Ned econ kromp

Er is geen betere. Want beter dan beter, bestaat domweg niet. Hooguit iets wat slechter dan slechter is. Maar beter dan slechter zal het vaak ook niet zijn. Gelijk slechter doet vermoeden dat het hooguit beter kan gaan worden. Ook dat is de vraag. Soms is het gewoon slecht. Vaak is het gewoon goed. Behalve wanneer ik de krant opensla. Neem nou zo’n Rutte. Stelt simpelweg dat hij de ‘PVV niet te belangrijk wil maken.’ Hij ‘gelooft niet’ dat het ‘Polenmeldpunt’ van gedoogpartner PVV de Nederlandse belangen in het buitenland schade toebrengt. Hoewel de site veel commotie veroorzaakt in binnen- en buitenland. Terwijl het PVV-initiatief al is veroordeeld door de Europese Commissie, Europees Commissaris Kroes, tien Oost-Europese ambassadeurs, de oppositie en coalitiepartij CDA. Maar de VVD noch de premier wil er inhoudelijk iets over zeggen. Misschien hooguit dat ‘ze zijn rug op kunnen!’
Of dat het aantal leerlingen dat zonder diploma de school verlaat, steeds meer stijgt. In Drenthe, Overijssel en Limburg is de uitval sinds 2009 weer gestegen. Als scholen en overheid niet snel actie ondernemen, wordt het vrijwel onmogelijk de uitval in 2016 te beperken tot maximaal 25.000 jongeren, zoals minister Bijsterveldt wil. Of neem nu minister Schultz. Deze komt ongeschonden uit het spoordebat. Winterchaos. Zo wordt de afgelopen tijd omschreven. Schultz kondigde in oktober allerlei maatregelen aan die winterproblemen moesten voorkomen. Die maatregelen, zoals wisselverwarming en betere reisinformatie, bleken niet te werken. Schultz beloofde dat ze in mei met een aanvullend pakket aan maatregelen komt om het spoor ‘nog winterharder’ te maken: “Ik zeg niet dat ik extra budget beschikbaar heb. Er komen nog zware tijden aan.” Bijvoorbeeld metaalmoeheid, zomeruitzettingen van de rails, materieeltekort en, voorspelbaar, bezuinigingen.

Rutte, Verhagen en Wilders trekken zich vanaf 5 maart minstens drie weken terug in het Catshuis om te onderhandelen over extra bezuinigingen voor de komende jaren. De leiders van VVD, CDA en PVV nemen allen een secondant mee. Op 1 maart komt het Centraal Planbureau met nieuwe vooruitzichten voor de Nederlandse economie en dan moet blijken hoe diep er gesneden moet worden. De partijen houden rekening met bezuinigingen oplopend tot 10 miljard euro. Een lijstje met mogelijke opties loopt zelfs op tot 15 miljard euro. Peanuts! Zeker als je dit vergelijkt met de draconische maatregelen die zich in Griekenland voordoen. Hier valt tenminste nog het een en ander te bezuinigen. Daar is het slechts bittere armoede wat zich voordoet. Daar kan geen sirtaki tegen op, laat staan dat Zorba zich daar aan een dansje waagt…

De krant. Met nieuws uit Nederland. Nieuws uit het Verenigde Europa. Maar dat het Verenigde staten zouden kunnen worden, blijf ik betwijfelen. Het ontbreekt ten enen male aan dat gemeenschappelijke. Het gezamenlijke, wat zich laat delen. En als er al wat te delen valt, zal de een  daar meer, de ander minder profijt van hebben. Het is nu eenmaal niet in ieder land Sinterklaas. Of de conclusies die cijferaars hebben getrokken. De constatering dat de Nederlandse economie is gekrompen. De consumptie is afgenomen. De stenen en de benen klagen. Dat de export van het Nederlands product is gedaald. Dat de groei in investeringen is afgenomen. Dat er sprake is van een bescheiden banengroei. En dat Maxime Verhagen nog steeds het Ministerie van Economische zaken runt. Alsof hij daarvoor geleerd heeft. Misschien heeft hij dat ook wel gedaan. Vroeger. Met het van huis uit vertrouwde huishoudboekje. Waarin de boodschappen voor een week of wat werden genoteerd. Waarin sprake was van een lat, waarop met krijt de veranderingen werden bijgehouden. In een tijd waarbij sprake was van een zeker overzicht. Het overzicht zich veelal beperkte, tot de straat, de buurt en soms tot de stad. Als de stad tenminste niet uit zijn voegen groeide. Waar de tijd voor een belangrijk deel de indruk maakte stil te staan. De haast van de huidige tijd werd ingeruild voor de tijd die verloren ging aan het huishouden. De was die werd gedaan. De ketels die op het vuur kwamen te staan. De weckpotten die in de zomer diezelfde ketels wisten te vullen. De kranten die, dankzij een zwerm journalisten, melding maakten van huis en tuin, dagelijkse kommer en kwel. Reuter wat een belangrijke bron van nieuwsgaring vertegenwoordigde. Of het ANP, wat het een en ander omtrent Nederland verkondigde. De politiek die op een andere manier beleden werd. Geen getwitter, wat ervoor zorgt dat de wind, die nu nog voor het gat vertoeft, niet veel later de wereld rondt. De snelheid waarmee het nieuws over de aardbol dendert. Het vuur dat even oplaait, voor een ander vuur dat eerste overtroeft. Daar gaat het veelal om. En dat ik daar nu melding van maak… geeft aan dat ik mij net zo schuldig maak aan de onzinnige inhoud waarmee ik de berichten lees. Ze even tot me neem en dan besluit om de bladzijde om te slaan: bij deze!