geen titel

Geen titel. Stelt dit document op voorhand voor mij vast. Nu weet ik niet altijd wat ik met een voorhand zou kunnen doen, maar weet ik wel dat de man die niet alleen zijn vingers verloor maar daar tegelijkertijd ook nog zijn hand is kwijt geraakt, straks met een stomp door zijn verdere leven zal gaan. In zijn geval is sprake van een onbeheersbaarheid, terwijl Opstelten als uitgangspunt beheersbaarheid voor ogen had. Hier een opstootje, daar een roekeloze vuurpijl, verderop iemand die wat dieper in het glaasje had gekeken, dan dat de bodem toereikend was. En de katers die mogelijk zijn opgedroogd. De schok waarmee het koude water werd getrotseerd, met een gemiddelde buitentemperatuur van 10 graden. 10 graden! Bijkans zomerse temperaturen in hartje winter. Nog even en de sneeuwklokjes maken zich op om de hazelaar en het speenkruid het nakijken te geven. Een weiland wat zich kenmerkt door sompigheid. Of zo je wenst soppigheid.

Zo vergelijkbaar heb ik deze dag aan mij voorbij laten trekken. De inspanning door een uitspanning ingewisseld waardoor ontspanning ver te zoeken was. Een idee om een boodschap te doen verre van mij gehouden. En de vraag waar ik gisteren tegenaan liep, nog eens laten passeren.

Ben je een man, dan kijk je naar de toekomst! Ben je een vrouw, dan blik je terug! Het is een stellingname die zich kan meten met de uitspraak omtrent de planeet waar de man, respectievelijk de vrouw vandaan zou komen. Iets met Venus dan wel Mars. Ik houd me liever met Pluto bezig. Niet dat ik daar direct een relatie mee heb, maar het goede doel dat ik nastreef, lat zich niet direct benoemen. Eigenlijk sta ik, op dit moment, wat liever stil. Bij de dingen van de dag. De al eerder genoemde dagelijkse dingen. Waarbij niet zozeer roddel dan wel achterklap passeren, maar meer die ongelimiteerde hoeveelheden rood papier die momenteel het straatbeeld bepalen. De grote lege kartonnen dozen, die garant stonden voor het fenomenale vuurwerk dat even het zwerk deed oplichten. Het economische gedachtegoed wat, voor even, de beslommeringen deed verbleken. Wat is wijsheid in deze tijd” Op je centen blijven zitten” De blik gericht op de balk en de afweging om dan toch maar met een schop aan het werk te gaan. Over de balk of een meter of wat de grond in gaan. En de kniesoor” Die rommelt wat in een hoekje en wacht rustig de gelegenheid af. Als eerder. Wat dat betreft blijkt onverbiddelijk dat er weinig nieuws onder de zon valt te melden. Want ook deze liet het vandaag, even zo vrolijk, afweten. Niet dat ik daarom maal, maar toch geeft het geheel wat meer kleur aan een dag als vandaag. Ben dus een beetje aan het rondouwehoeren. Een woord wat momenteel niet alleen in de boekwinkel te ontdekken valt (niet rond maar rechthoekig!) met een tweetal ouwehoeren. Waarbij de een nog in het leven zit en de ander dat leven achter zich heeft weten te laten. Mogelijk een verhaal dat doet denken aan de spatlappen waarmee dat oude grapje nog steeds wat rond kan waren. Niet bekend”! Dan heb je waarschijnlijk nog niet de juiste leeftijd bereikt.

Inderdaad! Nu je het zegt: ik neig een weinig naar een ‘writers block.’ Dat vindt voor een deel zijn oorzaak in de molensteen die zich op zolder blijft voordoen: ik rommel wel, maar het schiet maar niet op. Schiet maar niet op. Schiet maar. Niet. Op. Want dat opschieten is nu net iedere keer het struikelblok. Er ligt zoveel materiaal van jaren her in dozen verzameld, dat het moment waarop de muil van ‘papier hier’ wordt geopend, er een hongerige zucht hoorbaar wordt. Althans iets dat daartoe neigt. Het zal wel mijn verbeelding zijn. Zoals op andere momenten juist mijn verbeelding het af laat weten. Vandaar ook de bijgevoegde plaatjes. Van ergens onderweg. Vanwege de makkelijke opslag die zich in deze voordoet. En ik heb alweer wat opgeslagen. Verzamelen is een gen wat ik deel met mijn zus. En zo kan ik het excuus van familiair hoog houden. Wat ik dan ook van harte doe! Bij deze!