Amstelrodanum 2

… kijk, er zijn al wat beelden… nu de ontbrekende tekst nog!

Stel: het lukt mij. Het duurt wat langer maar daarna heb ik de illusie dat het mij gelukt is. Houd ik dan rekening met het feit dat de tekst die ik, in eerste instantie, voor Amstelrodanum bedoeld had ook zo naar voren komt als ik in mijn geest geregeld repeteerde” Waarschijnlijk niet! Het begint al met het gegeven dat mijn lettertype spoorloos is. Ik bedien mij dit keer van een lettertype wat mij totaal onbekend is. Ubuntu. Het heeft iets Afrikaans. Maar heel goed valt voor te stellen dat het mogelijk zijn oorsprong vindt ergens in Europa. Het Europa wat met een grote regelmaat de koppen weet te halen. Is het niet door Rutte dan wel Merkel, gaat Sarkozy met een boodschap aan de haal. Weet Berlusconi de koppen van een rode kleur te voorzien, dan is het wel Jan Kees die zijn licht over de uitholling laat schijnen. Daar had ik gisteren absoluut geen last van. Was het alleen maar door het tweede deel van de dag die baadde in het zonlicht. En waar vandaag de sluiers een andere rol gingen spelen.
Sluiers. Een dag met een weemoedige ondertoon. Een dag ook waarbij verleden op een indrukwekkende manier aan de orde kwam. Niet alleen door dat bezoek naan het Joods Historisch Museum. Juist door ons bezoek aan de Hollandsche Schouwburg. Want dat imponeert. Door het niet te beschrijven leed wat zich daar heeft afgespeeld. Waar getallen aangeven dat het mensen betrof die vandaar naar hun vernietiging werden gestuurd. Waar het uitsluitend Joodse mensen betrof. Mannen, vrouwen, kinderen, volwassenen en ouden van dagen. Door hun religie met elkaar verbonden, de davidster zichtbaar op de borst. Een koffer met wat bezittingen. Het opgepakt zijn en het op elkaar gepakt zijn. 1300 mensen die daar een etmaal verbleven. Dan de gang naar het station bestemming Westerbork. Vervolgens naar het oosten, waar de gaskamers hun vernietigende werk deden. De crematoria die hun restanten in het luchtruim spuwden. De zwarte rook die de hemel jarenlang verduisterde…
De tulpen die nu wat kleur brengen. Tulpen in Amsterdam. Ter herinnering aan. Zoals de indrukwekkende gedenkplaat waar eeuwig de vlam blijft flakkeren. Opdat wij gedenken. Opdat wij even stilstaan. Opdat wij ons bezinnen, voor we ons weer overgeven aan de waan van alledag.
Ook andere beelden bevolkten mijn ogen. Een fiets die aan een brug geklonken is. De sloop die zich daarachter voordoet. De Universiteit van Amsterdam welke zich door de binnenstad manifesteert. Het Binnengasthuis heeft gekonfiskeerd. De Oude mans poort, waar zich nog steeds boekhandelaren ophouden. De stalletjes, keurig overdekt, de studenten die zich op een binnenplaats verpozen. Waar Geert te ontdekken valt. Maar een borrel bij Machiavelli voor een hoogtepunt kan gaan zorgen.
Niet veel later de Amstel zichtbaar wordt. Op de Magere Brug een man, bij herhaling, een oproep doet voor Sinterklaas. De cameraman niet veel beter weet te doen dan om een volgende herhaling van het voorgaande te verzoeken. En Carré met trots Herman van Veen aankondigt. Tussen de tralies door een clownskop zich laat vangen. En de brandweer niet beter weet dan het toegangshek op slot te houden.
Eten bij Kam Kee. Op de Zeedijk. 1 BP 1 nasi K.K. Een biertje erbij. Eten aan een formica tafel. III B. Een ‘Dank u wel en tot ziens!’ Want je komt daar om te eten. En dat eten is prima. De ambiance doet wat denken aan een stalletje langs de weg. Ergens in een Aziatisch land. Je komt daar ook niet voor de gezelligheid. Simpelweg om je tong te strelen. En die wordt geweldig gestreeld. Nog weer wat later zitten we in de oudste kroeg van Amsterdam. Café Karpershoek. Aan de Nieuwe Zijds Voorburgwal met uitzicht op het Centraal Station. De een na de andere tram braakt niet veel later zijn passagiers uit. Wij laven ons aan De Koninck. De kastelein komt onze alcoholische versnaperingen brengen. Om enig idee omtrent zijn gestalte te krijgen: een blik op de oudste bruine kroeg van Amsterdam kan je versteld laten staan.
Genoeg voor vandaag. Met een knipoog naar gisteren. Maar… zo’n dagje Amsterdam is absoluut niet te versmaden!