Amstelrodanum 1

Bijzonder dat Thom met mij verder gaat. In die zin dat Amsterdam weinig geheimen meer voor hem kent, terwijl ik me overgeef aan de geheimen die hij met mij weet te delen. Zoals die plaquette aan de wand van dat hotel aan het begin van de Zeedijk. Chet Baker wordt daar gememoreerd. En het verhaal van zijn dodelijke val uit het raam in herinnering gebracht. Was het een eenvoudige val uit een raam of was het zo dat hij, op die manier, zijn einde wist te bespoedigen” Een ogenblik waarop zijn geest mogelijk in andere oorden vertoefde” Of zou hij toch de gedachte hebben gehad dat juist hij kon vliegen” Geen mens die daar een zinnig antwoord op weet te geven. Eigenlijk heel bizar. Een man met een internationale reputatie, die hier zijn Waterloo vond. Maar nog steeds te memoreren valt. In tegenstelling tot anderen die vergelijkbare gedachten hebben gehad. Waarbij geen plaquette kan zorgen voor een herinnering. Maar waarbij ook sprake kan zijn van een ernstig verlies. Dus eer ik maar een beetje al die anderen in deze. Dat was toch een beetje de niet gewilde teneur van vandaag. Geen klaagzang maar wel liederen die dat gevoel naar voren brachten. In de ambiance van de Hoog-Duitse synagoge. Waar wij een wijle vertoefden. Ons verbaasden omtrent de beelden die Saul Leiter ons voor ogen hield. Straatfotograaf onder anderen. Een Jood die zijn roeping vond in New York. Daar nog steeds verblijft en zich op het koord van schilder/fotograaf begaf. Een slap koor in zekere zin waarbij zijn evenwichten zeer evenwichtig in zijn foto’s naar voren komen. Iets tussen weemoed en abstractie in. Nu weet ik niet goed of deze twee woorden recht doen aan de beelden die hij wist te vangen. Het is dan ook een poging. Pogingen blij ik ook herhalen. Zoals een onderzoek naar de wijze waarop ik dit epistel aan het totaal weet toe te voegen. Het opslaan op zich is al een feest, laat staan de foto’s die ik vandaag wist te vangen. En waar ik deze laat. Welke map valt door mij aan te leggen” Op welke manier kan ik de beelden gaan bewerken” Wil ik dit eigenlijk wel” Neen, eigenlijk wil ik dit niet! De keuzes in deze laten zich raden. Ik kies weer duidelijk voor het gemak…

Een gevoel van weemoed weet mijn mond te snoeren. Het heeft dan ook te maken met het besef dat, met een aantal attributen, de synagoge in staat is de verstomde stemmen die hier ooit hebben geklonken, haast fluisterend tot leven te wekken. Niet in de laatste plaats juist door die eerder genoemde klaagzang die uit niet zichtbare boxen naar voren komt. Het zorgt ervoor dat wij onze stemmen dempen. Het zorgt er ook voor dat wij, hoewel in dezelfde ruimte vertoevend, ieder ons eigen zwijgende pad weten te vervolgen. En vrijwel gelijktijdig de suggestie doen de ruimte te verlaten. Een gewijde ruimte. Een moment waarop bezinning andere gedachten weet uit te bannen. Niet alleen door de beelden. Maar juist omdat het zo moeilijk is voor te stellen dat hier de Joodse religie in alle heftigheid rollen heeft gespeeld. En dit alles nog steeds verstomd. Dit ook zo zal blijven…

Een wonderschone dag die ons door Amsterdam liet dwalen. Waarbij de diverse delen van datzelfde Amsterdam zich hulden in een bijzonder stilzwijgen. Terwijl wij ons hulden in de zon die doorbrak. Niet veel later in de Hollandsche Schouwburg vertoefden. En wij niet veel meer wisten te doen dan dat bijzondere van Amsterdam te ondergaan. Juist op die plaats doet het zwijgen een beroep op iets wat niet voor te stellen valt. Is ieder vergelijk tevergeefs. Kan het niet anders dan dat juist deze plaats de plek is waar tulpen iets van dat gevoel vandaar weten weer te geven. Ik, voor vandaag, daarmee eindig. Opdat er ook nog wat voor morgen bewaard blijft.

Indrukken zijn het. Impressies die te delen zijn. Impressies die dit keer ook in delen de revue gaan passeren. Vandaar dat ik die eerder genoemd Schouwburg voor vandaag als uitgangspunt neem. Hetgeen je mij niet kwalijk dient te nemen. Niet euvel mag duiden…