Dit Dik Doet Dat

Dit doet het. Dat doet het niet. Als dit het doet, wil dat het niet weten. Als dat het doet weet dit van niets. Zo blijft het altijd weer de vraag waarom dit wel en dat niet. Of omgekeerd. Zo ook dat bericht wat ik tegenkwam. In een wijkkrant nota bene. En juist dat verhaal wil ik je niet onthouden. Mensen met welluidende namen te weten: Iedereen, Wie-dan-ook, Iemand en vanzelfsprekend Niemand.
Er zou een barbecue georganiseerd worden in de buurt en het was aan Iedereen gevraagd om dat te regelen. Wie-dan-ook had het ook kunnen doen, maar Niemand deed het. Iemand werd daar boos over omdat het gevraagd was aan Iedereen. Iedereen dacht dat Wie-dan-ook het wel zou doen, maar Niemand realiseerde zich dat Iedereen het niet zou doen. Uiteindelijk gaf Iedereen Iemand de schuld terwijl Niemand Wie-dan ook had gevraagd.
Een schoon verhaal waarbij de schoen meestal wordt aangetrokken door degene die hem past. Het blijft nu eenmaal lastig om elkaar, op een positieve manier, feedback te geven. Je wilt nu eenmaal niet elkaar onbedoeld voor het hoofd stoten. Eigenlijk gaat dit verhaal over saamhorigheid. Een gevoel wat in de huidige tijd nog weinig opgeld doet. Maar het zou mij niet verbazen dat over niet al te lang dit gevoel wat steviger boven water komt druppelen. Er staan ons nu eenmaal in de zeer nabije toekomst onprettige ingrepen te wachten. Het fenomeen van naaste liefde dan wel de ander lief te hebben gelijk uzelve, mogelijk aan de vooravond van de aankomende tijd. Gezelligheid die inherent is aan de aankomende donkere dagen. De vooronderstelde huiselijke gezelligheid. De kaarsjes die worden ontstoken. En de pepernoten dan wel de kruidnoten die, te kust en te keur, de schappen in de supermarkten weten te vullen. De letters, nog niet van banket, de marsepeinen varkens, rijp voor de slacht, de warme chocolade die zich met een toef slagroom uit de spuitbus laat optuigen. De kerstbomen die nog even kunnen genieten van het overvloedige water waarmee ze besprenkeld worden, de prijzen die zich navenant zullen gaan verhouden. Intertoys en Bart Smit die hun kleurrijke folders over het land hebben doen verspreiden, de prijzen die geheel aangepast zijn.
Hoewel ik me realiseer dat ik hier vandaag gewag van maak, wil ik ook nog kond doen omtrent het volgende. Meestal weet ik me ternauwernood een droom te herinneren. Vannacht was het echter een wonderschone droom, die ik, met de meest feitelijke anekdotes, uit de doeken zal proberen te doen.

Het beeld wat ik ontwaarde doet denken aan een tweetal lieden gedateerd in de Griekse mythologie. Het behoeft geen betoog dat het ene personage het goede vorm geeft, terwijl het andere niet alleen het boosaardige, maar ook de angst verbeeldt. Beide personages zijn geheel blank, dan wel wit geschminkt en van witte kleding voorzien, die zich golvend om de beide lichamen plooien. Beiden ook houden zich bezig met een zeer kleurrijke groep mensen, die dansend en zingend zich in een prachtig bos bezig houden. Het goede en het kwade laten ander gezichtsuitdrukkingen zien en mengen zich met de groep, die in een goede harmonie zich een weg banen door het woud, tot…
het geluid dringt door merg en been en laat eenieder in paniek een uitweg zoeken. Gedreun van voeten en een vederlicht geluid wisselen elkaar af. Tot mijn grote verbazing is er echter geen sprake van paniek. Het heeft er veel van dat er, onderweg, tekenen zijn geweest van die plotselinge verandering. De paniek dooft dan ook ter plekke. Een ladder. Een ladder die niet tegen muren staat. Niet tegen een schutting, laat staan door iets anders omhoog wordt gehouden dan mensen die onder aan die ladder staan. Naarstig op zoek zijn naar het evenwicht. Ik sta bovenaan die ladder en geef mij over aan het gezwaai. Merk dat anderen proberen mij op die ladder te bereiken, hier helaas niet in slagen. Blijf me aan de ene kant gelukkig prijzen me staande te kunnen houden, de andere kant is dat ik me toch ongerust maak omtrent mijn val. En wat dan” Ik weet dat het kwade mij wacht. Ik zie dit ook: hij wenkt mij en laat zijn boosaardige ogen over mijn gestalte gaan. Alsof hij wacht op het moment dat ik mij niet langer staande weet te houden en mijn val voorspelbaar zal zijn. Ik mijn lot onder ogen dien te zien. Nog steeds onder mij personen mijn kant op zie klimmen. En dan is daar het moment. Het zwaaien van de ladder neemt niet alleen toe, maar gaat allengs over in een zwiepen. Met een been zet ik mijn andere been over de een na laatste trede heen en geef me over aan het zwiepen en zwaaien. Toch houd ik dit niet lang vol. Met een laatste zwiep duikel ik de afgrond in. Maar dan…
Het goede heeft zich lang verscholen gehouden en neemt in een klap de lengte van mijn ladder aan. Terwijl ik het idee heb in de afgrond te vallen, maak ik gebruik van de schouder van het goede welke mij wordt aangereikt. Ik ervaar de hand die om mijn lichaam wordt geslagen als die mantel waarmee liefde wordt uitgedrukt. Gelijktijdig krimpen we naar normale proporties. Ik verlaat zijn schouder en sta even verdwaasd om mij heen te kijken. De rook en geur van een barbecue doet zich voor. Patrick is bezig om het vuur op te stoken en het heeft er veel van dat hij zegt dat het eten klaar is. Ik blik vooruit. Zie nog net dat voor mij een enorm wit bad zich ontrolt. Kalkwater in overvloed. Het goede verschijnt en verdwijnt in het bad. Het personage verandert in een te plooien wezen dat zich geheel laat vangen in het water dat doet denken aan marmer. Marmer in opgeloste vorm. Neemt de vorm van een beeld aan. En verdwijnt niet veel later onder het oppervlak.
Het kwade duikt naast mij op. Slaat een hand naar mij uit en probeert… maar als een fantoom duikt het goede uit het bad tevoorschijn, stort zich op het kwade en sleept dit mee onder het marmeroppervlak van het bad. Even later verdwijnt het water en komt daar een schitterende beeld voor in de plaats. Een beeld dat doet denken aan een werk van Michelangelo. En mijn droom”!

Een verhaal wat ik opdraag aan Dik. Want Dik heeft vandaag wat te vieren. Zeventig is dan ook niet zomaar een gegeven. Zeventig staat voor iets. Als wederom een jaar wat het onderscheid weet aan te geven. Eén van die jaren des onderscheids…