vergelijk

‘… mijn bene’ benne’ bijna blauwer dan de jouwe…’

opdat het vergelijk op voorhand mank gaat. Want niets laat zich met wat anders vergelijken.
Ieder iets is iets unieks waar ik dan weer zo nodig aan moet gaan twijfelen.
Ieder feit staat op zichzelf, ieder vergelijk doet geen recht aan het uitgangspunt en
datzelfde doet zich weer voor met ieder ander gegeven.

Geen gegeven paard wat zich in de mond laat zien, geen hond die daardoor tanden laat flikkeren
laat staan een mens bij wie de tanden blinken. Tenzij er gebruik wordt gemaakt van klonen.
Dan wordt het verhaal ietwat anders.
Maar ook dan gaat dit geheel niet op door het gegeven dat de authenticiteit van de gegeven cel
zich niet door deling optimaal laat delen.
Dan gaat de rek eruit. Zoals het schaap Dolly mocht laten zien. De veroudering die vroegtijdig werd ingezet.
Nog wel bij juist dat authentieke…

Dan kan de mogelijkheid zich voordoen dat JU voor die tijd die roepende was, waar niemand naar luisterde. JU wel een mogelijk signaal mocht opvangen maar niet goed wist waar dit signaal te plaatsen, dan wel met wie dit signaal te delen.
Dan kan de keuze heel makkelijk zijn: JU houdt dat gegeven voor JU. Sluit de ogen en indien er niets ontstaat wat aan een mogelijk gevolg doet denken, verdwijnt het geheel uit JUW geheugen. Keer JU ook weer terug tot die onbepaalde orde van de dag. Tenzij…

En dan wordt het een verhaal van:’zie JU wel! Ik heb het altijd al gezegd.
Maar er was niemand die…’ en komt het dilemma bij de ander te liggen.
Die ook een eigen interpretatie had kunnen hebben. Zijn of haar perceptie.
Als er sprake zou zijn van een gemeenschappelijk gegeven.
En ook dat is dan weer een vraag.

Moord” Zelfmoord” Wraak” Ongepaste bekendheid”
Als een kamikaze actie.
Maar zij kozen voor een zekere, luisterrijke en gewisse dood.
Toen. En er was oorlog.

Nu is er vrede. En is er ook een gevoel van vrijheid. Veiligheid. Is het luisterrijk. Blijheid.
Tot de afschuw kwam. De onbegrijpelijkheid. Die vernietiging.
Juist van anderen. Ook een vorm van vergelijk wat zich voordoet.

Maar er valt niet te vergelijken. Ook dit geheel staat totaal op zichzelf. Als toen.
11 september. Ook een daad met geen enkel vergelijk…

Stil te staan en emoties te kunnen delen.
Een geschokte Koningin die vanuit haar hart haar woorden richt. Tot allen.
Waardoor zij mensen aanspreekt. Door haar oprechte menszijn.
En de emoties die van haar gezicht zijn af te lezen.
Omdat je met vele scenario’s rekening moet houden.
De meest dramatische, maar met dit geheel valt geen rekening te houden.
En dat dient ook niet te gaan gebeuren.
Omdat dit incident buiten alle voorvallen valt te rangschikken. En toch plaatsvindt.
Plaatsvond. En straks in de boeken wordt afgedaan met een aantal regels.

Zoals ooit Balthasar Gerards. Alleen is het nu dan Karst T. in de categorie Volkert G. Een landgenoot.
In een zwarte Suzuki swift. Zonder airbags. Een auto in gebruik als projectiel.
Waar die auto niet direct voor bedoeld is. Geweest.
Zoals deze droom een nachtmerrie blijkt te zijn.
Zoals de waarheid veelal nachtmerries zijn.
Omdat ze daadwerkelijk bestaan.

Door voor te vallen. Niet voor te stellen.

FATA MORGANA

Zou ik zijn
een roepende,
in de woestijn
van blinde
vlekken in een zee
van zelden ja
en veelal nee

zo ik zou zijn
een roepende,
reik mij dan

een glaasje
water.

En ik de dag van morgen nu laat zien.

Een beeld groen. Teer.

En lieflijk…