Charles

Niets te reclameren. Nergens de mogelijkheid om over te zeiken. Alles in zekere zin in evenwicht. Hoewel er maar een windvlaag doorheen hoeft te gaan of van alles begint te wapperen. En als het even tegenzit kan het niet anders dan dat de voor- zich door de tegenspoed laat overweldigen. Hoewel dat verhaal van de Sombermansen in ieder geval een reactie teweeg heeft gebracht, ben ik in staat om door een terugblik ook mijn eigen Sombermanmomenten weer in de herhaling te brengen. Het betreft heel simpelweg mijn relatief recente verleden. Waarin ik een poging ondernam om mijn kop boven het maaiveld uit te steken. Waarbij de poging op niet veel meer gestoeld was dan ooit mijn voornemen een drietal acties te ondernemen. Waarin mijn inschatting van de Christelijke beginselen een ietwat andere was dan dat deze uitpakte. Noem het Hervormd. Noem het Gereformeerd. Noem het zwarte kousen. Noem het vormen van heiligheid die neigen naar de schone schijn. Waarbij ik absoluut degenen die zuiver in deze leer zijn, van iedere onjuiste aantijging wil uitsluiten. Maar meer mijn pijlen richt op degenen die huichelen. De katten knijpen in het donker en op zondag voor in de kerk, met de ogen dicht, een Sodom en Gomorra achter de gesloten leden laten passeren. Ik vond een brief. Van Jhr. C.P.A. Leyssius.
Amice, geachte heer Pijper
In antwoord op uw e-mailbericht inzake onze betrekking en de mogelijke gevolgen
daarvoor veroorzaakt door uw berisping, deel ik u van harte mede dat er mijns
inziens geen enkele weldenkende aanleiding bestaat om iets te veranderen in de
wijze waarop wij ons verhouden. Meer stormen zijn het zwerk gepasseerd en ook
deze zal uiteindelijk verwaaien tot een welhaast homeopathisch niveau van
verdunning. Bovendien zijn de hinderlijke overwegingen van de kleine mensjes de
adem niet waard waarmee zij uitgesproken worden, noch de inkt waarmee het
geschreven zou zijn.
Het stemt evenwel verdrietig dat de kleingeestigen her en der de dienst schijnen
uit te maken en niet in staat blijken zich te verheffen boven het niveau van
rancuneus ingegeven godsdienstdrift en gereformeerde benepenheid. Tel uw
duizend dagen met deemoed in de wetenschap dat er voor een Leyssius meer nodig
is dan de schijnheiligheid van het protestantse volksdeel om uit te maken wie hij
zijn vriend noemt en wie niet.
Het is gezien deze omstandigheden niet meer dan gepast dat ik u en de uwen het
vermogen toewens deze banaliteiten van u af te schudden en in gezamenlijkheid
de kerstdagen en de jaarwisseling door te brengen.
Met de meeste hoogachting, Charles.

Gedateerd zondag 22 december 2002. Negen jaar geleden onder nog steeds datzelfde zwerk. Een brief met een behoorlijke intentie. Een brief die werkt als dat bekende hart en die riem. En dan komt het onvermijdelijke: ook dit schrijven dien ik los te laten. De vraag waarom dit nu tevoorschijn komt, laat zich raden. Een kwestie van de dingen door mijn handen laten gaan. Een kwestie van selecteren. Een kwestie van papieren in een muil te werpen die ervoor zorgt dat de zaken vernietigd gaan worden. Mogelijk op een ander moment als toiletpapier door mijn handen glijden. Het onomkeerbare proces van de recycling. Zoals ook mijn leven delen kent die aan recycling doen denken. Simpelweg door de herhaling waarbij ik niet altijd heb stilgestaan. Het was ook een constatering die zich regelmatig in mijn agenda voordeed. Waar ik tijd aan hechtte. Waar ik aandacht aan heb besteed. Waar ik niet altijd bij stilstond. Waar ik eenvoudigweg mij in aanpaste. De tredmolen van alledag. De gangbaarheid van de alledaagse dingen.
Stom was ik, als ik nu terug kijk. Toen wist ik niet beter: ik nam de dingen zoals ze waren. Als Simpelman bij wijze van spreken. Opdat misschien ook dit een reactie naar voren brengt…

maar dat is een hoop die ik bij deze uitspreek. Je weet maar nooit…