Een Eijk Punt

Genoten van gisteren”! Anders ik wel! Het plukken van de dag zal geen problemen hebben opgeleverd. Indien ik uitga van mijn perceptie. Nu weet ik wel degelijk dat mijn perceptie wel degelijk uitnoodt tot een dialoog, maar is het mij tot nu toe veelal gelukt dit in een monoloog om te zetten. Ook daar zit ik niet direct willens en wetens op te wachten, feit blijft dat dit mij geregeld overkomt. Hetgeen wel op mijn conto te schrijven valt. En dat schrijven valt geregeld tegen. Niet om het een noch om het ander. Het landschap in. Vervreemdend vast gaan leggen. Misschien een verdwaalde kabouter tegen het lijf lopen. Die vast proberen te leggen voordat deze de hoek omslaat. Of een toverknol in de hand nemen opdat deze verandert in een lichtend voorwerp van onbestemde huize. Vervreemding in het landschap met in het achterhoofd de insteek van Gursky. Liever had ik een bladzijde omgeslagen, opdat een vervolg mijn gedachten naar elders zou gaan leiden. Zo werkt het echter niet! Ik heb deze schoonheid op mijn schouders genomen en heb het plan opgevat daar niet alleen de nodige tijd, maar ook de nodige aandacht aan te gaan besteden. Hetgeen dan toch weer indachtig de opdracht is. Dus wordt het wat geklooi met scherptediepte. Wat gerommel met veronderstelde iso. Eenvoud wat een kenmerk zou kunnen zijn. De keuze die uiteindelijk weer wordt gemaakt. De verantwoording die dit keer achterwege blijft. Het moment wat gevangen is en de omstandigheid waaronder de schepping heeft plaatsgevonden. En de correctie!

Corrigeren dient veelal om de waarheid zo getrouw mogelijk naar voren te brengen. Nu weet ik ook wel dat waarheid weleens stoeit met de werkelijkheid waardoor de kijk als zodanig vertroebeld kan worden, hetgeen de perceptie als zodanig kan gaan beïnvloeden, maar dat neemt niet weg dat ik berichten zo trouw mogelijk dien over te nemen. Hij is benoemd tot ‘prins der kerk.’ Aartsbisschop Wim van Eijk. Even betrap ik mij erop dat ik de t in die titulatuur oversla. Maar dat kan ik niet op mijn geweten nemen. Stel je voor: Aarsbisschop! Neen, Wim houdt zowel deze titel (Aartsbisschop van Utrecht) als dat hij de achtste Kardinaal is die het Hollandse gewest in Rome vertegenwoordigt. Voor Rome is het van belang dat het conservatisme wat in Wim schuilgaat, bestendigd wordt. Op die manier zal het mogelijk blijven onschuldige zieltjes voor de kerk te blijven winnen. En er is nog iets, wat het vermelden meer dan waard blijkt te zijn!

Wim was ooit arts. Werkte een jaar als zodanig tot hij een gesprek had met Ad Simonis. Bisschop van Rotterdam. Besloot in 1980 priester te worden. In 1985 tot priester gewijd. Promoveerde twee jaar later tot Doctor in de geneeskunde op een proefschrift over euthanasie. Keerde zich tegen abortus en euthanasie en zei dat de kerkelijke leer op dit punt ‘definitief en onveranderlijk is.’
Eijk meende verder dat homo’s niet tot dezelfde liefde als gehuwden in staat waren en riep priesters op hen naar een psycholoog te sturen voor hun ‘neurotische ontwikkelingsstoornis.’

Eijk is niet omstreden, ondanks de naam die hij draagt. Rotsvast in zijn vertrouwen, sloot hij in 2010 de enige academische priesteropleiding in Nederland. Ook zijn optreden na het verschijnen van het Deetmanrapport in december is bekritiseerd. De aartsbisschop vindt achteraf dat hij empathischer had moeten reageren bij het bekend worden van de stroom misbruik verhalen binnen de kerk. Eijk, de achtste kardinaal van Nederlandse huize, een rots in de stroming van het Vaticaan. De Paus dient zijn zegen uit te spreken. En Eijk zal ongetwijfeld zijn zegeningen gaan tellen.
Juist dan valt zo’n ingezonden brief nog sterker op. Waar ik het gisteren had over het ‘plukken van de dag’, sta ik vandaag wat meer stil bij het einde. Het is ook nu weer een samenloop die mogelijk een rol heeft gespeeld bij het toeval. Ook dit bericht wil ik je niet onthouden. Al was het alleen maar in het kader van de actiegroep voltooid leven!
Euthanasie        Naar aanleiding van het artikel over euthanasie en zelfmoord met de kop ‘Plastic zak inhumaan middel'(NHD 23/12), wijs ik er op dat dit domein van de ethiek en moraal behoort tot de kerk en niet tot de staat, geleerden of anderen. In de Katechismus van de katholiekekerk , uitgegeven door het oppergezag in Rome, staat dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn leven ten opzichte van God, die het hem gegeven heeft. God blijft dan ook de soevereine Heer. Wij zijn de beheerders en niet de eigenaren van het leven. Zelfmoord is in strijd met de liefde voor de levende God. Zware psychische storingen, angst of ernstige vrees voor beproevingen, lijden of folteringen kunnen de verantwoordelijkheid van de zelfmoordenaar verminderen volgens de kerk. Vrijwillige medewerking verlenen aan een zelfmoord gaat volgens haar in tegen de zedenwet.
Stelt P. van Dortmond uit Alkmaar.

Dit moet haast wel koren op de molen zijn van Kardinaal Wim van Eijk. Voor hen die de kerk achter zich hebben gelaten, gloort een gewisse hoop. Molenstenen in overvloed, dunkt mij…