Shoot on birthday

Wat kan op deze schone woensdag nu weer aan de orde worden gesteld”!

Iets doen wat niet alleen door de tijdgeest tot mijn mogelijkheden is gaan behoren, maar wat er tevens voor zorgt dat ik niet het gevoel heb JU in de steek te laten. Kijk om JU heen en zie bergjes smeltende sneeuw. “Sta stil bij het voorjaar dat nog even verstek laat gaan. Het geraas van kettingzagen dat woest uitziend struikgewas met de bodem van het maaiveld kennis laat maken. Het struweel dat, op termijn, de huismus in een buitenmus zal gaan veranderen.
Hoe anders is het met de rups gesteld!” Zal deze de processiegang nog kunnen maken””!
Gewaagd om daar, op dit moment, gewag van te maken. Toch doe ik dit, bij deze!

PAPIEREN VLINDER

Waarheen

de winden

waaien

Waarheen

de geuren

waaien

Waarheen

de kleuren

waaien

Waarheen

de bloemen

waaien

Waar

papieren vlinder

waaien

winden

heen”

Want dat een vlinder in staat is om aan het andere eind van de oceaan tornado’s tot stand te brengen, is een gegeven dat gekoppeld wordt aan de chaos theorie. De chaos die zich gestructureerd gisteravond voordeed. Op zoek naar de juiste foto. Op zoek naar de momenten van keuze. De meerstemmigheid die zich voordoet onder de noemer inspraak. En de spraakmakende verantwoording. Waarom die ene foto wel en die andere, op een verkeerd haartje na, niet” Waar weegt de witbalans zwaarder” En wat laat een totaal andere kleur vermoeden” Waar wordt na”ef ingeruild voor een onzekere brutaliteit” En wat vertedert” “Waar strijdt gemaaktheid met een vorm van onschuldig zijn” En wat geeft dan weer de doorslag” Keuzes maken. Het blijft een moeilijk iets. Want wat het oog van de fotograaf beroerde, hoeft niet overeen te komen met het resultaat van zijn knippen. In een fractie van een seconde was er dat moment van vereeuwigen. Was er dat andere moment wat teloor ging. Doordat diezelfde fotograaf alweer met een andere kijk bezig was. Hem door zijn beperking van de zoeker een totaal ontging. Het oog wat iets zag en het apparaat wat dat oog volgde. Boeiend. En het oog van de meester die ons weer attendeerde op die hele kleine dingen. Een jurk die niet mooi genoeg plooit. Een hoekje wat afbreuk doet aan het totaalbeeld. Een oog wat zich heeft gesloten. Een blik die op oneindig staat. Schuldbewust. Heel open. Variaties in verschillende maten uit meerdere hoeken. Vastgelegd. Door anderen terwijl het juist anderen betreft. Zwart/wit wat een ander beeld geeft dan de kleurenschakering. Een hand die afbreuk doet, of juist een hand die voor dat typische effect zorgdraagt. Prachtig en mooi. Ontroerend en hard. Zacht en teder, opzichtig en vrijpostig. En gewoon lekker gek doen. Lachen. Poses.

Woensdag alweer. Niet zomaar een woensdag. Een bijzondere woensdag. Een dag waarop stil kan worden gestaan bij jarigen. Jarigen die zich een beetje druk gaan maken omtrent de verandering van de getallen. 55 bijvoorbeeld. Of 15. 25 desnoods. Alles wat doet denken aan de halvering van een decennium. Zoals de tientallen zich manifesteerden. En ieder moment de wetenschap dat er zachtjes aan het einde wordt geknabbeld. Alsof tijd een meer of minder relevant gegeven dreigt te worden. Om even met de neus op die feiten te worden gedrukt.

Dus voor de jarigen van vandaag: veel plezier, sta er niet te lang bij stil, geniet er stomweg van en laat dat lange leven maar voor wat het zou kunnen zijn: LEEF juw LEVEN!