen kunnen staan. Het enige voordeel wat het mij zou opleveren is dat ik voldoende ruimte om me heen weet te scheppen. Een egoïstisch uitgangspunt, maar voilà!
Zondag 9 oktober. Met de laatste beelden van de afgelopen zaterdag nog op het beeldscherm, doet de eerste herfstdag niet erg gemoedelijk aan. De dag gaat als het ware verloren doordat ik me aan de grijsheid van de dag over weet te geven. Naast een vorm van luiheid sta ik mezelf toe een mate van ontmoediging tot mij te nemen. Iets omtrent die eerder genoemde gelegenheid. En de makke van een dief. Ik pleeg bewust diefstal van een dag uit mijn leven om juist deze gedachten neer te schrijven. Eten wat een Chinese kokkin heeft weten te bereiden. Aan haar tomatensoep valt op te merken dat het minder gebonden is dan andere keren. Een waterigheid wat de smaak niet ten goede komt. Alsof ook de inspiratie vandaag een vrije dag heeft genomen. De loempia die zich op het randje bevindt. Goed doorbakken als het patat betreft, kan de loempia er net mee door. Ook hier heeft vuur een rol gespeeld. En het is allemaal zo simpel. Ik draai een knop om en er is gas. Ik druk die knop in en er is een vlam. In diezelfde vonk ontsteekt zich dat wonder: vuur. Datzelfde wonder herhaalt zich. Niet zichtbaar hoor ik een ver loeien: het tikken neemt toe als het warme water zich door de buizen verplaatst. De kachel gaat aan: ik draai aan de knop en laat na de kachel met mezelf aan te maken. Bij gebrek aan publiek wordt de voorstelling geschrapt. Bij deze!